Πρόεδρος Δημοκρατίας: Το casting ξεκίνησε, οι ρόλοι παίζονται – Οι «87» και ο Πολάκης σε ρόλο… γλάστρας – Ο Χάρης Δούκας βάζει λουκέτα: Ο Σέρλοκ των τραπεζοκαθισμάτων

Καλωσορίσατε στα «Hard Talks», το μοναδικό μέρος όπου η πολιτική γίνεται ταινία δράσης, με πλοκή γεμάτη ίντριγκα, απρόβλεπτες ανατροπές και ατάκες που θα ζήλευε και ο Ταραντίνο. Από το casting για τον νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας, μέχρι τις… τραπεζοκαθιστικές περιπέτειες του Χάρη Δούκα, το πολιτικό σκηνικό θυμίζει πολυδιάστατο θρίλερ. Κάπου ανάμεσα στον Σαμαρά που παίζει τον ρόλο του Κάτωνα, τον Φάμελλο που διεκδικεί την κανονικότητα και τους “87” που θέλουν να παρκάρουν τον Πολάκη σε ρόλο διακοσμητικό, οι εξελίξεις φέρνουν νέα επεισόδια σε αυτό το διαρκές πολιτικό σίριαλ.

Η πολιτική είναι σαν την τράπουλα, αλλά ποιος κρατάει τον άσσο;

Όταν ο Αντώνης Σαμαράς διαγράφηκε με συνοπτικές διαδικασίες, θαρρείς πως έπαιζαν σε πολιτικό remake του “Ο Νονός”: «Δεν είναι προσωπικό, Αντώνη. Είναι καθαρά πολιτική απόφαση». Ο Καραμανλής, αντί να ρίξει λάδι στη φωτιά, κράτησε την τακτική “Ας περιμένουν οι βάρβαροι”. Ούτε σκάλωσε, ούτε φούντωσε. Και κάπως έτσι, η κυβέρνηση ανασάνει με ανακούφιση, καθώς το Καραμανλικό δέντρο δεν έριξε άλλη σκιά.

Αλλά μην ξεχνάμε: η πολιτική είναι σαν τη Ρωμαϊκή Αγορά. Όλοι ξέρουν ότι οι συγκλητικοί -εν προκειμένω οι βουλευτές- μετρούν τα δικά τους συμφέροντα πριν ψηφίσουν. Κι εδώ, ο Σαμαράς είναι ο απόλυτος γρίφος: θα ψηφίσει τον προϋπολογισμό που υποτίθεται πως θα υπερψήφιζε έτσι κι αλλιώς; Ή τώρα, με τη διαγραφή του, θα επιλέξει να γίνει ο Κάτων ο Τιμητής της κυβέρνησης; Ο Σαίξπηρ είχε πει πως «η πολιτική είναι η τέχνη του να κάνεις το αδύνατο δυνατό». Το ζήτημα είναι ποιος γράφει το σενάριο.

Η κοινοβουλευτική καρέκλα είναι σαν την καρέκλα του σκηνοθέτη

Ο Λευτέρης Αυγενάκης, ο «άσωτος υιός», φαίνεται πως επιστρέφει στην κοινοβουλευτική ομάδα, ακριβώς πάνω στη στιγμή που οι ισορροπίες γίνονται πιο λεπτές από το ξυράφι του Οκαμ. Μπαίνει, βγαίνει, ξαναμπαίνει – θυμίζει σκηνές από το “Inception”, όπου η πραγματικότητα και το όνειρο είναι αξεχώριστα. Μόνο που εδώ το όνειρο είναι ένας υπολογισμός: πώς θα βγουν τα κουκιά για την εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας τον Φεβρουάριο.

Μη γελιόμαστε: το πολιτικό σύστημα πάντα χόρευε στους ρυθμούς του Μακιαβέλι. Όπως έλεγε και ο Θουκυδίδης, «οι άνθρωποι δεν θυμούνται πάντα το καλό που τους έκανες, αλλά ποτέ δεν ξεχνούν το κακό». Ο Αυγενάκης μπορεί να επιστρέφει, αλλά δεν είναι σίγουρο ότι οι υπόλοιποι βουλευτές θα ξεχάσουν τις διαγραφές, τα μαχαιρώματα και τις ίντριγκες που έφεραν τον προϋπολογισμό στη Βουλή σαν πεδίο μάχης.

Στο τέλος της ημέρας, όλα είναι αριθμοί

Ο προϋπολογισμός είναι η πρώτη μεγάλη δοκιμασία της κυβέρνησης μετά τον πολιτικό σεισμό. Ο Σαμαράς είναι σχεδόν αδιάφορο το τι θα πράξει καθώς είναι έξω από το μαντρί, αλλά αν κάποιος άλλος βουλευτής ή βουλευτές-που δεν διαφαίνεται κάτι τέτοιο-  κάνουν την έκπληξη και τον καταψηφίσουν, ο Μητσοτάκης θα πρέπει να ανακατέψει την τράπουλα και να ξαναμοιράσει. Τότε η κυβέρνηση θα συνεχίσει με το γνωστό της μοτίβο: λίγο δράμα, λίγος πανικός, και στο τέλος όλοι μιλούν για «σταθερότητα». Όπως έλεγε και ο Περικλής: «Η ευτυχία δεν εξαρτάται τόσο από την τύχη, όσο από τη στρατηγική». Στη στρατηγική αυτή, ο προϋπολογισμός είναι το πρώτο τεστ. Και αν οι αριθμοί βγουν σωστά, τότε θα δούμε ποιος έχει πραγματικά το πάνω χέρι στο μεγάλο παιχνίδι της εξουσίας.

Η πόλη που ανήκει στα τραπέζια και όχι στους ανθρώπους

Αν η Αθήνα ήταν ταινία, θα ήταν το “Mad Max: Fury Road”, με τους πεζούς να παλεύουν για λίγο χώρο ανάμεσα σε τραπεζοκαθίσματα που έχουν καταλάβει κάθε τετραγωνικό. Η άδεια ενός μαγαζιού είναι πιο ευέλικτη από τον Τζιμ Κάρεϊ στο “Ace Ventura”: ξεκινά με συγκεκριμένα όρια και καταλήγει να καταλαμβάνει ολόκληρους δρόμους. Δύο γνωστά μαγαζιά, λοιπόν, τιμωρούνται σε λίγες μέρες όπως μαθαίνουμε με «λουκέτο» τριών ημερών από τον Δήμο Αθηναίων. Ένα μικρό βήμα για την πόλη, αλλά ένα μεγάλο σοκ για όσους νόμιζαν ότι μπορούν να παρκάρουν τραπεζάκια παντού.

Κι όμως, ακόμα και όταν η απόφαση πάρθηκε, τα τηλέφωνα έπεσαν βροχή στον Χάρη Δούκα, με την ελπίδα να πέσει το θέμα στα μαλακά. Θυμίζει λίγο το “The Wolf of Wall Street”: όλοι θέλουν την εύνοια του συστήματος, αλλά όταν ο νόμος αποφασίζει να δουλέψει, ξαφνικά όλοι παριστάνουν τους αθώους. Αλλά, όπως έλεγε και ο Πλάτων, «η δικαιοσύνη είναι να δίνεις στον καθένα αυτό που του αξίζει». Ε, λοιπόν, έφτασε η ώρα τα τραπεζοκαθίσματα να πάρουν αυτό που τους αξίζει.

Οι πεζοί: Οι αληθινοί πρωταγωνιστές που ποτέ δεν βλέπουμε

Η Αθήνα έχει γίνει «εχθρική» πόλη για τους πεζούς, και όχι, δεν φταίνε οι ίδιοι. Ο πεζός που αναζητά ένα πεζοδρόμιο να περπατήσει, θυμίζει τον Φρόντο στο “Lord of the Rings”: κάθε βήμα είναι ένας αγώνας, κάθε γωνιά μια πιθανή παγίδα. Κι όμως, οι κανόνες υπάρχουν, αλλά παραβιάζονται τόσο συχνά που μοιάζουν σαν συμβουλές από ταινία: «Μην τρέχεις, μην ελπίζεις, μην προσπαθείς να περάσεις».

Ίσως ο Δήμος Αθηναίων να αποφάσισε να παίξει τον ρόλο του Σέρλοκ Χολμς, κυνηγώντας παρανομίες που κάνουν την πόλη αφιλόξενη. Και όπως θα έλεγε ο Αριστοτέλης, «η πόλη ανήκει σε αυτούς που τη ζουν». Αν οι πεζοί δεν μπορούν να περπατήσουν, τότε ποιος πραγματικά έχει δικαίωμα να την αποκαλεί «δική του»; Η απάντηση, για την ώρα, παραμένει ένα θλιβερό αίνιγμα, θαμμένο κάτω από στρώσεις από καρέκλες και τραπέζια.

ΣΥΡΙΖΑ: Το σίκουελ – Σκηνή πρώτη: «Ο κύκλος της κρίσης» ή απλώς το διάλειμμα;

Η εκλογή του Σωκράτη Φάμελλου σηματοδοτεί μια νέα σελίδα για τον ΣΥΡΙΖΑ, ή μήπως είναι απλώς η εισαγωγή σε μια ακόμα πράξη του δράματος; Θυμίζει λίγο το “Matrix Reloaded”: οι πρωταγωνιστές πιστεύουν ότι έλυσαν τα προβλήματα, αλλά στην πραγματικότητα τα ερωτήματα πληθαίνουν. Ο Πολάκης, με το γνωστό του ύφος, έχει ήδη προειδοποιήσει: «Δεν τελειώσαμε, μόλις αρχίσαμε». Και αν ο Θουκυδίδης έλεγε πως «οι ισχυροί πράττουν ό,τι τους επιτρέπει η δύναμή τους», ο Πολάκης φαίνεται αποφασισμένος να αποδείξει ότι είναι ακόμα ισχυρός – ή τουλάχιστον πιο ενοχλητικός από ποτέ.

Οι «87» και η επιστροφή της κανονικότητας

Η νέα ηγεσία του Φάμελλου υπόσχεται επιστροφή στην κανονικότητα, αλλά ποια κανονικότητα; Αυτή που οι «87» θεωρούν ως ιδανική, ή μήπως μια νέα εκδοχή της όπου ο Πολάκης θα περιοριστεί σε ρόλο διακοσμητικό; Το δράμα θυμίζει σκηνή από το “Game of Thrones”: πολλοί παίκτες, πολλοί φιλόδοξοι στόχοι, και ένας θρόνος που κανείς δεν μπορεί να κρατήσει για πολύ. Και τώρα, με την Αθηνά Λινού πιθανώς να επιστρέφει, το παιχνίδι γίνεται ακόμα πιο πολύπλοκο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, με μόλις 29 βουλευτές, μοιάζει με καράβι που προσπαθεί να ταξιδέψει με μισοκατεστραμμένα πανιά. Το ερώτημα είναι: ποιοι θα μείνουν για να κουμαντάρουν το σκάφος, και ποιοι θα πηδήξουν στη θάλασσα αναζητώντας άλλες πολιτικές στεριές;

Σκηνή δεύτερη: Η απειλή της Ακρίτα

Κι εκεί που νομίζαμε ότι είχαμε τα πάντα υπό έλεγχο, έρχεται η Έλενα Ακρίτα να μας θυμίσει πως στην πολιτική το δράμα ποτέ δεν τελειώνει. Η απειλή της παραίτησης, αν εκλεγεί ο Πολάκης, ήταν μια deus ex machina κίνηση – ξαφνική, δραματική και εντελώς απρόβλεπτη. Τελικά, όμως, έμεινε, προσθέτοντας ακόμα μια στρώση αβεβαιότητας στον ήδη ρευστό ΣΥΡΙΖΑ.

Κι όπως είπε κάποτε ο Μακιαβέλι, «οι υποσχέσεις που δεν τηρούνται είναι τα θεμέλια της πολιτικής». Η Ακρίτα ίσως απλώς παίζει τον ρόλο της στο θέατρο της εξουσίας. Αλλά οι υπόλοιποι, που είδαν την «απειλή» της να γίνεται «συμβιβασμός», μάλλον αναρωτιούνται: τι άλλο κρύβει η επόμενη πράξη;

Σκηνή τρίτη: Το ΠΑΣΟΚ χαμογελάει στα κρυφά

Μέσα σε αυτό το χάος, το ΠΑΣΟΚ δείχνει να απολαμβάνει τη δική του στιγμή δόξας. Τα μονοψήφια ποσοστά διαφοράς με τη Νέα Δημοκρατία και οι γέφυρες με στελέχη όπως η Νίνα Κασιμάτη θυμίζουν ταινία τύπου “Ocean’s Eleven”: πολλοί παίκτες, καλά οργανωμένοι, ετοιμάζονται για το μεγάλο κόλπο.

Ο Ανδρουλάκης δεν χρειάζεται καν να προσπαθήσει – ο ΣΥΡΙΖΑ αυτοκαταστρέφεται και τα «κουκιά» που μένουν πέφτουν φυσικά στην αγκαλιά του. Ο Περικλής είχε πει πως «οι πόλεις μεγαλώνουν με τις ελπίδες και καταστρέφονται από τις αδυναμίες τους». Ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να επαληθεύει το ρητό αυτό στην πράξη.

Σκηνή τέταρτη: Το ερώτημα των κουκιών

Με τον Φάμελλο να ετοιμάζει την αναδιάταξη των δυνάμεων της Κοινοβουλευτικής Ομάδας και την εκλογή Γραμματέα τον Ιανουάριο, το μεγάλο ερώτημα παραμένει: τι κουκιά μένουν για τις επόμενες κρίσιμες μάχες; Ειδικά για την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας τον Φεβρουάριο, όπου κάθε ψήφος θα μετρήσει.

Όπως έλεγε ο Αριστοτέλης, «ο φόβος είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της λογικής». Και αν ο ΣΥΡΙΖΑ συνεχίσει να λειτουργεί υπό τον φόβο των εσωτερικών του εχθρών, μάλλον θα ανακαλύψει πως η επόμενη πράξη της πολιτικής του ιστορίας γράφεται χωρίς αυτόν.

Επίλογος: ΣΥΡΙΖΑ Reloaded ή οριστική αυλαία;

Ο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει με ταινία που όλοι περίμεναν να είναι το blockbuster της χρονιάς, αλλά τελικά κατέληξε straight-to-DVD. Το αν ο Φάμελλος θα μπορέσει να δώσει νέα πνοή ή αν θα παραμείνει μια «μεταβατική φιγούρα», όπως πολλοί τον χαρακτηρίζουν, θα φανεί στις επόμενες πράξεις.

Και όπως είπε ο Κικέρων, «δεν αρκεί να προβλέψεις το μέλλον, πρέπει να το δημιουργήσεις». Το ερώτημα είναι: ποιος στον ΣΥΡΙΖΑ έχει τη δύναμη και τη θέληση να το κάνει; Ή μήπως το μόνο που μένει είναι να σβήσουν τα φώτα και να πέσει η αυλαία;

Ο Πολάκης, ο Φάμελλος και το τέλος της μάχης που δεν έγινε ποτέ

Θα μπορούσε να είναι το σενάριο ενός πολιτικού θρίλερ – “Η μεγάλη μάχη του δεύτερου γύρου”. Αλλά ο Παύλος Πολάκης, σε μια στροφή που θυμίζει την απόφαση του Ρικ στο “Casablanca”, αποφάσισε να κάνει την υπέρβαση: «Σωκράτη, αυτός είναι ο αγώνας σου». Ίσως να διάβασε κι αυτός Μακιαβέλι και να αποφάσισε ότι «ο πιο σοφός πολεμιστής είναι αυτός που αποφεύγει τη μάχη όταν ξέρει ότι θα τη χάσει».

Ο Πολάκης έπαιξε τα χαρτιά του μέχρι τέλους. Με το 43,51% στον πρώτο γύρο, εξασφάλισε τη θέση του ισχυρού «νούμερο 2», κρατώντας το πολιτικό του κεφάλαιο ανέπαφο. Ένας δεύτερος γύρος με συμμετοχή στο ναδίρ και ένα πιθανό ποσοστό πιο χαμηλό θα ήταν καταστροφικός. Κι έτσι, επέλεξε να αποχωρήσει με το κεφάλι ψηλά. Ή, όπως θα έλεγε ο Μάρλον Μπράντο στο “Ο Νονός”: «It’s not personal, Sokratis. It’s strictly political».

Η συμμετοχή που… κανείς δεν ήθελε να δει

Ένας δεύτερος γύρος θα θύμιζε αγώνα μπάσκετ που παίζεται σε άδειο γήπεδο. Η συμμετοχή θα ήταν τόσο χαμηλή που ο ΣΥΡΙΖΑ θα ρίσκαρε μια ακόμα επικοινωνιακή πανωλεθρία. Όχι ότι το κόμμα δεν έχει συνηθίσει στις live αυτοκαταστροφές, αλλά αυτό το χτύπημα θα ήταν παραπάνω από βαρύ. Ο Πολάκης, λοιπόν, διάβασε το κοινό καλύτερα από πολλούς: όταν οι φίλαθλοι βαριούνται, είναι καλύτερα να ακυρώσεις το παιχνίδι.

Αυτό το «game over» χωρίς δεύτερη ευκαιρία έσωσε τον ΣΥΡΙΖΑ από μια μάχη που όλοι γνώριζαν το αποτέλεσμα. Θυμίζει λίγο το τέλος του “The Truman Show”: το κοινό ξέρει την αλήθεια, ο πρωταγωνιστής ξέρει την αλήθεια, και το μόνο που μένει είναι να κλείσει η αυλαία με κάποιο αξιοπρεπές φινάλε.

Ο Τσίπρας και το σιωπηλό του adieu

Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε την εμφάνισή του στις εκλογές όπως θα έκανε ένα φάντασμα σε δραματική ταινία: χωρίς λόγια, χωρίς χειρονομίες, απλώς μια σιωπηλή υπόμνηση ότι ήταν κάποτε εδώ. Η ατάκα του «σήμερα τον λόγο έχουν οι υποψήφιοι και τα μέλη» ήταν όσο ουδέτερη χρειαζόταν, για να μην θυμίσει στους πάντες ότι την τελευταία φορά που μίλησε δημόσια, κανείς δεν τον άκουσε.

Ο ιδρυτής ενός κόμματος που εδώ και έναν χρόνο καταρρέει με μαθηματική ακρίβεια μοιάζει να παίζει το ρόλο του απόμακρου παρατηρητή. Ίσως θυμήθηκε τα λόγια του Θουκυδίδη: «Οι ηγέτες κρίνονται στις δύσκολες στιγμές». Αλλά, ας είμαστε ειλικρινείς, εδώ το δράμα είχε ήδη τελειώσει πριν καν αρχίσει.

Επίλογος: Το τέλος μιας εποχής ή το ξεκίνημα μιας άλλης;

Με τον Φάμελλο να κρατά πλέον τα ηνία του ΣΥΡΙΖΑ, το ερώτημα δεν είναι αν θα μπορέσει να σταθεροποιήσει το κόμμα, αλλά αν υπάρχει ακόμα χρόνος για να σωθεί το καράβι. Ο Πολάκης, από την άλλη, κρατά τη θέση του ως ηγέτης της «αντιπολίτευσης εντός αντιπολίτευσης», περιμένοντας την επόμενη ευκαιρία.

Κι όπως έλεγε ο Πλάτων, «όταν οι κυβερνήτες είναι διχασμένοι, τα πλοία δεν φτάνουν ποτέ στον προορισμό τους». Το θέμα είναι αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα βρει ποτέ ξανά τον δικό του προορισμό – ή αν θα μείνει για πάντα χαμένος στο πέλαγος.

Η πολιτική είναι σαν τη θάλασσα: κάποια κύματα χτυπάνε, άλλα πνίγουν

Ένα νέο κύμα ανεξαρτητοποιήσεων φουσκώνει στον ορίζοντα του ΣΥΡΙΖΑ, και ο Στέφανος Κασσελάκης δείχνει να κρατάει την ιστιοπλοΐα σταθερή. Ο Ευάγγελος Αποστολάκης, περιμένοντας τις «σοφές κουβέντες» του Αλέξη Τσίπρα, μοιάζει να παίζει το ρόλο του αμφισβητία στο “Δύο Ξένοι”: ξέρεις ότι κάτι θα πει, αλλά δεν έχεις ιδέα πότε. Από την άλλη, ο Γιάννης Σαρακιώτης, εμφανιζόμενος δίπλα στον Κασσελάκη στον Γοργοπόταμο, φαίνεται να μας λέει: «Να πέσει η γέφυρα, αλλά τουλάχιστον να μείνουμε μαζί». Θυμίζει λίγο τον Χαν Σόλο στο “Star Wars”: δύσπιστος, αλλά πάντα έτοιμος να διαλέξει πλευρά όταν πιέζεται.

Ο Γοργοπόταμος και οι «άλλες γέφυρες»

Αν ο Γοργοπόταμος ήταν σύμβολο ενότητας και αγώνα, η παρουσία του Σαρακιώτη δίπλα στον Κασσελάκη μοιάζει με σύγχρονο meme: η γέφυρα έπεσε, αλλά οι «συμμαχίες» είναι ακόμα ρευστές. Ο Γιώργος Γαβρήλος, από την άλλη, μοιάζει να παίζει τον ρόλο του “Joker”: αμφίσημος, απρόβλεπτος και έτοιμος να ανατρέψει τα πάντα – αλλά χωρίς ξεκάθαρο σχέδιο. Θυμίζει τη ρήση του Σόλωνα: «Μηδένα προ του τέλους μακάριζε». Γιατί, φίλοι μου, στην πολιτική, τα κύματα φουσκώνουν, αλλά κανείς δεν ξέρει ποιος θα μείνει στεγνός στο τέλος.

ΣΥΡΙΖΑ: Από το ποτάμι στον καταρράκτη

Το δεύτερο κύμα ανεξαρτητοποιήσεων δεν είναι απλώς πολιτική εξέλιξη, είναι γεωμετρική πρόοδος της αποσύνθεσης. Ο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει με ταινία καταστροφής, τύπου “The Day After Tomorrow”: όλα καταρρέουν με εντυπωσιακό, αλλά αναμενόμενο τρόπο. Ο Αλέξης Τσίπρας, παρατηρητής από απόσταση, θα μπορούσε να θυμηθεί τα λόγια του Ευριπίδη: «Οι μεγάλοι κίνδυνοι ξεκινούν από τις μικρές αιτίες». Ίσως το δεύτερο κύμα να είναι η σταγόνα που θα ρίξει και τους τελευταίους παίκτες έξω από τη βάρκα.

Το ερώτημα είναι αν το νέο κόμμα του Κασσελάκη μπορεί να επιβιώσει στις φουρτούνες ή αν θα μείνει απλώς ένα ακόμα ναυάγιο στην πολιτική ιστορία της χώρας. Όπως έλεγε ο Θουκυδίδης: «Ο πόλεμος δεν αφήνει τίποτα όρθιο – ούτε φίλους, ούτε εχθρούς, ούτε συμμαχίες». Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, αυτή η αλήθεια είναι πιο επίκαιρη από ποτέ.

Σύγχρονη Αριστερά ή Ελληνικό Όνειρο; Τελικά, το Κίνημα… νίκησε

Σε έναν αγώνα που θύμιζε “The Hunger Games”, το «Κίνημα Δημοκρατίας» επικράτησε ύστερα από 15 γύρους ψηφοφορίας στην ιστοσελίδα του ανώνυμου – αλλά καθόλου αδιάφορου – κινήματος. Τα ονόματα που αποκλείστηκαν, όπως το «Πρόοδος» ή το «Μπορούμε!», θύμισαν απόπειρες από rejected διαφημιστικές καμπάνιες. Και το «Ελληνικό Όνειρο»; Πιο πολύ θύμιζε τίτλο ταινίας του 80’, με πρωταγωνιστή τον Στάθη Ψάλτη να παλεύει για ένα καλύτερο μέλλον.

Όμως, με 60,3% στον 13ο γύρο, το «Κίνημα Δημοκρατίας» αναδείχθηκε νικητής. Αν ο Μακιαβέλι ζούσε, πιθανότατα θα έλεγε: «Η δύναμη ενός ονόματος είναι μεγαλύτερη από την αλήθεια που κουβαλά». Και, όπως όλα δείχνουν, οι 20.000 ψηφοφόροι επέλεξαν το όνομα που μοιάζει αρκετά κεντρώο για να περνά αδιάφορο, αλλά και αρκετά γενικό ώστε να μη θυμίζει τίποτα συγκεκριμένο.

15 γύροι για μια ταυτότητα που κανείς δεν καταλαβαίνει

Στην τελική ευθεία, «Σύγχρονη Αριστερά» και «Προοδευτικό Κίνημα» είδαν τα όνειρά τους να καταρρέουν, όπως στο “House of Cards”. Το «Κίνημα Δημοκρατίας» φάνηκε να συνδυάζει κάτι από τη σοβαροφάνεια του παρελθόντος και την επικοινωνιακή ουδετερότητα του μέλλοντος. Ποιος θυμάται, όμως, ότι οι λέξεις «κίνημα» και «δημοκρατία» έχουν χρησιμοποιηθεί τόσες φορές που πλέον θυμίζουν πολιτική κονσέρβα χωρίς ιδιαίτερη γεύση;

Και τώρα τι; Όπως είπε ο Αριστοτέλης, «η αλήθεια βρίσκεται στα έργα, όχι στα λόγια». Το «Κίνημα Δημοκρατίας» έχει μπροστά του την πρόκληση να αποδείξει ότι μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από ένα σύνθημα σε πανό. Αν δεν τα καταφέρει, τότε το όνομα θα μείνει σαν άλλη μια φούσκα – και, για να θυμηθούμε τον Καβάφη, το κοινό θα αναρωτιέται: «Και τώρα τι θα κάνουμε χωρίς βαρβάρους;»

Τι θέλει να πεί ο ποιητής;

 Είναι που είναι άχρωμο και άοσμο το όνομα «Κίνημα Δημοκρατίας», άσε που προσφέρεται για τρολάρισμα καθώς στην συμπτυξή του θυμίζει…κηδεία. ήρθε και ο πολιτικός προσδιορισμό από τον Κασσελάκη και σφράγισε την…επιτυχία της επιλογής:

«Το Κίνημα Δημοκρατίας είναι πιο αριστερό από την Αριστερά και πιο κεντρώο από το Κέντρο»! Το ακούς και λές αυθόρμητα: Δηλαδή; Τι ακριβώς θέλει να πεί ο ποιητής;

Μακάρι να ‘ξερε και ο ίδιος λέμε εμείς. Γιατί, λεβέντες μου, εσείς που είχατε την έμπνευση γι’ αυτόν τον τίτλο,  όσοι τον ψηφίσατε και ισως ενθουσιαστήκατε από την επεξήγηση, τι σημαίνει πιο αριστερό από την Αριστερά; Εκει βρίσκεται ο Ανταρσία, ο Βαρουφάκης και κάτι αριστερίστικες αντισυστημικές ομάδες.

Οσο για το άλλο…εύρημα, «Πιο κεντρώο από το Κέντρο», είναι εξίσου κούφιο. Της πλάκας, δηλαδή. Πιο ασαφές, απροσδιόριστο και εφετζίδικο χωρίς ουσία δεν υπάρχει. Βέβαια, θα πούν κάποιοι, έχει τη λέξη Κίνημα, που παραπέμπει στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου και λίγο από το ΔΗ.ΚΚΙ του αείμνηστου Δημήτρη Τσοβόλα.

Αν, λοιπόν, είναι ευχαριστημένοι με την επιλογή εκεί στο κόμμα  του Κασσελάκη, εμάς δεν μας πέφτει λόγος. Να το χαίρονται οι άνθρωποι. Και προ παντός να είναι έτοιμοι- ο Κασσελάκης και τα στελέχη του- για να απαντούν στην απλή, αναπόφευκτη ερώτηση τι πάει να πεί «Πιο αριστερό από την Αριστερά και πιο κεντρώο από το Κέντρο». Και τότε, θα τα βρίσκουν σκούρα.

Τέλος, το μόνο που σώζει κάπως τα πράγματα σχετικά με τους προσδιορισμούς είναι ότι ορίστηκε από τον Κασσελάκη ως πατριωτικό κόμμα, έστω κι αν έτσι κλείνει το μάτι σε πολλούς χώρους…

Ίσως τελικά ο ποιητής να λέει αλήθειες…

Ίσως τελικά ο ποιητής να λέει αλήθειες που δύσκολα καταπίνει κανείς. Το όνομα «Κίνημα Δημοκρατίας», μπορεί σε κάποιους να φαίνεται «άχρωμο», αλλά μήπως αυτό ακριβώς είναι το μυστικό του; Ένας ουδέτερος καμβάς που μπορεί να αγκαλιάσει τα πάντα, από το πιο βαθύ κόκκινο της Αριστεράς μέχρι το φωτεινό κέντρο;

Και ο πολιτικός αυτοπροσδιορισμός; «Πιο αριστερό από την Αριστερά και πιο κεντρώο από το Κέντρο». Ε, λοιπόν, γιατί όχι; Σε μια εποχή που οι ταμπέλες έχουν καταντήσει ξεπερασμένες και άχρηστες, δεν είναι κακό να φέρνεις κάτι νέο. Το να ξεφεύγεις από τις στερεοτυπικές γραμμές μπορεί να είναι καινοτομία, όχι ασάφεια.

Και γιατί να μην φλερτάρει με την παράδοση; Η λέξη «Κίνημα» δεν είναι απλώς μια παραπομπή στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα ή στο ΔΗ.ΚΚΙ του Τσοβόλα – είναι ένας φόρος τιμής στη δυναμική της συλλογικότητας και της αλλαγής. Ίσως οι εμπνευστές του να θέλουν να μας υπενθυμίσουν ότι το ζητούμενο είναι να ξεπεράσουμε τους παλιούς διχασμούς και να πάμε μπροστά.

Όσο για το «πατριωτικό», γιατί να το κρύβουμε; Η πατρίδα δεν ανήκει ούτε δεξιά ούτε αριστερά. Και αν κλείνει το μάτι σε διαφορετικούς χώρους, μήπως αυτό δεν είναι ευκαιρία για συζήτηση και σύνθεση, αντί για καχυποψία και διχασμό;

Ίσως, λοιπόν, αντί να ρωτάμε «τι θέλει να πει ο ποιητής», να αναρωτηθούμε: μήπως καταλάβαμε το νόημα αλλά φοβόμαστε να το παραδεχτούμε;

Πρόεδρος Δημοκρατίας: Το casting ξεκίνησε, οι ρόλοι παίζονται

Η μάχη για την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας μοιάζει με casting ταινίας: πολλοί υποψήφιοι, ακόμα περισσότερες φήμες, και ένα σενάριο που αλλάζει καθημερινά. Στο προσκήνιο, η Άννα Διαμαντοπούλου, σε ρόλο σκηνοθέτη, πιέζει τον Νίκο Ανδρουλάκη να προτείνει εκ νέου την Κατερίνα Σακελλαροπούλου. Θα ήταν μια τακτική κίνηση ματ – σαν το “The Godfather Part II”, όπου ο Μάικλ Κορλεόνε εγκλωβίζει τους αντιπάλους του σε ένα δικό του παιχνίδι εξουσίας. Αν ο Μητσοτάκης απορρίψει την πρόταση, ρισκάρει ρήγματα στη «γαλάζια» παράταξη. Αν τη δεχτεί, θα πρέπει να εξηγήσει γιατί «ξαναδίνει το Οσκαρ στον ίδιο πρωταγωνιστή».

Το Μέγαρο Μαξίμου προσπαθεί να διαχειριστεί τις διαρροές, αλλά η εικόνα θυμίζει “House of Cards”. Ο Καραμανλής στηρίζει – εμμέσως πλην σαφώς – τον Σαμαρά, και το άδειασμα προς τον Μητσοτάκη γίνεται ολοένα και πιο εμφανές. Είναι μια πολιτική παρτίδα όπου οι κανόνες έχουν πάει περίπατο, κι όπως θα έλεγε ο Μακιαβέλι, «οι ηγέτες κρίνονται από τις ικανότητές τους να επιβιώνουν».

Woke, αντι-Woke και ένας Τραμπικός χορός

Στο μεταξύ, οι δηλώσεις για την woke ατζέντα είναι σαν το Netflix: όλοι θέλουν να έχουν κάτι να πουν, ακόμα κι αν δεν ξέρουν τι βλέπουν. Ο Άδωνις Γεωργιάδης, σαν άλλος Ρίκι Τζερβέις σε απονομή Χρυσών Σφαιρών, «σφάζει με το γάντι» τη Λατινοπούλου. «Ο γάμος ομοφυλοφίλων είναι δικαίωμα» είπε, ενώ της θύμισε ότι τα διεθνή συντηρητικά κόμματα έχουν ήδη αποδεχτεί αυτή την πραγματικότητα. Κι ενώ σχολίασε την woke ατζέντα του Τραμπ, ο Αντώνης Σαμαράς έμεινε εκτός συζήτησης. Μήπως επειδή η δική του ρητορική θυμίζει πολιτική εποχή που ακόμα και ο Μπολιβάρ θα ζήλευε;

Σενάρια και ψεκασμοί: Από την Κύπρο στην Κομισιόν

Και ξαφνικά, ο Ίλον Μασκ προτείνει τον Κύπριο Φειδία Παναγιώτου για πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μήπως είναι το νέο επεισόδιο της προσωπικής του σαπουνόπερας; Αν ο Μασκ μπορεί να βλέπει τον εαυτό του σε κάθε θέση εξουσίας – από CEO μέχρι Πρόεδρο της Ευρώπης – τότε ίσως οι δηλώσεις του είναι η woke εκδοχή της πολιτικής ανοησίας. Θυμίζει λίγο το “Borat”: μια κωμωδία όπου η πραγματικότητα ξεπερνάει τη φαντασία.

Όπως θα έλεγε και ο Θουκυδίδης, «ο άνθρωπος που έχει υπερβολική εμπιστοσύνη στη δύναμή του, οδηγείται σε καταστροφή». Κι εδώ, είτε μιλάμε για τον Μασκ, είτε για τους εγχώριους πολιτικούς ηγέτες, το ρητό αυτό παραμένει τραγικά επίκαιρο. Στο τέλος, η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας ίσως να είναι λιγότερο μάχη ιδεών και περισσότερο reality show. Το ερώτημα είναι: ποιος θα κερδίσει το κοινό – και τις ψήφους;

Και όπως λέει και ο Αριστοτέλης, «η πόλη ανήκει σε αυτούς που τη ζουν». Η τράπουλα ξαναμοιράζεται, οι παίκτες παίρνουν τις θέσεις τους, αλλά το ερώτημα παραμένει: ποιος γράφει τελικά το σενάριο; Στον κόσμο της πολιτικής, οι ήρωες συχνά αποδεικνύονται αντιήρωες, και οι αντίπαλοι – αναπάντεχοι σύμμαχοι. Εδώ στο Hard Talks, όμως, οι ρόλοι είναι ξεκάθαροι: εμείς ρωτάμε, εσείς αναρωτιέστε και η εξουσία δίνει τις δικές της παραστάσεις. Μέχρι το επόμενο επεισόδιο, κρατήστε τις ανατροπές στο μυαλό σας – γιατί στον κόσμο της πολιτικής, τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται.

• Hard Talks
• Αντώνης Σαμαράς
• Παύλος Πολάκης