«Πυραύλους» δέχεται το Μαξίμου και ο Κυριάκος, αλλά όχι από το Ιράν! – ΣΥΡΙΖΑ, ένα animal party και ο Ζαχαριάδης σε ρόλο Μπέρια θέλει να διαγράψει και τον Κασσελάκη 

Καλώς ήρθατε, αγαπητοί αναγνώστες, στη στήλη μας «Hard Talks», όπου οι πολιτικές ίντριγκες και τα παιχνίδια εξουσίας ξεδιπλώνονται με φλέγμα και μια δόση ειρωνείας. Σήμερα το μενού περιλαμβάνει αντάρτες, πολιτικές ερωτήσεις και απαντήσεις που θα ζήλευε ακόμη και ο Μακιαβέλι!

Οι αντάρτες χτυπούν από μέσα

Όχι, δεν δεχόμαστε πυραύλους από το Ιράν, αλλά από τους εσωτερικούς γαλάζιους αντάρτες που πυροβολούν την κυβέρνηση με ενδοπαραταξιακές «ρουκέτες». Ο Κυριάκος Μητσοτάκης παλεύει να κρατήσει το γαλάζιο καράβι σταθερό, αλλά όταν δύο πρώην πρωθυπουργοί – Κώστας Καραμανλής και Αντώνης Σαμαράς – απουσιάζουν από κρίσιμες εκδηλώσεις, η «ενότητα» γίνεται street party χωρίς παρευρισκομένους. Θυμίζει κάτι από τον «Νονό», όπου όλοι είναι φίλοι, μέχρι να μην είναι.

Ο Κώστας Καραμανλής και ο Αντώνης Σαμαράς αποφάσισαν να δώσουν το δικό τους μήνυμα στο πανηγυρικό street party της «ενότητας». Προφανώς, το πάρτι δεν ήταν της αρεσκείας τους.

Αλλά η αλήθεια είναι ότι αυτά δεν είναι τυχαία. Η Νέα Δημοκρατία, η οποία προσπαθεί απεγνωσμένα να ρίξει τους τόνους μετά τις γκρίνιες και τα αντάρτικα των βουλευτών της, ανακάλυψε ότι το πλοίο πλέει σε ταραγμένα νερά. Οι κοινοβουλευτικές ερωτήσεις πέφτουν σαν καταιγίδα και αντί να ξεκαθαρίσει η κυβέρνηση το τοπίο, κρύβεται πίσω από το «είναι δημοκρατία, παιδιά». Αχ, πόσο εύκολα ξεχνάμε πόσο «απαραίτητες» είναι οι ερωτήσεις όταν έρχονται από τους ίδιους βουλευτές που ψήφισαν τα νομοσχέδια που τώρα «ανακρίνουν». Ας αναρωτηθούμε: είναι το τηλέφωνο του υπουργού χαλασμένο ή οι βουλευτές θέλουν να στείλουν τα μηνύματα πιο ψηλά; Ακόμα και ο Πινοσέτ θα ζήλευε τέτοια συγκεντρωμένη νομιμότητα και… αυθορμητισμό.

Το αληθινό πρόβλημα; Δημοσκοπική στασιμότητα

Η κυβέρνηση μοιάζει βαλτωμένη. Οι ψηφοφόροι της ΝΔ δείχνουν δυσαρέσκεια και η «δεξιά της δεξιάς» τρίβει τα χέρια της, έτοιμη να μαζέψει τις απώλειες. Το ζήτημα, όμως, δεν είναι απλά οι ερωτήσεις στη Βουλή. Το πολιτικό σύστημα μοιάζει με σκηνή από το «Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών», όπου όλοι αναρωτιούνται «Κύριε Πρόεδρε, που πάμε;».

ΣΥΡΙΖΑ: Ένα animal party από μόνοι τους

Ενώ στη ΝΔ έχουμε αντάρτικα, στον ΣΥΡΙΖΑ η κατάσταση είναι πιο διασκεδαστική, σχεδόν «Animal Farm». Οι συγκρούσεις και οι παρασκηνιακές διαπλοκές μοιάζουν να κάνουν κάθε τους συνάντηση κάτι μεταξύ καρναβαλιού και αποκαλυπτικής ταινίας. Το νέο «χτύπημα» ήρθε από το video του Κασσελάκη που θύμισε πολιτικό θρίλερ, αφήνοντας τον Ζαχαριάδη να αναρωτιέται αν ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε τελικά συνιστώσα της διαπλοκής. Και όλα αυτά με την υποψηφιότητα Κασσελάκη να πλανάται σαν φάντασμα πάνω από το κόμμα, κάτι σαν το «Στοιχειωμένο Σπίτι» του Charles Dickens.

Και κάπου εκεί, μπαίνει στη σκηνή ο Στέφανος Κασσελάκης με ένα video που θυμίζει τη “Γέννηση ενός ηγέτη”. Απλό, λιτό, «είμαι ο Στέφανος, σκέτο», λέει, και η ΣΥΡΙΖΑίικη βάση ανατριχιάζει. Αλλά η μάχη για την ηγεσία μόλις ξεκίνησε και τα μαχαίρια ακονίζονται στα παρασκήνια. Οι εσωκομματικές κινήσεις πληθαίνουν, με τη Νέα Αριστερά να κινητοποιείται για να ανατρέψει το ρεύμα Κασσελάκη. Σαν το «Game of Thrones», όπου όλοι μαζεύουν συμμάχους για να καταλάβουν τον θρόνο. Μένει να δούμε ποιος θα επικρατήσει.

Όσο η Τζάκρη αποχωρεί από τη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας και οι εσωτερικές κόντρες κορυφώνονται, είναι ξεκάθαρο ότι οι επόμενες εκλογές δεν θα είναι μόνο μάχη ιδεολογιών αλλά και προσώπων.

Ο Ζαχαριάδης σε Ρόλο Μπέρια – ο άρχοντας του πειθαρχικού

Όταν ο Ζαχαριάδης αποφασίζει να βρει το δρόμο του μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, ο θόρυβος ακούγεται πιο δυνατά από το ίδιο το αποτέλεσμα. Όπως λένε και οι κλασικοί, το χάος είναι μια σκάλα, αλλά στο δικό μας πολιτικό χάος, κάποιοι ανεβαίνουν με σπρωξίματα.

Ο Κώστας Ζαχαριάδης έχει αποφασίσει ότι η ζωή στην αριστερή πλευρά του πολιτικού φάσματος χρειάζεται κάτι παραπάνω από απλές εκλογικές νίκες (όπως το να βρει την ψήφο του). Τι χρειαζόμαστε; Ένα πειθαρχικό όργανο, φυσικά! Και ποιος καλύτερος για να το φέρει στη ζωή από τον ίδιο τον Ζαχαριάδη, ο οποίος έχει αγκαλιάσει τον ρόλο του πολιτικού εκκαθαριστή, τόσο καλά που ο Λαβρέντι Μπέρια θα του έκανε διθυραμβική κριτική.

Μετά την προσπάθειά του να στείλει τον Ευάγγελο Αντώναρο στο Πειθαρχικό, τώρα έχει βάλει στο στόχαστρο τον Στέφανο Κασσελάκη. Το έγκλημα του Κασσελάκη; Ένα ατάκα περί ΣΥΡΙΖΑ και διαπλοκής που προκάλεσε τον Ζαχαριάδη να πει ότι ο νέος πρόεδρος πρέπει να σταλεί για… αναμόρφωση. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Ζαχαριάδης αποφασίζει να παίξει τον ρόλο του πολιτικού ρυθμιστή. Μπορεί να μην έχει ψηφοφόρους, αλλά έχει μια θέση στην Πολιτική Γραμματεία, και όπως φαίνεται, αποφάσισε να τη χρησιμοποιήσει ως εφαλτήριο για πολιτικές διαγραφές.

Κρίμα για έναν νέο άνθρωπο όπως ο Ζαχαριάδης, που ξεκίνησε με τόσο μεγάλες προσδοκίες. Η διπλή αποτυχία του, τόσο να εκλεγεί βουλευτής όσο και να συγκεντρώσει ικανοποιητικό ποσοστό για τον Δήμο Αθηναίων, φαίνεται πως τον έχει αποπροσανατολίσει. Και έτσι, αντί να αναζητά νέες πολιτικές προτάσεις ή να εξετάζει τι δεν πήγε καλά στην προεκλογική του καμπάνια, προτιμά να παίζει τον ρόλο του πειθαρχικού δικαστή μέσα στο κόμμα.

ΠΑΣΟΚ: Η ήρεμη δύναμη;

Το ΠΑΣΟΚ γίνεται ξανά σοβαρό όσο ΣΥΡΙΖΑ παλεύει να κρατήσει τις ισορροπίες. Μοιάζει σαν ένα επεισόδιο από το “House of Cards,” όπου κάθε κίνηση μπορεί να φέρει ανατροπές.

Και ενώ το ΠΑΣΟΚ ήταν κάποτε το ανέκδοτο της πολιτικής σκηνής, ξαφνικά εμφανίζεται πιο σοβαρό από ποτέ, έτοιμο να ετοιμαστεί για την κάλπη. Και παραφράζοντας τον Μπρεχτ: «Αλίμονο στην πολιτική παράταξη που χρειάζεται ήρωες». Κι όμως, εκεί που δεν το περιμέναμε, το ΠΑΣΟΚ μοιάζει να είναι το πιο σοβαρό στο δωμάτιο!

Τρίβουν τα χέρια τους…

Αισιόδοξοι και…σχεδόν ενθουσιασμένοι είναι οι επιτελείς στο γιατάκι του Ανδρουλάκη. Όχι μονάχα από τις δημοσκοπήσεις και τις στοιχηματικές(αμ, πως: όλα τα κοιτάνε όλοι οι υποψήφιοι).

Ο ενθουσιασμός τους προέρχεται κυρίως από την εμφάνιση του Δούκα στο debate. Μιλάνε για «βατερλώ που είδε όλη η κοινωνία». Εδώ που τα λέμε, δεν έχουν και πολύ άδικο.

Εντάξει, δεν ήταν βατερλώ, αλλά καταφανώς-και…τεκμηριωμένα- ήταν μια ατυχής εμφάνιση, καθώς αποκάλυψε άγνοια σε βασικά θέματα και κάπως δυσκοίλιο πολιτικό λόγο.

Σημειώνουν και κάτι ακόμη οι επιτελείς του Κρητικού: «Απόδειξη του βατερλώ ήταν ο εκνευρισμός του Δούκα μετά το debate. Τα ΄βαλε στα καλά καθούμενα ακόμη και με τον γνωστό σκιτσογράφο, τον Ανδρέα Πετρουλάκη, φτάνοντας στο σημείο να διαβάσει…λάθος το σκίτσο του και να κάνει ανεπίτρεπτους υπαινιγμούς».

Εδώ που τα λέμε, έχουν πολύ δίκιο. Ηταν ακατανόητο, αδιανόητο και ανόητο αυτό που διέπραξε το επιτελείο του Δούκα. Όταν το κατάλαβαν ήταν αργά. Η ζημιά είχε γίνει παρά την μετέπειτα προσπάθεια του Δημάρχου να επανορθώσει.

«Για τον δεύτερο γύρο τι λέτε;», ρωτήσαμε τους ανθρώπους του Ανδρουλάκη. Η απάντηση ήταν απολύτως αναμενόμενη. Πιο κοινότοπη δεν γίνεται: «Είμαστε αισιόδοξοι»… Εννοείται ότι δεν τους πήραμε λέξη για τις… «κουμπαριές» και τις αμάκες-συνεννοήσεις μεταξύ υποψηφίων- εν όψει του β’ γύρου. Στόματα ερμητικά κλειστά…

Δεν χρειαζόταν να τους πούμε-το ξέρουν άλλωστε όλοι οι υποψήφιοι- ότι για την τελική επικράτηση θα μετρήσει, πρώτον, πόσος κόσμος θα πάει να ψηφίσει. Δεύτερον, οι συνεννοήσεις που θα γίνουν για το ποιον θα υποστηρίξουν οι 4 που θα μείνουν απ΄εξω.

Και τρίτον, αν και πόσους «ψηφοφόρους του…τρίευρου» θα στείλουν τα άλλα κόμματα(δηλαδή η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ) για να ψηφίσουν τον αρχηγό που… γουστάρουν τα κόμματά τους.

Πώς είπατε; Αυτά δεν γίνονται; Μωρέ γίνονται και παραγίνονται. Αυτή η εξοργιστικά αντιδημοκρατική διαδικασία το επιτρέπει. Η μάλλον, δεν μπορεί να το αποτρέψει.

Ουσιαστικά πρόκειται για νοθεία ολκής την οποία κάποιοι κάποτε υμνούσαν ως αποθέωση της…άμεσης δημοκρατίας!

Ο Κοτζιάς, ο Σπηλιωτόπουλος και ο Αντώναρος στη σκηνή του παραλόγου

Ο Νίκος Κοτζιάς συνεχίζει ακάθεκτος τον περιπατητικό του πολιτικό στοχασμό, σαν φιγούρα βγαλμένη από τον Κάφκα ή τον Μπέκετ. Ηγέτης χωρίς κόμμα, κόμμα χωρίς εκλογές, και άποψη που ξεχειλίζει από το βάρος της «επαναστατικής συνείδησης». Ένας περιπλανώμενος στοχαστής, που η πολιτική του ομάδα δεν έχει μπει ποτέ σε εκλογική μάχη, αλλά διατηρεί την απόλυτη πεποίθηση πως οι άλλοι δεν ξέρουν ούτε από Αριστερά, ούτε από πολιτική – και πως εκείνος, βεβαίως, τα ξέρει όλα.

Κοτζιάς: Ο «Αντιχουντικός» της μνήμης

Ο πρώην υπουργός Εξωτερικών εξαπέλυσε κεραυνούς κατά των Άρη Σπηλιωτόπουλου και Ευάγγελου Αντώναρου,  αλλά και του Στέφανου Κασσελάκη – για να μην ξεχνιόμαστε. «Δεν μπορώ να τους βλέπω να μου κουνάνε εμένα το δάχτυλο», είπε χαρακτηριστικά ο Κοτζιάς, προσθέτοντας με έναν τόνο που θυμίζει Βυζαντινό αυτοκράτορα: «Δεν τον θυμάμαι τον Αντώναρο στον αντιχουντικό αγώνα». Και προφανώς, αν δεν σε θυμάται ο Κοτζιάς, μάλλον δεν υπήρξες ποτέ! Καλά και αυτόν ποιος τον ρώτησε και ποιος ασχολήθηκε με τη… μεγαλειότητα του.

Φυσικά, δεν σταμάτησε εκεί. Η εκτέλεση συνεχίστηκε με αναφορές για τη «χουντική αντίληψη» των άλλων, ενώ ταυτόχρονα επιτέθηκε στον Κασσελάκη για το θράσος του να μιλάει για την Αριστερά. «Δεν ξέρει την ιστορία της Αριστεράς», δήλωσε με μια πατρική αυστηρότητα, λες και η Αριστερά είναι κάποιο κρυφό βιβλίο που το διάβασε μόνο εκείνος. Ο Κασσελάκης, κατά τον Κοτζιά, δεν έχει την υπομονή να διαβάσει ούτε δύο παραγράφους, αφήνοντας να εννοηθεί ότι το πρόβλημα δεν είναι πολιτικό, αλλά λογοτεχνικό.

Ο Άρης Σπηλιωτόπουλος, που μπορεί να μην ξέρει πολλά από Αριστερά, αλλά σίγουρα ξέρει να απαντάει με στυλ, ανέβασε ανάρτηση στο Χ (ή Twitter, για όσους δεν καταλαβαίνουν τα νέα δεδομένα) και ήταν ξεκάθαρος: «Καλό το παραμύθι σας Νίκο Κοτζιά, αλλά λείπει ο δράκος». Και εξηγεί, με μια ευγένεια που θύμισε λίγο τον τρόπο με τον οποίο αποχαιρετούσαν παλιούς φίλους σε ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου.

Ο Σπηλιωτόπουλος έβαλε τα πράγματα στη θέση τους, ξεκαθαρίζοντας πως ποτέ δεν είπε κάτι περί «χούντας και πραξικοπημάτων». Άλλωστε, ο ίδιος απλώς ανταποκρίθηκε στο «δημοκρατικό προσκλητήριο» του Αλέξη Τσίπρα. Ένα προσκλητήριο που, μεταξύ μας, θα μπορούσε να είναι και πρόσκληση για τσάι στην εξοχή.

Αντώναρος: Μάχη στον πολιτικό βάλτο

Ο Ευάγγελος Αντώναρος, ένας άλλος διακεκριμένος πολιτικός βεδουίνος  πρώην της Νέας Δημοκρατίας που τώρα βρίσκεται σε πιο «προοδευτικά» μονοπάτια και αν δεν τον διαγράψουν από τον ΣΥΡΙΖΑ  δεν γλίτωσε από τα βέλη του Κοτζιά. Και ποιος να το περίμενε ότι η συζήτηση θα έφτανε σε τέτοιο επίπεδο: από τα εθνικά συμφέροντα και τη γεωπολιτική, περάσαμε στο «ποιος συμμετείχε στην αντίσταση και ποιος όχι». Το θέαμα θυμίζει μια θλιβερή εκδοχή της κλασικής αντιπαράθεσης «δικός μου είναι πιο μάγκας από τον δικό σου».

Σίγουρα, η επίθεση του Κοτζιά δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες. Δεν κουνάει απλά το δάχτυλο, το κουνάει με την ένταση του δασκάλου που βρήκε μαθητές που δεν ξέρουν το μάθημά τους.

Βέβαια ο Νίκος Κοτζιάς μπορεί να μην κατεβαίνει σε εκλογές, αλλά η άποψή του περί πολιτικής παραμένει σταθερά καθηλωτική. Ίσως ο καλύτερος ρόλος του να είναι αυτός του μονίμου σχολιαστή, του ανθρώπου που δεν χρειάζεται εκλογική νομιμοποίηση γιατί, πολύ απλά, η ιστορία του δίνει το δικαίωμα να μιλάει για όλους και για όλα. Είναι σαν εκείνο το φιλόσοφο στο καφενείο που κανείς δεν ψήφισε ποτέ, αλλά όλοι τον ακούν με δέος. Το πρόβλημα είναι ότι, όπως φαίνεται, ο Κοτζιάς ζει σε μια άλλη διάσταση, όπου η Αριστερά είναι ένα αρχαίο κείμενο που το διάβασε μόνο εκείνος.

Και τώρα τι;

Οι παρασκηνιακές κινήσεις εντός των κομμάτων, οι «αντάρτες» της ΝΔ, τα φαντάσματα του ΣΥΡΙΖΑ και η αναπάντεχη σοβαρότητα του ΠΑΣΟΚ συνθέτουν μια πολιτική σκηνή που θυμίζει περισσότερο δράμα παρά δράση. Όπως είχε πει και ο Winston Churchill: «Η πολιτική είναι πιο επικίνδυνη από τον πόλεμο, γιατί στον πόλεμο μπορεί να σε σκοτώσουν μόνο μία φορά». Στην πολιτική, ωστόσο, πεθαίνεις κάθε μέρα… αλλά μόνο αν το επιτρέψεις.

Τι λέτε, λοιπόν; Μήπως καιρός να ετοιμαστούμε για το επόμενο πολιτικό blockbuster;

• Ευάγγελος Αντώναρος
• Κυριάκος Μητσοτάκης
• Κώστας Ζαχαριάδης
• ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής
• Στέφανος Κασσελάκης
• ΣΥ​ΡΙΖΑ