“Make Greece Great Again”: Από το Μαξίμου… με Trump -Η… κιβωτός «καραμανλικής» νοσταλγίας – Ο Ανδρουλάκης δεν θέλει να γίνει… ο τρίτος «Τσιπροφόρος»  – Ο αδιόρθωτος… Αλέξης

«Εξίσου ανόητο είναι να επαινείς πάντα τους φίλους σου και να κατηγορείς πάντα τους εχθρούς σου» — Ισοκράτης (Ή αλλιώς: όταν σε αποθεώνει ο Τραμπ, πάρε βαθιά ανάσα και μέτρα μέχρι το δέκα)

Στο Μέγαρο Μαξίμου αναστέναξαν με ανακούφιση — και όχι για την καθημερινότητα. Αυτή έμεινε απέξω. Ο λόγος; Τα θερμά λόγια του Ντόναλντ Τραμπ για την Ελλάδα στην εκδήλωση του Λευκού Οίκου για την 25η Μαρτίου.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ μίλησε με θέρμη για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ενώ το επίσημο κείμενο διακήρυξης ανέφερε ρητά τη συμβολή του πρωθυπουργού στην ενεργειακή συνεργασία, τη ναυτιλία, την επιστήμη και την άμυνα. Μόνο για το Netflix δεν έγινε λόγος — όλα τα υπόλοιπα, μέσα.

Όταν ο Τραμπ λέει καλά λόγια, το Μαξίμου στήνει σημαίες

Η φράση «έξω πάμε καλά», σε έκδοση Καραμανλή vintage, επέστρεψε. Στο εσωτερικό μπορεί να υπάρχει κοινωνική δυσανεξία, αλλά στην Ουάσιγκτον η Ελλάδα περνάει φίνα. Τόσο καλά, που κάποιοι στην κυβέρνηση σκέφτονται ακόμα και πιθανή συνάντηση Μητσοτάκη–Τραμπ μέσα στο 2025.

Στην Αθήνα, τα στελέχη χαμογελούν. Όχι για την υγεία ή τα Τέμπη — αλλά γιατί ο Τραμπ είπε καλά λόγια. Γιατί ενδεχομένως θα μας αφήσει να αγοράσουμε κι άλλα Rafale, να φτιάξουμε κι άλλες βάσεις, και να δηλώσουμε ξανά οι καλύτεροι μαθητές της τάξης στο ΝΑΤΟ.

«Η διπλωματία είναι η τέχνη να λες “καλό σκυλάκι” μέχρι να βρεις μια πέτρα»
— Will Rogers
Κι εδώ, το Μαξίμου ελπίζει ότι ο Τραμπ άφησε την πέτρα στο γήπεδο του γκολφ.

Ξεφούσκωσε το αφήγημα περί “αντιπάθειας” Τραμπ προς Μητσοτάκη

Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, τα θερμά λόγια διαψεύδουν φήμες που καλλιεργούσαν «κέντρα εντός Ελλάδος» ότι ο Τραμπ βλέπει τον Μητσοτάκη με καχυποψία, λόγω της «φιλελεύθερης» ρητορικής του και των αποστάσεων από την alt-right. Κάποιοι έφτασαν να του προσάψουν και… «woke ατζέντα».

Τελικά, αποδείχτηκε ότι ο Τραμπ ενδιαφέρεται για πιο πρακτικά πράγματα: εξοπλισμούς, δαπάνες, λιμάνια και logistics. Όχι για το ποιος είναι πιο politically correct στα debates. Όπως θα έλεγε και ο ίδιος: “Business is business.”
(Ή όπως θα το μετέφραζε το Μαξίμου: “Μάς αγαπάει ο Ντόναλντ, βάλτε στο Twitter #HellenicPower.”)

Συμμαχίες, δαπάνες και λίγη αισιοδοξία για τον ύπνο μας

Η προτεινόμενη πρέσβης Κίμπερλι Γκίλφοϊλ δήλωσε πως «οι Έλληνες πρέπει να κοιμούνται καλά το βράδυ, γνωρίζοντας πως ο Τραμπ θα αγωνιστεί για την οικονομία της Ελλάδας». Ήταν τόσο γλυκό, που παραλίγο να βάλουν οι υπουργοί πιζάμες με αστέρια και ρίγες. Το συμπέρασμα: έχουμε δώσει πολλά — οικονομικά, στρατιωτικά, διπλωματικά. Και τώρα εισπράττουμε χειροκρότημα. Όχι χειροπιαστά ανταλλάγματα — αλλά λόγια.
Στην Ελλάδα των τελευταίων δεκαετιών, αυτό λέγεται επιτυχία εξωτερικής πολιτικής.

«Η υπερβολική φιλοδοξία φτιάχνει καλούς δούλους»
— Φρανσουά ντε Λα Ροσφουκό.
Και στην περίπτωσή μας, καλούς συμμάχους που πληρώνουν εγκαίρως τις συνδρομές.

Μια συνάντηση, ένας Trump και μια πιθανότητα

Το Μαξίμου ελπίζει σε συνάντηση με τον Τραμπ εντός 2025. Οι ΗΠΑ ίσως αλλάξουν προσανατολισμό. Η Ευρώπη δεν ενθουσιάζει πια το GOP. Και η Ελλάδα…
…είναι πρόθυμη, ήσυχη, και με τιμές στα οικόπεδα της Αλεξανδρούπολης που θα ζήλευε και το Μαϊάμι.

Το σενάριο, λοιπόν, μοιάζει έτοιμο:
Ο Κυριάκος, ο Ντόναλντ, η Γκίλφοϊλ, ο Ρούμπιο, ένα Αιγαίο γεμάτο drones, και στο βάθος μια αγκαλιά στην ενεργειακή συμμαχία.
Το μόνο που μένει να μάθουμε είναι ποιος σκηνοθετεί αυτή την ταινία — και ποιος πληρώνει τα εισιτήρια.

Αμα έχεις τη μύγα… ψάχνεις ποιος την πέταξε

«Εν τη παλαίστρα της πολιτικής, οι σιωπές φωνάζουν πιο δυνατά από τις δηλώσεις»… απλώς οποιοσδήποτε καραμανλικός με χρόνια εμπειρίας στα… βλέμματα.

Δεν χρειάστηκε να ειπωθεί τίποτα. Ούτε ανακοίνωση, ούτε δηλώσεις, ούτε «πηγές». Μια εκδήλωση, ένα έργο τέχνης, μερικές καρέκλες στρατηγικά τοποθετημένες. Κι όμως, το Μαξίμου μπήκε στα… καρφιά. Γιατί όταν ο Δένδιας καλεί και μαζεύονται Καραμανλής, Σαμαράς, Παυλόπουλος και Κακλαμάνης, δεν είναι απλώς τιμητικό παρών. Είναι πολιτικό κάδρο. Και το κάδρο χωράει πολλά. Αλλά όχι το «πράσινο»  Μαξίμου.

Ο Νίκος δεν χρειάζεται να μιλήσει. Η δημοτικότητά του φωνάζει

Ο Δένδιας, στην τελική, δεν κάνει τίποτα κρυφό. Κάνει αυτό που κάνει πάντα: στέκεται ήρεμα, σοβαρά, με το γνωστό εκείνο πατρικό βλέμμα του. Και το σημαντικότερο; Δεν χρειάζεται μηχανισμό, δεν χρειάζεται να σπρώχνεται σε διαδρόμους. Η κοινωνία τον στηρίζει μόνη της.

Όπως θα έλεγα και εγώ: «Μεγάλοι άντρες δεν γίνονται με δημοσκοπικά τιρμπουσόν. Έχουν ήδη βγει απ’ το μπουκάλι.»
Ο Νίκος λοιπόν, κυκλοφορεί ήδη — χωρίς καμπάνιες και hashtags και tik tok…

Η Κιβωτός εθνικής μνήμης, ή αλλιώς: κιβωτός καραμανλικής νοσταλγίας

Το έργο του Κωνσταντίνου Βαρώτσου στον περίβολο του στρατοπέδου Παπάγου είναι τέχνη. Αλλά η εκδήλωση είναι πολιτικό μήνυμα. Και το μήνυμα ήταν σαφές: υπάρχει ακόμη Νέα Δημοκρατία — η κανονική, η θεσμική, η συντηρητική με τρόπους, όχι με τσαμπουκάδες.

Καμία ανάγκη για μεταλλαγμένους «πασοκογενείς» που μπήκαν στο Μαξίμου με το GPS της εξουσίας. Οι «παλιοί» μαζεύτηκαν, δεν είπαν τίποτα, και είπαν τα πάντα.

Το βλέμμα Μητσοτάκη στο μικροσκόπιο — κυριολεκτικά

Στο Μαξίμου μπορεί να κάνουν πως δεν ιδρώνουν, αλλά ιδρώνουν. Ο ανασχηματισμός τους δεν άγγιξε την κοινωνία. Ο Μητσοτάκης ήθελε να δείξει ότι κρατάει το «μπλε δαχτυλίδι». Αλλά όπως έδειξε η παρουσία των βαρέων χαρτιών στην Κιβωτό, το δαχτυλίδι κυκλοφορεί ελεύθερο. Και ενδέχεται να αλλάξει χέρι.

«Είναι κρίσιμο, σε κάθε κόμμα, να θυμάσαι ποιος μπήκε μόνος του — και ποιος μπήκε με παρέα.»
— Ρήση χωρίς συγγραφέα, αλλά με διαχρονική ισχύ

Συμπέρασμα;

Ο Δένδιας δεν κάνει κίνηση. Κάνει παρουσία.
Η παλιά ΝΔ δεν κάνει φασαρία. Κάνει σύναξη.
Και το Μαξίμου δεν κάνει δηλώσεις. Κάνει σκέψεις.

Γιατί όταν μαζεύονται τέσσερις πρώην θεσμικοί σε εκδήλωση δεν μαζεύονται από υποχρέωση. Μαζεύονται από πρόθεση.

Και όπως θα έλεγε κι ο Σεφέρης,

«Όπου κι αν ταξιδέψω, η Ελλάδα με πληγώνει». Μένει να δούμε ποιος θα πιάσει το τιμόνι — και ποιος απλώς κράταγε το τιμολόγιο.

Ο αδιόρθωτος Τσίπρας

Νάτος πάλι! Με ένα βαρύγδουπο Μανιφέστο για την εξωτερική πολιτική και τα εθνικά θέματα. Το διαβάζεις και λές: «Μα αυτός δεν υπήρξε πρωθυπουργός της χώρας; Τι έκανε απ’ όσα λέει;».

Λοιπόν, πρώτα πρώτα, αποθεώνει την κοινοτοπία μιλώντας  για «ισχυρή και αυτοδύναμη Ελλάδα» με «πολυδιάστατη πολιτική». Μια χώρα που δεν θα είναι «πρόθυμος ακόλουθος»(των ΗΠΑ) αλλά θα διεκδικήσει μια σχέση αμοιβαίου οφέλους.

Κάθεσαι και λές: Αυτός δεν ήταν που υμνούσε τον Τράμπ και ήταν τακίμι με τις ΗΠΑ; Αυτός δεν είναι που δεν είπε ποτέ έστω μια λέξη εναντίον του ΝΑΤΟ; Αυτός δεν ήταν που παρέδωσε μια χώρα τσακισμένη οικονομικά(κυρίως τα μεσαία στρώματα επλήγησαν) και γι αυτό τιμωρήθηκε στις εκλογές;

Λέει μετά ότι η Ελλάδα σε συντονισμό με την Κύπρο, στο πλαίσιο της ΕΕ, να κινηθεί για άρση του casus belli και να κάνει επέκταση στα 12 ναυτικά μίλια, αφού οριοθετηθεί η υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ με τις όμορες χώρες.

Κάτι του διέφυγε εδώ. Ότι πριν από λίγα χρόνια υπήρχε κάποιος πρωθυπουργός ονόματι Τσίπρας που δεν έκανε απολύτως τίποτε για όλα αυτά. Όπως και για την «άμεση ανασυγκρότηση της αμυντικής βιομηχανίας» που προτείνει τώρα.

Λέει κι άλλα ασκώντας κριτική στον Μητσοτάκη. Ότι π.χ. η σημερινή κυβέρνηση «δεν έχει καμία δυνατότητα να συμβάλει στην ειρήνη». Εδώ, ο μικρομεγαλισμός και η εύκολη κριτική σε όλο τους το μεγαλείο. Σαν τότε που θα έσκιζε τα Μνημόνια μ΄ένα νόμο, για να καταλήξει στη συνέχεια ο «αγαπημένος» της Μέρκελ.

Ευστοχεί σε ορισμένα θέματα(π.χ. ότι η Ευρώπη βγήκε ηττημένη στο Ουκρανικό), αλλά τι τα θέλετε; Ο άνθρωπος παραμένει αδιόρθωτος, χωρίς καμία συναίσθηση των μεγεθών και δίχως στοιχεία  επεξεργασμένης εμπειρίας που θα έδειχναν ότι έχει γίνει σοφότερος.

Κατά τα λοιπά, αγωνίζεται και φιλοδοξεί να πρωτοστατήσει για την δημιουργία «μεγάλης Κεντροαριστεράς». Ηδη προωθεί αυτή την ιδέα. Οσο  για τον ρόλο που επιφυλάσσει στον εαυτό του, ποιος  ξέρει.

Μάλλον φλερτάρει με την ιδέα του Παράκλητου. Μόνο που τώρα δεν είναι 2012 ούτε 2015. Γιατί έχει στην καμπούρα του ένα Μνημόνιο και μια χώρα που είδε ελάχιστα οφέλη από την δική του διακυβέρνηση, παρ΄ότι είχε προσπαθήσει να κάνει κάτι.

Τι άλλο έχει; Μια συντριπτική ήττα στις εκλογές και την εικόνα ενός κόμματος που είχε μέσα του-στην δική του εποχή- σπέρματα διάλυσης και το οποίο πήγε κατά διαόλου…

Πόρτα με διπλή ασφάλεια από Ανδρουλάκη – Και ούτε κουβέντα για Τσίπρα

«Δεν μπορείς να μπεις δύο φορές στο ίδιο ποτάμι» — Ηράκλειτος

Ειδικά όταν το ποτάμι λέγεται ΣΥΡΙΖΑ και η δεύτερη φορά προϋποθέτει… σωσίβιο

Η πρόταση του Σωκράτη Φάμελλου για κοινή κάθοδο ΠΑΣΟΚ – ΣΥΡΙΖΑ δεν ναυάγησε απλώς. Δεν μπήκε ποτέ στο πλοίο. Ο Νίκος Ανδρουλάκης όχι μόνο δεν την είδε ζεστά — την πέταξε στη θάλασσα χωρίς καν να την κοιτάξει.

Η απάντηση ήταν κάθετη, άμεση και ενδεχομένως λίγο παραπάνω αλαζονική απ’ ό,τι χρειάζονταν τα δεδομένα. Αλλά είχε έναν στόχο: να τελειώνει η κουβέντα πριν καν αρχίσει.

Κοινή κάθοδος; Μόνο στις… σκάλες

Η Κουμουνδούρου, βλέποντας τον ΣΥΡΙΖΑ να γράφει μονοψήφια και να δίνει ραντεβού με την κοινωνική λήθη, προσπαθεί να ανάψει σπίθα στην κεντροαριστερά. Με καύσιμο όμως τον Τσίπρα, που για την Χαριλάου Τρικούπη είναι πιο τοξικός και από τα like του Πολάκη.

Στο ΠΑΣΟΚ, ακόμα και η λέξη «συμπόρευση» προκαλεί αλλεργία. Όχι γιατί δεν θέλουν εξουσία. Αλλά γιατί έμαθαν το μάθημα του 2015. Και δεν έχουν καμία διάθεση να ξαναμπούν σε συγκυβέρνηση — ούτε με τον… εαυτό τους, πόσο μάλλον με τον ΣΥΡΙΖΑ.

«Η πολιτική είναι η τέχνη να έχεις μνήμη μόνο όταν σε συμφέρει», συνιθίζω να λέω.

Ο Ανδρουλάκης, όμως, τη θυμάται ολόκληρη. Ο Ανδρουλάκης δεν θέλει να γίνει… ο τρίτος Τσιπροφόρος Μιλώντας στο Open, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κατέβηκε με σαφήνεια:

– Όχι σε παρασκήνια.

– Όχι σε συγκολλήσεις.

– Όχι σε μαθηματικά συνεργασιών.

Είπε, περίπου, πως το άθροισμα κομμάτων δεν είναι πρόσθεση, αλλά αφαίρεση ακροατηρίων. Και πως δεν σκοπεύει να δώσει δώρο στη Νέα Δημοκρατία μια κεντροαριστερή σούπα που θα μυρίζει… ανακύκλωση αποτυχιών. Ήταν το πολιτικό ισοδύναμο του “I’m not interested in your offer, and here’s why it’s ridiculous.” Απλώς το είπε στα ελληνικά και με πασόκεια προφορά.

Το πραγματικό μήνυμα πήγε… εσωκομματικά

Η αποδοκιμασία του Φάμελλου δεν απευθυνόταν μόνο στον ΣΥΡΙΖΑ. Ήταν και μια προειδοποιητική βολή προς το εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ. Γιατί δεν είναι λίγοι αυτοί που ψιθυρίζουν υπέρ ενός διαλόγου με τον χώρο της Αριστεράς — ή, πιο σωστά, με τα απομεινάρια του. Ακούει ο Δούκας;

Ο Ανδρουλάκης ήθελε να πει καθαρά:

«Μην ονειρεύεστε συμπράξεις. Δεν θα γίνω ο γαμπρός σε κανένα προσκλητήριο χαμένου θιάσου».

Και τώρα τι;

Το ΠΑΣΟΚ θα συνεχίσει την αυτόνομη πορεία του — όσο του βγαίνει. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα συνεχίσει να φτιάχνει σενάρια συσπείρωσης με πρωταγωνιστή έναν πρώην πρωθυπουργό που ούτε στη ΝΔ δεν τρομάζει πια. Και ο Φάμελλος θα συνεχίσει να κάνει αυτό που ξέρει καλά: να προσπαθεί να ηγηθεί χωρίς να ηγείται.

Όσο για τον Ανδρουλάκη;

Απέρριψε με ευγένεια το προσκλητήριο στον χορό των χαμένων αυταπατών.

«Των οικιών ημών εμπιπραμένων, ημείς άδομεν.»

Και ο Νίκος, αν μη τι άλλο, θέλει να κάψει πρώτα τα ξένα σπίτια — όχι το δικό του.

Μπλα-μπλα, προσεδαφίσεις και η Ζωή με το δύο μπροστά

«Στην πολιτική, όταν αρχίζουν όλοι να μιλούν πολύ, σημαίνει ότι δεν κάνουν τίποτα»
— Ζαν-Φρανσουά Ρεβέλ (ή οποιοσδήποτε έχει περάσει από κυβερνητική σύσκεψη μετά το 2020)

Ο Μητσοτάκης και οι υπουργοί του έχουν πέσει με τα μούτρα στο μπλα-μπλα. Συνεντεύξεις, stories, posts, δηλώσεις, άρθρα — αν υπήρχε τρόπαιο για την παραγωγή περιεχομένου, η κυβέρνηση θα έβγαινε πρώτη και με διαφορά. Αλλά οι αριθμοί μένουν εκεί: κάτω από 25%. Ποσοστό που δεν δίνει ούτε bonus εδρών, ούτε bonus εξουσίας.

Όταν δεν ανεβαίνει το κόμμα, αλλάζουν οι γραμματείς

Μετά τον ανασχηματισμό, ήρθε η ώρα των Γενικών Γραμματέων. Στο Υποδομών, λέει, παίζει το όνομα “Μυγδάλης” — όχι επιλογή Μητσοτάκη, ούτε του Δήμα, ούτε του Ταχιάου. Τον διάλεξε, λέει, ο Στασινός του ΤΕΕ.
Όταν ο θεσμός αρχίζει να μοιάζει με πολεοδομικό εργολάβο και ο κρατικός μηχανισμός παίρνει αριθμό προτεραιότητας από φορείς που “παίζουν μπάλα”, τότε καταλαβαίνεις γιατί η πραγματική εξουσία δεν βρίσκεται στο Υπουργικό Συμβούλιο αλλά… στους πίνακες προκηρύξεων.

Είναι ο Παππάς για γραμματέας ή απλώς για πάσες;

Στη ΝΔ, ετοιμάζονται για αλλαγή γραμματέα. Ο Μητσοτάκης λέγεται πως σκέφτεται νέο βουλευτή — και το όνομα του Γιάννη Παππά ακούγεται όλο και πιο έντονα. Πατριωτικό προφίλ, κινητικότητα, οργανωτικό ένστικτο.
Αν και το να γίνει ο Παππάς γραμματέας ΝΔ θα ήταν σαν να δώσεις τον ρόλο του στρατηγού στον Rambo: σίγουρα εντυπωσιακό, αλλά κάπως… υπερκινητικό για τα κομματικά δεδομένα.

«Η εξουσία φθείρει, ιδίως όταν δεν την έχεις» —Giulio Andreotti.

Λούκα και Αλέξης: Επανίδρυση με πολιτική… ομπρέλα

Η επιστροφή Τσίπρα επανέρχεται σταθερά στα πολιτικά πηγαδάκια. Μόνο που αυτή τη φορά έχει και ομπρέλα: όχι Τσακαλώτου, αλλά Λούκας. Η Κατσέλη φαίνεται να αναλαμβάνει ρόλο «μαέστρου» σε μια προσπάθεια ανασύνθεσης του κεντροαριστερού χώρου.
Ινστιτούτα, επιτροπές, σχήματα, σχέδια — ένα think tank για κάθε φράξια. Το μόνο που λείπει είναι κοινό αφήγημα.
Αν και ο τίτλος “Οι Επιστροφείς: Η Αναγέννηση” θα ταίριαζε για Οσκαρική υποψηφιότητα.

«Η Αριστερά πάντα πεθαίνει από υπερβολική σκέψη και έλλειψη απόφασης» — Αντρέ Μαλρώ
Και η Κεντροαριστερά στην Ελλάδα, προσθέτει: «…και από συσκέψεις σε ξενοδοχεία»

Ζωή: Η άνοδος συνεχίζεται και ενοχλεί

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου συνεχίζει να ανεβαίνει στις μετρήσεις. Σιωπηλά, σταθερά, ενίοτε ενοχλητικά για πολλούς. Όσοι περίμεναν να «ξεφουσκώσει» βλέπουν προς το παρόν ότι αντέχει, όχι να φεύγει.
Το φαινόμενο εντυπωσιακό και, κυρίως, ασύμμετρο: γιατί δεν πρόκειται για πρόταση εξουσίας, αλλά για πρόταση… απογοήτευσης. Της ψήφου που δεν ψάχνει νικητή αλλά εκδίκηση.

Δεν είναι τυχαίο ότι η κυβέρνηση έχει ανοίξει μέτωπο μαζί της. Όσο πιο πολύ την πολεμάει, τόσο περισσότερο τη μεγαλώνει. Τη Ζωή δεν τη χτυπάς. Τη βλέπεις να περνά. Και μετά λες: «Μα πώς έφτασε ως εδώ;»

Όπως έλεγε και ο Σουν Τσου: «Η μεγαλύτερη νίκη είναι αυτή που επιτυγχάνεται χωρίς μάχη»
Η Ζωή, μέχρι στιγμής, δεν πολεμά. Ανεβαίνει.

Και κάπου εδώ…

Με μπλα-μπλα στα υπουργεία, μαγειρέματα στη ΝΔ, σκιές στην Κεντροαριστερά και αναταραχή στο αντισυστημικό τόξο, καταλαβαίνεις ένα πράγμα:
Η πολιτική δεν κινείται. Ανακατεύεται.

Και μια “μπρεχτική” φράση:

«Όταν το καθεστώς συζητά για αλλαγές, μην κοιτάς τα λόγια. Κοίτα ποιος αλλάζει θέση στο τραπέζι.»

Το ζήτημα είναι ποιος θα μείνει… όρθιος όταν τελειώσει το μουσικό κομμάτι.

• Μέγαρο Μαξίμου
• Ντόναλντ Τραμπ