«Προοδευτική συμμαχία» δεν συγκροτούν οι παρέες του Μεγάρου και του «Τιτάνια»

 

Η στροφή του Αλέξη Τσίπρα στην κεντροαριστερά μετά από συγκυβέρνηση επί τέσσερα χρόνια με τους ΑΝ.ΕΛ που κινούνται στα πολύ δεξιά της ΝΔ, μόνο ως προεκλογική στόχευση προς άγραν ψήφων κυρίως από το ΚΙΝ.ΑΛ μπορεί να εκληφθεί. Η ψυχρή πολιτική λογική λέει ότι δεν μπορεί να είχε επιλέξει τους ΑΝ.ΕΛ, και μάλιστα μήνες πριν τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015, ως κυβερνητικούς εταίρους για να «σώσει» τη χώρα και να ανακαλύπτει τώρα προεκλογικά την ανάγκη συγκρότησης ενός προοδευτικού μετώπου.

Η εγκατάλειψη της κοινής κλίνης από τον Πάνο Καμμένο και η διαφαινόμενη ήττα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν η κρίσιμη κινητήριος δύναμη στην αναζήτηση νέων συμμάχων. Και είναι αυτονόητο ότι δεν θα μπορούσε να γίνει ένα τέτοιο άνοιγμα, εάν ο Καμμένος αποδεχόταν την πρόταση του πρωθυπουργού να μπει στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας και να βάλει στελέχη του στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ αρκεί να μην καταψηφίσει τη Συμφωνία των Πρεσπών, όπως αποκάλυψε ο ίδιος χωρίς να διαψευστεί από το λαλίστατο Μαξίμου. Η στρατηγική και όχι οι τακτικισμοί συγκροτούν τα μέτωπα συνεργασίας.

Όσο για τους μέχρι στιγμής χειροκροτητές της πρωτοβουλίας Τσίπρα, είναι παλιά στελέχη του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜ.ΑΡ που ήδη έχουν ενταχθεί και πήραν και θέσεις στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Όπως είναι και άλλα που προσφάτως είδαν το φως το αληθινό και προσδοκούν να ανεβούν στο άρμα του Τσίπρα φλερτάροντας με θέσεις σε ψηφοδέλτια κλπ.

Στο ακροατήριο και των δύο εκδηλώσεων όπου μίλησε ο Αλέξης Τσίπρας ήταν τα ίδια πρόσωπα: ο Σπύρος Δανέλλης, ο Γιάννης Ραγκούσης, ο Στέφανος Τζουμάκας, ο Νίκος Μπίστης, η Μαρία Ρεπούση κ.α. Οι περισσότεροι είναι χρόνια εκτός βουλής. Ο Ραγκούσης υπέστη δεινή ήττα και στις εσωκομματικές εκλογές του Κινήματος Αλλαγής όταν διεκδίκησε την ηγεσία και πήρε 3.954 ψήφους (2,39%).

Η άλλη μεγάλη αλήθεια είναι ότι στην πλειονότητα τους οι περισσότεροι ήταν «εξαφανισμένοι» στο περιθώριο. Τα πυρά τους στη Φώφη Γεννηματά και το φλερτ με τον ΣΥΡΙΖΑ, τους επανέφερε στο προσκήνιο και κέρδισαν τα δικά τους λεπτά στη δημοσιότητα. Δεν μπορεί όμως να ανανεωθεί ένα μήνυμα προοδευτικής συστράτευσης με «καμμένα» εν πολλοίς πρόσωπα και επικοινωνιακά πυροτεχνήματα. Χρειάζονται συγκεκριμένες κατευθυντήριες γραμμές μιας πραγματικής προοδευτικής συμμαχίας, με προγραμματική συμφωνία για την επόμενη μέρα.

Προσωπικά θεωρώ πομφόλυγα και όλη αυτή τη συζήτηση που γίνεται για την περιβόητη αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού και τη δημιουργία ενός νέου ισχυρού δίπολου. Η δυναμική ότι η χώρα θα πορευτεί με πιο ισχυρά κόμματα τη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ αναπτύχθηκε ξεκάθαρα από τις εκλογές του Ιουνίου του 2012. Οταν το ΠΑΣΟΚ κατέγραψε το χαμηλότερο ποσοστό της μέχρι τότε ιστορίας του πληρώνοντας το μεγαλύτερο πολιτικό κόστος από όλα τα κόμματα. Το μεγάλο ρεύμα του ΠΑΣΟΚ κατευθύνθηκε στο ΣΥΡΙΖΑ όπου ενσωματώθηκε. Η κατηφόρα για το Κίνημα συνεχίστηκε.

Επίσης για ποια νίκη του διπολισμού μπορούμε να μιλάμε όταν απέτυχε παταγωδώς όχι να εξαλείψει, αλλά τουλάχιστον να περιορίσει την εκλογική επιρροή της Χρυσής Αυγής που δείχνει νέες αυξητικές τάσεις;

Όσον αφορά στο Ποτάμι και τους Ανεξάρτητους Ελληνες που παρουσιάζουν διαλυτικές τάσεις και την Ενωση Κεντρώων που καταγράφει κάποιους περισσότερους δυνητικούς ψηφοφόρους χωρίς να εξασφαλίζει μέχρι τώρα την είσοδο της στην επόμενη Βουλή, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, δεν βαρύνονται μόνο με τις προσωπικές στρατηγικές των βουλευτών που έφυγαν. Οι πολιτικοί αρχηγοί δεν έχουν ευθύνη που διαλύονται τα κόμματα τους; Κανείς τους όμως μέχρι στιγμής δεν έκανε ουσιαστική αυτοκριτική, μιλάνε μόνο για «προδότες» και «αποστάτες».

Ούτε είναι ίδια όλα τα μικρά κόμματα. Για παράδειγμα το Ποτάμι του Σταύρου Θεοδωράκη όταν εμφανίστηκε στο πολιτικό στερέωμα, είχε ένα ξεκάθαρο ιδεολογικό στίγμα στο μεταρρυθμιστικό κέντρο με στελέχη που θα μπορούσαν να θεωρηθούν η εθνική Ελλάδος, άφθαρτα πρόσωπα με πλούσια βιογραφικά. Ούτε αξιοποιήθηκαν, ούτε προβλήθηκαν όπως θα έπρεπε για να επικοινωνήσουν τις ιδέες που κόμιζαν. Αλλεπάλληλα ήταν τα στρατηγικά λάθη του Σταύρου Θεοδωράκη και τα πήγαινε έλα του. Από την συναντίληψη με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, πέρασε στο φλερτ με τον Τσίπρα, μετά διακτινίστηκε στο Κίνημα Αλλαγής και απαίτησε να γίνει εκλογή ηγεσίας από τη βάση και μετά να αποφασιστεί η προγραμματική συμφωνία. Κι αφού έγιναν όλα αυτά και πήρε 5.603 (9,44%), έφυγε και από το ΚΙΝ.ΑΛ. Κατέληξε σήμερα να έχει χάσει την Κ.Ο του και να διαρρέει συνομιλίες που καταγράφηκαν κρυφά από συμβούλια του Ποταμιού, όπως ακριβώς έκανε και ο Βαρουφάκης στα Eurogroup.

Ο Αλέξης Τσίπρας θα έπρεπε να εύχεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης να πάρει αυτοδυναμία και να αλλάξει τον εκλογικό νόμο. Εάν εφαρμοστεί η απλή αναλογική που ψήφισε ο ΣΥΡΙΖΑ για εσωκομματική κατανάλωση, θα βλέπει με τα κυάλια το Μαξίμου. Κανένα πρώτο κόμμα δεν θα μπορεί να κάνει μόνο του κυβέρνηση. Συνήθως θα χρειάζεται και το δεύτερο. Η πόλωση είναι τόσο ακραία που σε μια οικουμενική κυβέρνηση ούτε ο Αλέξης Τσίπρας θα συναινούσε να γίνει πρωθυπουργός ο Κυριάκος Μητσοτάκης ούτε θα συνέβαινε το αντίθετο. Κι αυτό θα άνοιγε το δρόμο σε «δοτούς» όπως τους αποκαλεί ο ΣΥΡΙΖΑ, πρωθυπουργούς, με ότι συνέπειες μπορεί να έχει για τη χώρα μια τέτοια εξέλιξη.