Προτεινόμενοι για την Προεδρία της Δημοκρατίας και δημοσκοπικά ευρήματα διαμορφώνουν τις επόμενες κινήσεις των κομμάτων, το πάνε καλά; Κερασάκι στην τούρτα το βιβλίο Κασσελάκη…

Ελαφρώς ανοδική πορεία των δημοσκοπικών της ποσοστών, της τάξης του 1% βλέπει η ΝΔ στις τελευταίες δημοσκοπήσεις. Αντίστοιχα ελαφριά μείωση βλέπει το ΠΑΣΟΚ. Με τον ΣΥΡΙΖΑ να δείχνει σημάδια ανάκαμψης και ανασυγκρότησης αλλά να εξακολουθεί να κατατάσσεται από την 3η ως την 5η θέση στις τέσσερις διαφορετικές δημοσκοπήσεις που δημοσιεύτηκαν. Δίνοντας μάχη για την 3η θέση με το ΚΚΕ και το κόμμα του κ. Βελόπουλου! Λίγο πιο κάτω η μάχη δίνεται μεταξύ Ζωής Κωνσταντοπούλου, Αφροδίτης Λατινοπούλου και Στέφανου Κασσελάκη… Με τη Νέα Αριστερά να εξακολουθεί να συγκεντρώνει ποσοστά κάτω από τον πήχη του 3%.

Η εικόνα δεν προκαλεί έκπληξη στους σκεπτόμενους πολίτες. Η λαϊκίστικη ακροδεξιά ρητορική της κυρίας Λατινοπούλου της δίνει μεγάλη ώθηση αφού συγκεντρώνει στις τάξεις του κόμματος της απογοητευμένους νεοδημοκράτες που βρίσκονταν στα πολύ δεξιά τμήματα του κυβερνώντος κόμματος. Αλλά συνυπολογίζουμε και την πανευρωπαϊκή στροφή προς την ακροδεξιά και την διαφαινόμενη στήριξη αυτής της ιδεολογίας από τον νέο Αμερικανό πρόεδρο, ο οποίος ορκίζεται την ερχόμενη Δευτέρα. Ταυτόχρονα συμβάλει και η αποτυχία της κυβέρνησης να ικανοποιήσει το λαϊκό αίτημα για αντιμετώπιση της ασυδοσίας των τραπεζών και του ελέγχου των τιμών στην αγορά. Όσο και να επιμένει η κυβέρνηση ότι η ακρίβεια περιορίζεται την διαψεύδουν τα στοιχεία για τον πληθωρισμό του 2024 ο οποίος έκλεισε επισήμως στο 2,7%. Και ο οποίος αναμένεται να πάρει πάλι την ανιούσα σύμφωνα με την πρόβλεψη της Κριστίν Λαγκάρντ, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.
Ο Κυριάκος Βελόπουλος δείχνει να χάνει το τρένο της δια του λαϊκισμού προσέλκυσης ψηφοφόρων από την ΝΔ. Διότι ακολουθεί ασθμαίνοντας τις ακραίες τοποθετήσεις της κυρίας Λατινοπούλου, όπως για παράδειγμα στην περίπτωση των δηλώσεων για τον αείμνηστο Κώστα Σημίτη.

Αντίστοιχα, αδυναμία δείχνει το ΠΑΣΟΚ να αποκομίσει τα οφέλη από την απώλεια δυνάμεων στον ΣΥΡΙΖΑ. Ευνοημένη αντίθετα φαίνεται η Ζωή Κωνσταντοπούλου η οποία φαίνεται να συσπειρώνει στο κόμμα της τους απογοητευμένους από τον ΣΥΡΙΖΑ καθαρόαιμους αριστερούς. Κάτι που ποτέ δεν κατάφερε να κάνει η Νέα Αριστερά. Γιατί αλήθεια το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να προσελκύσει αυτούς τους ψηφοφόρους; Διότι παρά την επιτυχία στις αντιπολιτευτικές του πρωτοβουλίες, όπως στο θέμα των τραπεζών ή στο θέμα των αυξήσεων στα συμβόλαια των ασφαλιστικών εταιρειών, η επιτυχία περιορίζεται σε μικρές, αμελητέες σχεδόν κυβερνητικές ρυθμίσεις για την επίλυση αυτών των μεγάλων προβλημάτων. Ούτε η φορολόγηση των υπερκερδών των τραπεζών επιτεύχθηκε, ούτε ο περιορισμός των αυξήσεων των ασφαλιστικών συμβολαίων φαίνεται να περιορίζεται στο ύψος του πληθωρισμού. Και αντί το ΠΑΣΟΚ να συνεχίζει να “φωνάζει”, δείχνει να ικανοποιείται από τις κυβερνητικές απαντήσεις!

Το μεγαλύτερο όμως λάθος του Νίκου Ανδρουλάκη που τρόμαξε τους αριστερούς πολίτες ήταν η συνάντηση του με τον Κυριάκο Μητσοτάκη και η παραφιλολογία που αναπτύχθηκε κατόπιν, περί “σύγκλισης” κυβέρνησης και Αξιωματικής αντιπολίτευσης. Έστω και σε κάποια θέματα. Οι μνήμες εξάλλου από τα αποτελέσματα της συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ μετά την έναρξη της οικονομικής κρίσης είναι νωπές. Μνήμες τραυματικές για κάθε αριστερό πολίτη. Μόνο μετά από τη δημοσίευση των τελευταίων δημοσκοπήσεων φαίνεται να κατάλαβε αυτό το πρόβλημα ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Και έσπευσε, μετά εορτής, να ξεκαθαρίσει ότι το ΠΑΣΟΚ δεν πρόκειται να στηρίξει μετά τις επόμενες εκλογές, κυβέρνηση της ΝΔ. Αν κυβερνήσει θα το κάνει μόνο σε συνεργασία με προοδευτικά κόμματα. Αυτή η δήλωση έπρεπε να είχε γίνει, καθαρά και ξάστερα, και να έχει επαναληφθεί πολλές φορές από την επόμενη της συνάντησης Μητσοτάκη Ανδρουλάκη. Επιπλέον αρνητική εντύπωση προκάλεσαν οι διθύραμβοι του προέδρου του ΠΑΣΟΚ για τον Κώστα Σημίτη και το έργο του. Φυσικά δε θα μπορούσε να αποκηρύξει την διακυβέρνηση Σημίτη, θα μπορούσε όμως, ίσως, να κρατήσει πιο χαμηλούς τόνους. Κι αν δεν υπήρχαν και οι εσωκομματικές πιέσεις, να αναδείξει ίσως και κάποιους από τους λάθος χειρισμούς του εκλιπόντα. Αυτό θα έδινε ένα σήμα αυτοκριτικής στους κόλπους του ΠΑΣΟΚ. Ένα σημάδι ότι άφησε πίσω την εποχή Σημίτη και Γιώργου Παπανδρέου και επιστρέφει στην πιο αριστερή ΠΑΣΟΚική υφή της εποχής του Ανδρέα. Όχι βέβαια ότι χάθηκε το τρένο για το ΠΑΣΟΚ. Αν αποφάσισε τώρα να κινηθεί με πιο αριστερή πολιτική χωρίς να παραμελήσει και τους ψηφοφόρους του κέντρου, θα τα καταφέρει να συνθέσει δυνάμεις και να επιστρέψει σε υψηλά ποσοστά. Αντίστοιχα τουλάχιστον με τα σημερινά ποσοστά της ΝΔ. Το πολύ ελπιδοφόρο είναι ότι τόσο ο κ. Ανδρουλάκης όσο και ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, Σωκράτης Φάμελλος, δείχνουν θέληση για προσέγγιση. Κι αυτό ίσως φέρει κοντά τους και τα υπόλοιπα προοδευτικά κόμματα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πάντως το πάει καλά. Μετά την απίστευτη φουρτούνα τα νερά φαίνεται να έχουν ηρεμήσει στο κόμμα. Και να έχει αρχίσει η παραγωγή πολιτικής. Ήρεμα και συλλογικά. Με κανονική λειτουργία και συμμετοχή των οργάνων. Το αποτέλεσμα καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις. Μία εκ των οποίων φέρει ήδη τον ΣΥΡΙΖΑ τρίτο κόμμα. Πολύ ενδιαφέρουσα είναι και η στάση του κόμματος στο θέμα της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας. Η κυρία Λούκα Κατσέλη είναι ένα πρόσωπο που αξιοποιήθηκε τόσο από κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ όσο και από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Και το σημαντικότερο, ένα πρόσωπο αγαπητό στον κόσμο. Αφού με τον νόμο Κατσέλη σώθηκαν πολλά σπίτια φτωχών ή αδύναμων πολιτών. Σώθηκαν ζωές θα έλεγα. Και σίγουρα η αξιοπρέπεια πολλών συμπολιτών μας. Φυσικά είναι και το κορυφαίο επίπεδο μόρφωσης της Λούκας Κατσέλη αλλά και το άμεμπτο ήθος της που την καθιστούν από τα πλέον κατάλληλα πρόσωπα για την τιμητική θέση του προέδρου της δημοκρατίας. Πιστεύω ότι η σύμπραξη του ΠΑΣΟΚ στη στήριξη μίας τέτοιας υποψηφιότητας μόνο καλό θα του έκανε. Αφού θα έδειχνε εκτός από την αναγνώριση αυτής της κορυφαίας προσωπικότητας, ΚΑΙ σύμπνοια των προοδευτικών δυνάμεων.

Κακώς το ΠΑΣΟΚ περιμένει την πρόταση Μητσοτάκη. Η άποψη ότι μία πρόταση που θα είχε την στήριξη όλων των προοδευτικών κομμάτων θα έκαιγε το προτεινόμενο πρόσωπο είναι μία άποψη που συναινεί στην αντίληψη του Πρωθυπουργού-αυτοκράτορα. Όσο για την κυβερνητική παράταξη, βρίσκω ότι θα της έκανε ζημιά τυχόν αρνητική στάση της απέναντι σε ένα πρόσωπο όπως η κυρία Κατσέλη.

Αντίθετα με την υποψηφιότητα Κατσέλη, μία πιθανή πρόταση από τον πρωθυπουργό του Ευάγγελου Βενιζέλου για την Προεδρία της Δημοκρατίας θα έφερνε σε δύσκολη θέση το ΠΑΣΟΚ. Που από τη μια δε θα μπορούσε να μην ψηφίσει υπέρ ενός πρώην Προέδρου του και από την άλλη, μία θετική ψήφος στο συγκεκριμένο πρόσωπο θα απογοήτευε όχι μόνο αριστερούς αλλά ακόμα και παραδοσιακούς ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ. Καλώς ή κακώς ο κ. Βενιζέλος έχει συνδέσει το όνομα του με σκοτεινές εποχές δύσκολων και αντιλαϊκών αποφάσεων. Και με μισητά από τον λαό θέματα όπως ο νόμος περί ευθύνης υπουργών και η επιβολή του ΕΝΦΙΑ.

Οι ανακοινώσεις πάντως του κυβερνητικού εκπροσώπου για το θέμα της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας έχουν…πλάκα αν μη τι άλλο. Την Τρίτη ο κ. Μαρινάκης δήλωσε: “εκτιμώ ότι…”. Από πότε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος εκφράζει τις…εκτιμήσεις του για τις κινήσεις που θα κάνει ο πρωθυπουργός; Νόμιζα ότι κάνει ανακοινώσεις για τις κυβερνητικές κινήσεις και σχολιάζει ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ τα δρώμενα στην αντιπολίτευση. Το “εκτιμώ” είναι κακή αντιγραφή της τακτικής του πρωθυπουργού να ξεχνά συνήθως το πρώτο πληθυντικό και να μιλάει σε πρώτο ενικό πρόσωπο. Εγώ και όχι εμείς. Μήπως παίζει ρόλο η πρώιμη ανακοίνωση της υποψηφιότητας του κυρίου Μαρινάκη για μία θέση στο Κοινοβούλιο; Ελπίζω να καταφέρει να διαχωρίσει την αποστολή του ως στέλεχος της κυβέρνησης από την προσωπική του προεκλογική εκστρατεία. Και αφού μιλάμε για τις δηλώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου δε θα μπορούσα να μην αναφερθώ στον απαράδεκτο σχολιασμό του για τις δηλώσεις Ανδρουλάκη περί πιθανών κυβερνητικών συνεργασιών στο μέλλον. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ απέκλεισε το ενδεχόμενο συγκυβέρνησης με τη ΝΔ ενώ άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο αυτοδύναμης κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ ή κυβέρνησης συνεργασίας των προοδευτικών κομμάτων με κορμό το ΠΑΣΟΚ. Ακολούθησε δηκτική δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου ότι αν ψηφίσει κάποιος Ανδρουλάκη στην ουσία παίρνει μαζί πακέτο και τον ΣΥΡΙΖΑ με τον Πολάκη και ενδεχομένως και τη Νέα Αριστερά.

Ναι, και; Είναι η απάντηση στην δήλωση του Παύλου Μαρινάκη. Το αντιΣΥΡΙΖΑ μέτωπο έχει σκουριάσει και διαλυθεί ενώ ο στηριζόμενος σε αυτό πολιτικός λόγος ακούγεται παλιακός και εμμονικός. Κωφεύει μάλλον ο κυβερνητικός εκπρόσωπος στο αίτημα που διατυπώνεται εδώ και τουλάχιστον ένα χρόνο για ενιαίο μέτωπο της κεντροαριστεράς. Ή απλά τον τρομάζει τόσο το αίτημα όσο και η γιγάντωσή του. Όπως και η διαφαινόμενη υλοποίηση του. Τόσο τον ίδιο όσο και το κόμμα του. Που αρνείται να χωνέψει ότι κανείς δεν παραμένει στην εξουσία για πάντα.

Κερασάκι στην τούρτα του πολιτικού σκηνικού ο Στέφανος σκέτο. Που φαίνεται να χάνει την ψυχραιμία του τόσο από τα χαμηλότερα εκ των προσδοκώμενων από τον ίδιο δημοσκοπικά ποσοστά, όσο και από το όλο και πιο μειωμένο ενδιαφέρον των μίντια για το πρόσωπο του. Δυστυχώς για τον κ. Κασσελάκη, διαπιστώνει δια της δύσκολης οδού ότι τελικά δεν είχε την πλειοψηφία των ψηφοφόρων του ΣΎΡΙΖΑ στο τσεπάκι του όπως πίστευε. Αφού ο ΣΥΡΙΖΑ συγκεντρώνει πάντα πολύ υψηλότερα ποσοστά στις δημοσκοπήσεις από το κόμμα Κασσελάκη. Ταυτόχρονα ο Στέφανος βλέπει ότι το μιντιακό ενδιαφέρον για τον ίδιο ήταν επειδή βρισκόταν στην καρέκλα του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ. Μετά, το ενδιαφέρον έφθινε μέχρι εξαφανίσεως. Και επιπλέον βλέπει ότι οι προσδοκίες του για σχηματισμό κοινοβουλευτικής ομάδας δεν επαληθεύτηκαν. Και φοβάται ότι δύσκολα θα επαληθευτούν. Έτσι αποφάσισε να ταράξει τα νερά με ένα δήθεν αποκαλυπτικό βιβλίο. Όμως, φευ, τα νερά δεν ταράχτηκαν. Παρά την οργανωμένη προσπάθεια. Κι αυτό διότι το μόνο καινούργιο που μας είπε ο Στέφανος στο βιβλίο του είναι ότι υπήρξε χρήστης σκληρών ναρκωτικών. Παραδοχή που μάλλον απωθεί τους ψηφοφόρους αφού είναι δύσκολο να εμπιστευτεί κανείς το μέλλον της χώρας σε κάποιον που ΥΠΗΡΞΕ χρήστης ουσιών. Διότι ποτέ κανείς δεν μπορεί να ξέρει με απόλυτη σιγουριά αν η ιστορία με τις τοξικές ουσίες τελείωσε όντως για κάποιον χρήστη. Αλλά και αυτό να αποδειχθεί, ποτέ κανείς δεν μπορεί να είναι απόλυτα σίγουρος ότι ο πρώην χρήστης δεν θα μπει στον πειρασμό να κάνει πάλι χρήση. Εξάλλου ποιος πολιτικός δημοσιοποιεί την σκοτεινή πλευρά του εαυτού του; Στην εξιδανίκευση του εγώ τους στοχεύουν. Όχι στην απομυθοποίηση και το τσαλάκωμά τους. Ο Στέφανος λοιπόν ρίχνει μία σκιά στον εαυτό του με αυτό το βιβλίο όπου περιγράφει την δική του αλήθεια για τα πράγματα. Και ταυτόχρονα πρέπει να αντιμετωπίσει την σκιά από την ποινική του δίωξη για το πόθεν έσχες του.

Σύντομα έρχεται η δίκη του όπου θα φανεί ξεκάθαρα η αλήθεια για αυτό το πολυσυζητημένο πόθεν έσχες. Όμως ήδη οι αιτιάσεις Κασσελάκη ότι “δεν ήξερε”, αφενός δεν γίνονται δεκτές από το νόμο και αφετέρου δημιουργούν αμφιβολίες στους οπαδούς του… Αμφιβολίες, το μυαλό μου βασανίζουνε πολλές, που λέει και το τραγούδι. Αμφιβολίες τρελές…

• προεδρία της Δημοκρατίας