Πρόωρο ρεβεγιόν στο Μαξίμου με τον Πίνατ να… γαβγίζει  – «ΠΑΣΟΚ: Μια πρόταση, τρεις εκδοχές και μια… σύγχυση» – Δημοσκοπήσεις… κι ο ΣΥΡΙΖΑ όλο και πιο πίσω

Για πρώτη φορά από το 2019, ο Κυριάκος Μητσοτάκης άνοιξε το Μέγαρο Μαξίμου στους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας. Λίγο πριν τη “χριστουγεννιάτικη ανάπαυλα”, το εορταστικό κλίμα θύμιζε περισσότερο σκηνή από το Love Actually παρά τις δύσκολες πολιτικές στιγμές που προηγήθηκαν. Οι βουλευτές, με διάθεση σαφώς βελτιωμένη, αντάλλαξαν ευχές και προτάσεις για τα νέα έτη… αλλά και τα νέα μέτρα.

Όπως είπε και ο Σαρτρ: “Η κόλαση είναι οι άλλοι”. Αν κρίνουμε από την ουρά που σχημάτισαν γύρω από τον πρωθυπουργό οι συνήθεις… ύποπτοι βουλευτές, κάποιοι ίσως το ένιωσαν κυριολεκτικά.

Ο Πίνατ, οι φωτογραφίες και το… προεδρικό γαβγίζειν

Εκεί που κάποιοι πίστευαν ότι θα λύσουν το πολιτικό τους dress code με ένα ζεστό χαμόγελο στον πρωθυπουργό, το ρόλο του “κόφτη” ανέλαβε ο Πίνατ. Ο τετράποδος ένοικος του Μαξίμου έκλεψε και τις εντυπώσεις και τις… αγκαλιές, με τον Γεωργαντά να ρίχνει την ατάκα της βραδιάς: “Δεν σε βλέπω στον ανασχηματισμό, δεν σε συμπαθεί ο Πίνατ!” Μια σκηνή που θα ζήλευε ακόμα και ο Γούντι Άλεν.

Όταν η πολιτική γίνεται… pet-friendly είδηση, αναπόφευκτα, η επικοινωνία κατεβαίνει στο χαμηλότερο δυνατό ύψος.

Το φαγητό που γαληνεύει… αλλά και απομακρύνει

Όταν τα “πολιτικά σενάρια” δεν προχωρούν, το πιάτο με τις γαρίδες είναι πιο ελκυστικό από οποιαδήποτε selfieμε τον πρωθυπουργό. Απόδειξη; Ο Νικήτας Κακλαμάνης και ο Διονύσης Χατζηδάκης που έκαναν τη στρατηγική κίνηση να “απομονωθούν” στο τραπέζι με το catering. Μερικές φορές, ο δρόμος προς το πολιτικό ζεν περνά από τη γραμμή του buffet.

Χαμόγελα, αλλά χωρίς… Σκέρτσο

Η απουσία του Άκη Σκέρτσου προκάλεσε τις αναμενόμενες ερωτήσεις και ψιθύρους: Γιατί δεν ήρθε ο Υπουργός Επικρατείας; Σκηνικό “Home Alone” ή κάτι βαθύτερο; Πάντως, η απουσία του δεν χάλασε το εορταστικό κλίμα, με το Μαξίμου να θυμίζει περισσότερο prequel της νέας πολιτικής χρονιάς.

Σε αυτή τη γαλάζια σύναξη, το “πνεύμα των Χριστουγέννων” έδωσε τα φώτα του στην κυβέρνηση που θέλει να αφήσει πίσω της τη γκρίνια και να επενδύσει σε νέες πολιτικές… ή έστω σε ένα καλό πολιτικό ρεβεγιόν. Όπως είχε πει κάποτε ο Τσώρτσιλ: “Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από μιασυνάντηση που μπορείς να διακόψεις για φαγητό.” Στο Μαξίμου, η συνταγή εφαρμόστηκε κατά γράμμα.

«Προμήθειες, επιτόκια και… άδωρα δώρα: Όταν η σοβαροφάνεια συναντά την τσικουδιά»

Σε έναν πολιτικό διάλογο που θυμίζει ταινία του Κιούμπρικ – κομψός στην επιφάνεια, χαοτικός στο βάθος – ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με το ύφος του παλιού debonair, εξαπέλυσε ευθύβολα τα βέλη του στο ΠΑΣΟΚ. «Πρόγραμμα σύγχυσης» το αποκάλεσε και μάλιστα όχι άδικα, αν λάβουμε υπόψη ότι οι προτάσεις του κόμματος για τις τράπεζες μεταμορφώθηκαν τρεις φορές σαν χαρακτήρας σε σενάριο του Ντέιβιντ Λιντς.

Από τη μία, ο πρωθυπουργός στέκεται σταθερά πάνω στην πεπατημένη: οι τράπεζες ανακουφίζουν τους πολίτες, οι αποφάσεις είναι «τολμηρές» και – όπως σε κάθε πολιτικό stand-up – τα αριθμητικά επιτεύγματα δεν παραλείπονται: 72 μειώσεις φόρων. Τόσο ωραίο όσο και το «δεν μπορούμε να έχουμε και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο». Εδώ, ο Πίνατ σίγουρα γαβγίζει επιδοκιμαστικά.

Σοβαρότητα και σοβαροφάνεια: Δύο λέξεις, μία διαφορά

Από τις «ατεκμηρίωτες και ακοστολόγητες» προτάσεις μέχρι το «δώρο άδωρο», η κυβέρνηση φαίνεται να έχει αποφασίσει ότι το ΠΑΣΟΚ είναι το αγαπημένο της σάκος του μποξ. Προς το παρόν, η τακτική αυτή λειτουργεί, καθώς σε ένα πολιτικό ring, το κοινό χειροκροτεί όποιον έχει το καλύτερο αριστερό (ή δεξί) jab.

Ο Μητσοτάκης δείχνει τη γνώριμη αυτοπεποίθηση του παίκτη που ξέρει ότι ελέγχει το παιχνίδι. «Μην ανησυχείτε», λέει περίπου, «αν έχετε καλή πρόταση, θα την υιοθετήσουμε». Το ερώτημα είναι αν το ΠΑΣΟΚ θα καταφέρει να απαντήσει ή αν θα συνεχίσει το «πάμε μια βόλτα στη Βουλή» χωρίς ιδιαίτερες συνέπειες.

Πρέσβειρες και πρεσβείες: Κίμπερλι Γκιλφόιλ και η ρετρό διπλωματία

Εδώ η πραγματικότητα χτυπάει κόκκινο. Ο διορισμός της Κίμπερλι Γκιλφόιλ ως πρέσβειρας των ΗΠΑ προκάλεσε περισσότερες αντιδράσεις από ό,τι μια ταινία του Ταραντίνο στις Κάννες. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, σε ρόλο φλεγματικού πολιτικού αριστοκράτη, σήκωσε τους ώμους. «Οι εποχές που οι πρέσβεις επηρέαζαν τις εξελίξεις ανήκουν σε άλλον αιώνα». Μάλλον εδώ, η Αθήνα δείχνει να έχει αποδεχθεί ότι δεν χρειάζεται πια… κηδεμόνες.

Παραμένει, όμως, το ζήτημα: η πολιτική διπλωματία είναι ρεαλισμός ή ρετρό showbiz; Ίσως το επόμενο κεφάλαιο γραφτεί από την Κίμπερλι – με ή χωρίς την έγκριση του ελληνικού Twitter.

Πίτα, σκύλοι και το δεύτερο 15νθημερο του Ιανουαρίου

Όταν δεν υπάρχουν μεγάλα νέα, οι πολιτικοί τα αφήνουν να αιωρούνται σαν cliffhanger σε σειρά του Netflix. Η προεδρική επιλογή παραπέμπεται «μετά τις γιορτές». Κάποιοι θα στοιχηματίσουν ήδη τα ρομαντικάΧριστούγεννα ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει κάτι στο μυαλό του. Μέχρι τότε, η μισή κυβέρνηση και η άλλη μισή αντιπολίτευση θα κάνει τα δικά της σενάρια.

Όπως έλεγε και ο Όσκαρ Ουάιλντ: «Η σοβαρότητα είναι το τελευταίο καταφύγιο των ρηχών ανθρώπων». Στην προκειμένη περίπτωση, η πολιτική αντιπαράθεση μεταξύ κυβέρνησης και ΠΑΣΟΚ έχει τα πάντα: σοβαροφάνεια, ειρωνεία, αντιφάσεις και λίγο από… Χόλιγουντ. Μένει να δούμε αν η επόμενη πράξη θα είναι θρίλερ ή κωμωδία.

Το ζήτημα των τραπεζών ήταν απλώς η αφορμή. Οι αντιπαραθέσεις, οι προτάσεις και οι πολιτικές γκρίνιες είναι μέρος του προεκλογικού ρυθμού που ήδη χτυπά χαμηλά αλλά επίμονα. Η κυβέρνηση φαίνεται να κρατά το πλεονέκτημα στην επικοινωνία. Όμως, όπως είπε και ο Κλίντον κάποτε: «Είναι η οικονομία, ανόητε». Εκεί, λοιπόν, κρίνονται όλα.

«Όταν το ‘ναι’ γίνεται ‘όχι’ και ο Τσίπρας… δυσκολεύεται με το κουμπί»

Είναι στιγμές που η Κουμουνδούρου μοιάζει με επεισόδιο από το Black Mirror. Για να ψηφίσουν τις αμυντικές δαπάνες, χρειάστηκε 24ωρη κομματική περισυλλογή, πολιτικό ψυχογράφημα και τελικά… παραφωνία. Ο Γιώργος Τσίπρας έκανε την αρχή και ξεφούρνισε την κριτική για το «ναι».

Και κάπου εκεί, η ιστορία γράφει ένα από τα πιο σουρεαλιστικά σκηνικά: ο Αλέξης Τσίπρας πάτησε «όχι» από συνήθεια, από λάθος ή από ένστικτο; Το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο: το «ναι» έγινε «όχι» και η αιώνια ερώτηση του Χίτσκοκ «ήταν ατύχημα ή δολοφονία;» ξαναγίνεται επίκαιρη.

«Συνέδριο: Η Άνοιξη αργεί και το 2025 μοιάζει ασφαλές»

Ποιος είπε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ βιάζεται; Τα όργανα ήδη παίζουν, αλλά το συνέδριο αναβάλλεται. Επίσημη δικαιολογία; «Δεν είναι η ώρα για ξεκαθαρίσματα». Άτυπη απάντηση; Όταν υπάρχει διαφωνία για το «πότε», πόσο μάλλον για το «τι». Αν η Άνοιξη του 2024 μοιάζει μακρινή, το 2025 φαντάζει σχεδόν ειδυλλιακό για τις εσωκομματικές διεργασίες.

Και όπως έλεγε και ο Γούντι Άλεν: «Η αιωνιότητα είναι μεγάλη, ειδικά προς το τέλος».

«Φλερτ με ΠΑΣΟΚ: Πάρε Παππά να ‘χεις»

Το ΠΑΣΟΚ βλέπει στον ΣΥΡΙΖΑ μια δεξαμενή με «καλούς φίλους» που βρίσκονται σε απόγνωση. Δεν πρόκειται για μαζική έξοδο – τουλάχιστον όχι ακόμη. Όμως οι επαφές έχουν ξεκινήσει και οι βολιδοσκοπήσεις είναι στην ημερήσια διάταξη. Ο Παππάς δεν κρύβει το ενδιαφέρον του: αν δεν μπορεί να φέρει νύφη, τουλάχιστον ας στείλει προσκλητήριο.

Φυσικά, το φλερτ δεν οδηγεί πάντα σε γάμο. Όπως λένε και οι πολιτικοί αναλυτές της παλιάς σχολής: «Το πολιτικό προξενιό θέλει επιμονή, ψυχραιμία και… προίκα».

Δημοσκοπήσεις: Όλοι μαζί κι ο ΣΥΡΙΖΑ πιο πίσω

Οι αριθμοί μιλούν και συνήθως δεν λένε ψέματα. Η ΝΔ παραμένει πρώτη, το ΠΑΣΟΚ αναπνέει καθαρό αέρα στη δεύτερη θέση και ο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει να παραπατάει μεταξύ του 4,3% και του 6,8%. Σε έναν πολυκομματικό στίβο που θυμίζει Ταινία του Ταραντίνο – χαοτικός, με απρόβλεπτες εξελίξεις – το Κίνημα Δημοκρατίας και η Φωνή Λογικής ανεβαίνουν με επικίνδυνες διαθέσεις.

Κι όταν η ερώτηση γίνεται πιο ανθρώπινη, «Με ποιον πολιτικό αρχηγό θα πήγαινες για καφέ;», η απάντηση είναι πιο αποστομωτική και από το Forrest Gump: Μητσοτάκης, Λατινοπούλου και Κουτσούμπας στην πρώτη τριάδα. Με απλά λόγια, οι επιλογές είναι ευρύτατες, αλλά το καφενείο ακόμα γεμάτο.

«2024: Η χρονιά της διάσπασης και των πολιτικών σουρεάλ»

Η χρονιά κλείνει με το ΣΥΡΙΖΑ να έχει το «πολιτικό γεγονός» της διάσπασης, κάτι που απασχολεί το 44,1% των πολιτών. Όταν ένα κόμμα γίνεται πρωτοσέλιδο για τη διάσπασή του, το πρόβλημα δεν είναι πια ο Κασσελάκης. Είναι η ταυτότητα που δεν λέει να ξανακολλήσει.

Όπως είχε πει και ο Μάο Τσε Τουνγκ: «Χάος, μεγάλο χάος! Θαυμάσια κατάσταση!». Το ερώτημα είναι ποιος θα διαχειριστεί το χάος της Κουμουνδούρου πριν οι ψηφοφόροι αποφασίσουν να το… παρακάμψουν οριστικά.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει με καράβι σε φουρτούνα χωρίς πυξίδα και καπετάνιο. Όσο το «συνέδριο» αναβάλλεται και το «φλερτ» με το ΠΑΣΟΚ πυροδοτεί σενάρια, το πολιτικό παιχνίδι διεξάγεται αλλού. Και όπως θα έλεγε ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ στο Καζαμπλάνκα: «We’ll always have Paris… αλλά συνέδριο δύσκολα θα έχουμε».

• Κυριάκος Μητσοτάκης
• ΣΥ​ΡΙΖΑ