Δημοσίευση: ’
Πού μπορούν να φτάσουν Καρυστιανού, Τσίπρας και Σαμαράς – Πιερρακάκης σε… διπλή γραμμή για Τραμπ: Ήρεμα μην τον νευριάσουμε – Η Μαρία των… Τεμπών «ανακαλύπτει» τον Μεσαίωνα
Το «κόμμα Καρυστιανού» εμφανίζεται ως το πιο διαπερατό εγχείρημα.
Το παραπολιτικό θερμόμετρο ανεβαίνει καθώς η συζήτηση για τρία νέα κόμματα παύει να είναι θεωρητική και αποκτά μετρήσιμα μεγέθη. Η δημοσκόπηση της Opinion Poll για το Action 24 δείχνει όχι μόνο ποσοστά, αλλά κυρίως από πού αντλούν και μέχρι πού μπορούν να φτάσουν.
Το «κόμμα Καρυστιανού» εμφανίζεται ως το πιο διαπερατό εγχείρημα. Η δυνητική ψήφος αγγίζει το 29,3%, με ισχυρή διείσδυση σε ετερόκλητες δεξαμενές: Ελληνική Λύση, Νίκη, ΣΥΡΙΖΑ, Πλεύση Ελευθερίας. Πρόκειται για ένα υβρίδιο αντικαθεστωτικής ψήφου, που δεν έχει ακόμη ιδεολογικό στίγμα, αλλά έχει συναίσθημα, οργή και τιμωρητική διάθεση. Το ρίσκο είναι προφανές: μεγάλο άνοιγμα, χαλαρή συνοχή.
Το «κόμμα Τσίπρα» είναι σαφώς πιο στενόχωρο. Με 17,1% δυνητική ψήφο, αντλεί κυρίως από τον φυσικό του χώρο: ΣΥΡΙΖΑ και, σε μικρότερο βαθμό, ΠΑΣΟΚ. Η δεξαμενή είναι υπαρκτή, αλλά κορεσμένη. Δεν πρόκειται για έκπληξη, αλλά για ανακύκλωση επιρροής γύρω από το όνομα του Αλέξης Τσίπρας.
Το «κόμμα Σαμαρά», τέλος, κινείται στα χαμηλά. Η δυνητική ψήφος υποχωρεί στο 10,4% από 12,5% τον Δεκέμβριο, ένδειξη ότι ο χώρος δεξιότερα της ΝΔ δεν πολλαπλασιάζεται, απλώς αναδιανέμεται. Το brand του Αντώνης Σαμαράς συσπειρώνει, αλλά δεν επεκτείνεται.
Συμπέρασμα; Η Μαρία Καρυστιανού προηγείται στη φάση της προσδοκίας, ο Τσίπρας στη φάση της αναγνώρισης, ο Σαμαράς στη φάση της ανάσχεσης. Το ερώτημα δεν είναι ποιος ξεκινά μπροστά, αλλά ποιος αντέχει όταν τα ποσοστά ζητήσουν πρόγραμμα, στελέχη και πειθαρχία. Εκεί κρίνονται οι μάχες – και εκεί χάνονται οι αυταπάτες.
Πιερρακάκης σε… διπλή γραμμή για Τραμπ: Ήρεμα μην τον νευριάσουμε, αλλά κρατάμε και το manual των αντιποίνων
Στους διαδρόμους του Eurogroup, εκεί όπου συνήθως κυριαρχεί η λογική των αριθμών, το όνομα Donald Trumpλειτούργησε σαν άβολο background noise. Οι απειλές για δασμούς 10% στις ευρωπαϊκές οικονομίες μπορεί να μην ήταν γραμμένες στην ατζέντα, όμως –όπως παραδέχθηκε ο νέος πρόεδρος του Eurogroup, Κυριάκος Πιερρακάκης– κάλυψαν τη συνεδρίαση σαν σύννεφο που κανείς δεν μπορεί να κάνει πως δεν βλέπει.
Ο Πιερρακάκης κινήθηκε προσεκτικά, σαν υπουργός που ξέρει ότι μια λέξη παραπάνω μπορεί να κάνει τον Λευκό Οίκο να… ανοίξει τεφτέρι. Μίλησε για «θεμελιώδεις αρχές» κυριαρχίας και εδαφικής ακεραιότητας, με σαφή αιχμή προς τη ρητορική του Τραμπ για τη Γροιλανδία. Και επανέλαβε το μάντρα των Βρυξελλών: διάλογος, διάλογος, διάλογος – με υποσημείωση ότι η Ευρώπη «θα αντιδράσει» αν χρειαστεί.
Στο παρασκήνιο, πάντως, οι υπουργοί Οικονομικών γνωρίζουν καλά ότι η ισορροπία είναι λεπτή: από τη μία, η ανάγκη να κρατηθούν ανοιχτοί οι δίαυλοι με τις ΗΠΑ· από την άλλη, η υποχρέωση να μη φανεί η Ευρώπη ότι υποκύπτει σε γεωπολιτικούς εκβιασμούς τύπου «δώστε μου τη Γροιλανδία αλλιώς πληρώνετε».
Η γραμμή Πιερρακάκη –ήρεμη δύναμη, αλλά με έτοιμο toolbox αντίδρασης– είναι ακριβώς αυτό που ακούστηκε στους διαδρόμους:
«Χαμηλά οι τόνοι, αλλά να ξέρει ο Τραμπ πως δεν είμαστε για… πούλημα».
Η Μαρία των… Τεμπών «ανακαλύπτει» τον Μεσαίωνα
Στο παραπολιτικό θερμόμετρο της εβδομάδας, η Μαρία Καρυστιανού κατάφερε το ακατόρθωτο: να ανοίξει θέμα που η ελληνική κοινωνία έκλεισε νομοθετικά το 1986, να προκαλέσει πανελλήνιο σοκ και να γίνει… διεθνές πρωτοσέλιδο για όλους τους λάθος λόγους.
Οι δηλώσεις της περί «δημόσιας διαβούλευσης» στο ζήτημα των αμβλώσεων –ένα δικαίωμα πλήρως κατοχυρωμένο στη χώρα εδώ και δεκαετίες– δεν σχολιάστηκαν απλώς. Καταγράφηκαν ως πολιτικός αναχρονισμός, και μάλιστα από τη Euractiv, η οποία την «τοποθέτησε» κομψά στο συντηρητικό φάσμα. Το κομψό, βέβαια, είναι σχετικό: όταν σε κατατάσσουν στην ίδια οικογένεια ρητορικής με τον Τραμπ και τον Όρμπαν, δεν πρόκειται για φιλοφρόνηση.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι δηλώσεις. Είναι η μεθοδολογία. Η Καρυστιανού, που μέχρι χθες ήταν σημείο αναφοράς στον αγώνα των οικογενειών των θυμάτων των Τεμπών, επιχειρεί να συμπεριφερθεί ως υπεράνω ιδεολογίας, ενώ στην πράξη ανοίγει διάπλατα μια συντηρητική πλατφόρμα που φλερτάρει επικίνδυνα με τις διεθνείς ατζέντες της Ακροδεξιάς. Και η επιλογή στενών συνεργατών, όπως η Μαρία Γράτσια με το παρελθόν στη Νίκη, δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών.
Το παραπολιτικό συμπέρασμα;
Η Καρυστιανού μπορεί να δηλώνει ότι δεν πιστεύει στις «ταμπέλες», αλλά οι δηλώσεις της την έβαλαν –και μάλιστα με διεθνή σφραγίδα– στην πιο σκληρή εκδοχή τους. Και όταν ένα θέμα λυμένο εδώ και σαράντα χρόνια το ανοίγεις ως δήθεν «δημοκρατική συζήτηση», δεν κάνεις πολιτική. Κάνεις επικίνδυνο πισωγύρισμα.
Κι αν κάτι απέδειξε η υπόθεση, είναι ότι η διεθνής κοινότητα έχει πολύ χαμηλή ανοχή στους πειραματισμούς με θεμελιώδη δικαιώματα. Η Ευρώπη το κατάλαβε. Το ερώτημα είναι αν το καταλαβαίνει και η ίδια.
ολες οι ειδησεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο Newpost.gr