Qatar Gate, Καϊλή, σμαράγδια και ρουμπίνια στην Ευρωβουλή!

Πώς το είπε ο βαθύτατα φιλελεύθερος βουλευτής του ελληνικού κοινοβουλίου, για την Εύα Καϊλή και την κράτησή της στις Βρυξέλλες; Α μάλιστα, το θυμήθηκα:
Κρίμα που τη μπουζουριάσανε κι αυτή και τον σύζυγό της, που έχουν μωρό στην κούνια κι έμεινε το βλαστάρι τους χωρίς τον μπαμπά του και τη μαμά του. Ή τον Γονέα 1 και τον Γονέα 2, δεν θυμάμαι ακριβώς πώς το είπε, είναι και φιλελές ο άνθρωπος, προσαρμόζεται εύκολα στις ανάγκες της δικαιωματικής φρασεολογίας…

Και σκέφτομαι πόσο, μα πόσο θα παρακάλαγε ο πατέρας του 16χρονου Κώστα Φραγκούλη να ρίξουν και το δικό του το παιδί στη φυλακή για μερικές μερούλες, στη φυλακή τη Βέλγικη με τα ανοιχτά κελιά και το γκαζόν και τις αθλοπαιδιές, έτσι για κάτι 24ωρα, με τους δικηγόρους του να ζουζουνίζουν στις τηλεοράσεις και να δηλώνουν ότι το τέκνο του είναι αθώο, ναι, μάλιστα, οπωσδήποτε θα το προτιμούσε αυτό ο πατήρ Φραγκούλης αντί να αποχαιρετάει τον γιο του στην κάσα. Για είκοσι ξεφτιλισμένα ευρώπουλα, βγάλε το κέρδος του πρατηρίου μπορεί και δεκαπέντε…

Και κάπως έτσι τζέντλεμεν, συνεχίζουμε την περιοδεία μας πολλές οργιές κάτω απ’ την επιφάνεια του Αιγαίου. Σ’ έναν τόπο αφιλόξενο, σε μια μητριά πατρίδα, σε μια χώρα που δεν έχει πρόβλημα να υμνεί τους αδιευκρίνιστους και να μπιστολίζει τους κλεφτοκοτάδες. Αυτή είναι η Ελλάδα 2.0, το απαύγασμα του φιλελευθερισμού, η πρωτοπορία του εκσυγχρονισμού, το φωτεινό μονοπάτι της Ευρώπης όλης προς ένα ένδοξο μέλλον. Με εκατοντάδες χιλιάδες ευρώπουλα να φέρνουν βόλτα σε σακούλες, σε χαρτοφύλακες και τσαντικά. Αδιευκρίνιστα πάντα, πού να ξέρεις τώρα πώς σκάσανε μύτη, κι εμένα η μάνα μου μια φορά είχε βάλει κατά λάθος ένα πεντοχίλιαρο στον δικό μου τον φοιτητικό λογαριασμό αντί για του αδερφού μου. Ε, δεν με διαπόμπευσε ο Ηλίας στα πρωτοσέλιδα…

Αλλά ας κλείσουμε αυτό το όχι και τόσο εύοσμο 24ωρο με κάτι διασκεδαστικό, μπας και ξεφύγει κάπως η ψυχή μας απ’ τον ζόφο. Ας το κλείσουμε με μία ακόμη ιστοριούλα από τις δόξες της Ευρωβουλής, που μου διηγήθηκε ο παντογνώστης φίλος μου Τάσος.

Βρισκόμαστε λοιπόν κάτι χρόνια μετά απ’ την πτώση του υπαρκτού (λέμε τώρα) σοσιαλισμού, σε μια πρώην σοβιετική δημοκρατία. Και είναι ένα τυπάκι σένιο, που πεθαίνει ο πατέρας του και κληρονομεί δύο τράπεζες. Και για να έχει ρευστότητα, συνάπτει δάνειο με άλλη τράπεζα εκ Ρωσίας, κάτι εκατοντάδες εκατομμύρια δολλάρια. Τα οποία εκατοντάδες εκατομμύρια δολλάρια, κάποια στιγμή υποτίθεται ότι χάνονται κάπου ανάμεσα στο Χονγκ Κονγκ και στο Λονδίνο και κατηγορείται το τυπάκι ότι τα ενθυλάκωσε (αθάνατε Γιώργο Κουρή!) και το οδηγούν ατάκα κι επί τόπου στη μπουζού να πάρει μια βράση.

Εντάξει ως εδώ; Εντάξει ως εδώ. Έλα όμως που το τυπάκι ήταν και γατόνι και κατά τη διάρκεια της κρατήσεώς του κατάφερε να εκλεγεί δήμαρχος σε μια κωμόπολη δέκα κατοίκων, όπου έστρωσε τους δρόμους με άσφαλτο, εγκαινίασε σύστημα αποκομιδής των σκουπιδιών (από τα πρώτα στη χώρα) και έδωσε εντολή να προσφέρεται κάθε μέρα ένα καρβέλι ψωμί σε κάθε κάτοικο. Φυσικά διοργανώθηκαν πάνελ και εκδηλώσεις στην Ευρωβουλή για να εξηγηθεί η κατάστασή του, φυσικά συμμετείχαν ευρωβουλευτές στους οποίους δεν προσεφέρθησαν μόνο κρουασάν και πορτοκαλάδα, φυσικά κατόπιν της πρώτης εκδηλώσεως η κράτησή του μετετράπη σε κατ’ οίκον περιορισμό και φυσικά μετά από την τρίτη εκδήλωση αφέθηκε ελεύθερος. Το κλου της υποθέσεως; Έφτιαξε κόμμα, κατέβηκε στις εθνικές εκλογές και πήρε 7 % των συνολικών ψήφων!

Ηθικόν δίδαγμα:
Μην υποτιμάτε την Εύα! Αύριο μεθαύριο, μπορεί να αποδοθεί πεντακάθαρη στην κοινωνία και τότε ποιος την πιάνει. Ποιο 7% και τρία αυγά; Για διψήφιο ποσοστό θα πάει το κορίτσι, μη σου πω και για αντιπρόεδρος σε κυβέρνηση συνεργασίας… 

• Εύα Καϊλή
• ευρωβουλή