Railway.gov.gr: Ο Μάγος του ΟΖ… της τηλεδιοίκησης – Η δικογραφία των Τεμπών και η πολιτική ευθύνη σε replay – Η Νέα Αριστερά και το δράμα του… Χαρίτση 

Στην πολιτική σκηνή της χώρας, η τραγωδία επαναλαμβάνεται ως φάρσα, όπως εύστοχα παρατηρούσε ο Καρλ Μαρξ. Οι περιβόητοι 35άρηδες του ΣΥΡΙΖΑ, που υποτίθεται θα αναγέννησαν την Αριστερά, διασπάστηκαν, ανακυκλώθηκαν και τελικά… εξαϋλώθηκαν δημοσκοπικά σε χρόνο ρεκόρ. Η Νέα Αριστερά στήθηκε με τυμπανοκρουσίες — και τώρα, λίγο πριν το 1,5% μετατραπεί σε… ποσοστό εξαφάνισης, βιώνει τα δικά της εσωτερικά θρίλερ.

Όπως έλεγε και ο Ουίνστον Τσώρτσιλ:

«Η επιτυχία δεν είναι οριστική, η αποτυχία δεν είναι μοιραία: το θάρρος να συνεχίσεις είναι που μετράει.»
Το πρόβλημα είναι πως εδώ δεν φαίνεται πολλή διάθεση για συνέχεια.

Το σίριαλ Χαρίτσης: «Παραιτούμαι – δεν παραιτούμαι»

Όλα ξεκίνησαν με μια πληροφορία ότι ο Αλέξης Χαρίτσης σκεφτόταν σοβαρά να παραιτηθεί από πρόεδρος της Κ.Ο. της Νέας Αριστεράς μετά τη συντριπτική ήττα του σε εσωτερική ψηφοφορία.
Όπως αποδείχθηκε, το Πολιτικό Όργανο του κόμματος λειτουργεί περισσότερο ως ρωμαϊκή αρένα παρά ως χώρος διαλόγου.

Η σκληρή γραμμή των Τσακαλώτου, Σακελλαρίδη, Φίλη, Σκουρλέτη και Αναγνωστοπούλου «πάτησε» τον ήπιο Χαρίτση, που πρότεινε συνεργασία με ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ.
Αντί για πολιτική σύνθεση, πήραμε remake του “Gladiator” (Μονομάχος): σκληρό αίτημα για καθαρόαιμη ρήξη και… οι συνεργασίες κηδεύτηκαν σε κοινή θέα.

Όπως θα έλεγε και ο Μπίσμαρκ αν ήταν μέλος της Νέας Αριστεράς:
«Ποτέ μη βασίζεσαι στη λογική όταν έχεις να κάνεις με επαναστάτες χωρίς αιτία.»

Διαψεύσεις, ανακοινώσεις και… καμία συνεδρίαση

Οι συνεργάτες του Χαρίτση έσπευσαν να διαψεύσουν την πληροφορία περί παραίτησης, λέγοντας ότι ο πρόεδρος “δουλεύει κανονικά” για την Πρωτομαγιά και τις δράσεις του κόμματος.
Προφανώς η πολιτική δραστηριότητα περιορίζεται τελευταία σε οργανώσεις εκδηλώσεων και όχι σε πολιτική πρόταση, αλλά μην είμαστε και παράλογοι: κάθε ποσοστό δικαιούται το δικό του ημερολόγιο δράσης.

Άλλωστε, το να πνίγεις τη φωτιά με ανακοινώσεις τύπου «καμία συνεδρίαση δεν έχει προγραμματιστεί» θυμίζει την ατάκα από το “Titanic”:

«Κυρίες και κύριοι, παραμείνετε ήρεμοι, όλα είναι υπό έλεγχο.»
την ώρα που το πλοίο γέρνει επικίνδυνα.

Ποιος μένει τελικά στο καράβι;

Εάν το “σενάριο παραίτησης” του Χαρίτση επαληθευτεί – και τα μαχαίρια παραμείνουν έξω – η Νέα Αριστερά θα χρειαστεί νέο τιμονιέρη.
Σύμφωνα με τις διαρροές, το δίδυμο Σακελλαρίδη-Τσακαλώτου ετοιμάζεται για την εσωτερική αλλαγή σκυτάλης, προσπαθώντας να κερδίσουν λίγο ακόμα χρόνο πριν η παράταξη περάσει οριστικά στο πολιτικό υπερπέραν.

Όπως έγραφε ο Μίλαν Κούντερα:
«Ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στη δύναμη είναι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη.»
Κρίμα που στη Νέα Αριστερά μοιάζουν να παλεύουν απλώς ενάντια στο 2%.

Η δικογραφία των Τεμπών και η πολιτική ευθύνη σε replay

Αν η ζωή ήταν ταινία του Κεν Λόουτς, η παράδοση της δικογραφίας για τα Τέμπη στη Βουλή θα είχε τίτλο: “Sorry We Missed You”. Διότι το ελληνικό πολιτικό σύστημα, συστηματικά, όταν πρέπει να συναντήσει την ευθύνη του, όλο κάτι τύπου “λάθος κατεύθυνση” σημειώνει στο GPS.

Τώρα λοιπόν, με το πάσο τους (ένα χρόνο και κάτι ψιλά μετά την τραγωδία), διαβιβάστηκε στη Βουλή η δικογραφία που αφορά τους πρώην υπουργούς Κώστα Καραμανλή και Χρήστο Σπίρτζη. Με τις ευλογίες του Συντάγματος, του νόμου περί ευθύνης υπουργών και της αγίας βραδύτητας της ελληνικής γραφειοκρατίας.

Η δικογραφία, η παραγραφή και το «Ποτέ την Κυριακή»

Η κυρία εισαγγελέας του Αρείου Πάγου έστειλε την ογκώδη δικογραφία που της έστειλε ο εφέτης ανακριτής, στον υπουργό Δικαιοσύνης, και εκείνος στη Βουλή. Όχι για να κάνει τίποτα ακόμα – πρώτα θα τη «θαυμάσουν» οι βουλευτές χωρίς να πάρουν αντίγραφα (είπαμε, μυστικά πράγματα, τύπου “Mission Impossible”) και μετά θα μαζευτούν 30 υπογραφές για να στηθεί προανακριτική. Ή, μάλλον, προανακριτικούλα – αφού για τον Χρήστο Σπίρτζη οι ευθύνες έχουν, λέει, παραγραφεί. “Ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός”, που λέει ο σοφός λαός, αλλά εδώ περισσότερο μοιάζει με καλύτερο δικηγόρο.

Ο Καραμανλής, το δικαστικό συμβούλιο και το μοντέλο “Άλλαξε δρόμο”

Η κυβέρνηση, εκ του ασφαλούς, διαμηνύει ότι «δεν θα κρυφτεί». Εξάλλου, όπως υπονοούν, η «συγκάλυψη» ήταν αλλού – και φυσικά όχι στα δικά τους πεζοδρόμια. Το σενάριο λέει πως ο Κώστας Καραμανλής θα πάει στο δικαστικό συμβούλιο, χωρίς πολύ θόρυβο, με τη γνωστή μέθοδο «Τριαντόπουλος»: προανακριτική για τα μάτια και μετά… στα γρήγορα στο δικαστικό μονοπάτι.

Κάπως σαν το “Catch Me If You Can” – αλλά εδώ, αντί να τρέχουν πίσω από απατεώνες, οι θεσμοί τρέχουν πίσω από το ίδιο τους το παρελθόν.

Τέμπη: Το φάντασμα που πλανιέται πάνω από την πολιτική

Τα Τέμπη δεν είναι ένα κλειστό κεφάλαιο. Είναι σαν εκείνο το φάντασμα στα έργα του Σαίξπηρ που «ζητά εκδίκηση». Ξαναβρίσκει τρόπο να εισβάλει στην πολιτική σκηνή, να φωνάξει ότι το αίμα δεν ξεχνά και ότι οι ρητορείες του «μαζί θα προχωρήσουμε μπροστά» ηχούν πιο κούφιες κι από το βαγόνι-φαντομά της τραγωδίας.

«Οι άνθρωποι δεν μαθαίνουν τίποτα από την ιστορία», έλεγε μελαγχολικά ο Μπίσμαρκ (σωστά αποδοσμένος αυτή τη φορά). Και στην Ελλάδα, φαίνεται ότι η Ιστορία δεν κουράζεται να το υπενθυμίζει.

Επίλογος: Το μεγάλο στοίχημα

Αν αυτή τη φορά η Βουλή – και κυρίως η κοινωνία – αφήσουν τα Τέμπη να μετατραπούν σε ένα ακόμα «προανακριτικό ντεκόρ» για να περνάμε την ώρα μας μέχρι τις εκλογές, τότε πράγματι θα επιβεβαιωθεί το χειρότερο: ότι δεν φταίνε οι θεσμοί, αλλά εμείς οι ίδιοι που συμβιβαζόμαστε με τόσο λίγα.

Γιατί, όπως το έλεγε και ο Μάικλ Κέιν στην οσκαρική του σοφία:
“Some men just want to watch the world burn.”

Και εδώ, φοβάμαι, κάποιοι απλώς θέλουν να βλέπουν την αλήθεια να καίγεται σιωπηλά.

 

«Επιχείρηση Νέος ΟΣΕ»: Ο Κυριάκος σε ρόλο… Κρίστοφερ Νόλαν

Αν ο Κρίστοφερ Νόλαν γύριζε πολιτικό θρίλερ στην Ελλάδα, θα έπαιρνε σίγουρα έμπνευση από το νέο σενάριο του Κυριάκου Μητσοτάκη για τον σιδηρόδρομο.
Γεωεντοπισμοί ακριβείας, πλατφόρμες ανοικτές στους πολίτες, ψυχομετρικά τεστ, επαναφορά προϊστάμενων και ενδοεπικοινωνίες με πιστοποιητικά ISO…
Στην οσκαρική λογική του Inception («βλέπουμε ένα όνειρο μέσα στο όνειρο»), κάπως έτσι βλέπουμε κι εμείς το νέο ΟΣΕ: ως όνειρο θερινής νυκτός σε 15 μήνες.

Γιατί όπως έλεγε κι ο Γουίνστον Τσόρτσιλ:
«Το να βελτιώνεσαι σημαίνει να αλλάζεις συχνά. Το να είσαι τέλειος σημαίνει να αλλάζεις συνεχώς.»
Αλλά αν κάθε αλλαγή έρχεται μετά από τραγωδία, τότε μάλλον δεν μιλάμε για πρόοδο. Μιλάμε για ανακύκλωση ευθυνών.

Railway.gov.gr: Ο Μάγος του ΟΖ… της τηλεδιοίκησης

Ενιαίο Κέντρο Εποπτείας. Νέα πλατφόρμα railway.gov.gr. Απόκλιση σιδηροτροχιών με ακρίβεια εκατοστού. Αν προσθέταμε και λίγο 5G, θα μιλούσαμε για πολιτική επιστημονικής φαντασίας τύπου Interstellar.
Ωστόσο, όπως έλεγε και ο Τζον Φ. Κένεντι:
«Οι αλλαγές είναι ο νόμος της ζωής. Και όσοι κοιτάζουν μόνο στο παρελθόν ή στο παρόν, σίγουρα θα χάσουν το μέλλον.»

Το ερώτημα δεν είναι αν θα έχουμε εντυπωσιακές πλατφόρμες. Είναι αν θα έχουμε τρένα που θα σταματούν εγκαίρως και δεν θα καταλήγουν στα χωράφια.

ΟΣΕ στα πρότυπα της ΔΕΗ: Όταν ο Μαξιμιλιανός συνάντησε τον… μακρυμάλλη CEO

Ο Πρωθυπουργός οραματίζεται ΟΣΕ όπως η «νέα ΔΕΗ»: από χρεοκοπημένη σε success story.
Προφανώς αγνοεί ότι η ΔΕΗ επιβίωσε χάρη σε ευρωπαϊκά λεφτά, ακριβό ρεύμα και στρατιές από ρυθμιστικές παρεμβάσεις.
Όπως θα έλεγε και ο Μάικλ Κορλεόνε στο Νονό ΙΙ:
«Όταν νομίζεις ότι έχεις ξεφύγει, σε τραβάνε πάλι πίσω.»

Προφανώς και ο ΟΣΕ χρειάζεται εκσυγχρονισμό. Το θέμα είναι αν θα γίνει οργανισμός ή άλλη μια golden boys incorporated.

Ψυχομετρικά τεστ και μονάδα επιθεωρητών: Το Matrix των σιδηροδρόμων

Για να μην ξαναζήσουμε τραγωδίες τύπου Τεμπών, το κράτος θα κάνει τεστ στους υπαλλήλους και θα έχει επιθεωρητές.
Λες και το πρόβλημα ήταν ότι οι σταθμάρχες δεν είχαν IQ τετραψήφιο και όχι ότι δεν υπήρχε κανένα σοβαρό σύστημα ασφαλείας.
Σαν το Joker έρχεται στο μυαλό η ατάκα:
«Δεν είμαι τρελός. Απλώς η λογική σας δεν μου ταιριάζει.»

Από το πένθος στις επενδύσεις: Θα γυρίσει σελίδα ή θα σκιστεί το βιβλίο;

«Πρέπει να γυρίσουμε σελίδα», είπε ο Πρωθυπουργός.
Το πρόβλημα είναι ότι το βιβλίο γράφτηκε με τόσο στραβό τρόπο που κάθε σελίδα κρύβει και άλλη παγίδα.
Όπως έλεγε κι ο Μιτεράν:
«Ποτέ μην πιστεύεις ότι μια κρίση θα περάσει από μόνη της. Πρέπει να την πολεμήσεις, αλλιώς θα σου καταστρέψει ό,τι έχεις χτίσει.»

Τελικό cut: Blockbuster ή straight to DVD;

Η αίσθηση που αφήνει το νέο αφήγημα είναι ότι μιλάμε για ένα πανάκριβο reboot.
Εντυπωσιακά εφέ, καλές προθέσεις, αλλά σε μια αγορά (βλέπε σιδηροδρομικό δίκτυο) που ακόμα ψάχνει το βασικό σενάριο: ασφάλεια, συνέπεια, επένδυση και ανθρώπινο σεβασμό.
Θα πιάσει το κοινό ή θα μείνει άλλο ένα κουφάρι υποσχέσεων;
Όπως έλεγε κι ο Όσκαρ Ουάιλντ:
«Το μόνο που χειρότερο από το να σε σχολιάζουν, είναι να μη σε σχολιάζουν.»

Προς το παρόν, η κυβέρνηση σχολιάζεται. Και αυτό, τουλάχιστον, κρατάει ζωντανό το ενδιαφέρον για το σίκουελ…

Με το βλέμμα στην Άγκυρα και το TikTok: Επανεκκινήσεις, προεκτάσεις και το φάντασμα των προσδοκιών

Ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης ετοιμάζει διπλό ταξίδι στην Τουρκία, λες και βγήκαμε ξαφνικά από το Casablanca και θέλουμε να ξαναπιάσουμε το νήμα της «όμορφης φιλίας». Πρώτα επίσκεψη στο Φανάρι – πάντα χρήσιμη η πνευματική νομιμοποίηση – κι έπειτα στην Αττάλεια, στο περιθώριο της άτυπης συνόδου του ΝΑΤΟ, για τα τυπικά «χτυπήματα στην πλάτη» και τις άτυπες υποσχέσεις.

Όπως σοφά έλεγε και ο Ανρί Κισίνγκερ:
«Δεν υπάρχει αιώνιος φίλος, ούτε αιώνιος εχθρός. Υπάρχουν μόνο αιώνια συμφέροντα.»

Και όποιος νομίζει ότι δύο καφέδες και μια χειραψία φτάνουν για να λύσουν ελληνοτουρκικά, μάλλον βλέπει πολλές ταινίες feel-good.

Κυριάκος στο TikTok: Από τα Μέγαρα στα Reels

Η κυβερνητική πολιτική περνάει στα νέα media. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με το βλέμμα στους 17άρηδες και 20άρηδες που του κλείνουν ειρωνικά το μάτι στις κάλπες, ανεβάζει TikTok για τις παροχές στέγασης.
Από τον Όλιβερ Στόουν στο Wall Street πήραμε το μάθημα:
«The most valuable commodity I know of is information.» (Το πιο πολύτιμο αγαθό που ξέρω είναι η πληροφόρηση.)

Αρκεί να φτάνει η πληροφορία χωρίς να περνάει μέσα από το φίλτρο της δυσπιστίας ή – χειρότερα – της αδιαφορίας. Γιατί αν τα TikTok τα βλέπει μόνο το επικοινωνιακό team, κάτι πήγε λάθος.

Πιερρακάκης goes to Washington: Η Πρώτη Φορά στον Λευκό Οίκο

Ο Κ. Πιερρακάκης, με ένα πακέτο επαφών που θύμιζε περισσότερο στρατηγό σε αποστολή παρά απλό υπουργό, έφτασε μέχρι τον Λευκό Οίκο. Εκεί συνομίλησε με τον Μάικλ Κράτσιος, παιδί του Silicon Valley που πέρασε από το καμαρίνι του Τραμπ και έμαθε πώς χτίζονται επιρροές.

Σωστά το είχε πει ο Μπαράκ Ομπάμα:
«Η πρόοδος δεν έρχεται από το άνοιγμα νέων δρόμων, αλλά από τη δύναμη να μείνεις σε αυτούς.»

Η πρόκληση για τον Πιερρακάκη δεν είναι πια να εντυπωσιάσει, αλλά να φέρει πίσω κάτι πιο στέρεο από selfies και χειραψίες.

Επανεκκίνηση ή… Reboot του ίδιου έργου;

Η αίσθηση ότι όλα πια χρειάζονται «επανεκκίνηση» – ελληνοτουρκικά, επικοινωνία με νέους, επενδυτικά ανοίγματα – μοιάζει με κακοπαιγμένο reboot.
Όπως έλεγε ο Τσώρτσιλ:
«Η επιτυχία δεν είναι οριστική, η αποτυχία δεν είναι μοιραία: το κουράγιο να συνεχίζεις είναι που μετράει.»

Όμως αν κάθε έξι μήνες χρειάζεται και νέο ξεκίνημα, τότε ίσως το πρόβλημα δεν είναι μόνο το σενάριο αλλά και ο σκηνοθέτης…

Τελικό Cut: Με πολλά trailer, χωρίς εγγύηση box office

Εντυπωσιακές εξαγγελίες, δυναμικές κινήσεις, έξυπνες επικοινωνιακές επιλογές.
Κι όμως, το κοινό – οι πολίτες – δεν τρώει το παραμύθι αμάσητο. Περιμένει αποτελέσματα, όχι άλλη μια σεζόν από το ίδιο βαρετό franchise.

Όπως έλεγε ο Θίοντορ Ρούζβελτ (με διασταυρωμένη πηγή!):
«Στο τέλος, αυτό που μετράει δεν είναι τι λες ότι θα κάνεις, αλλά τι κάνεις πραγματικά.»

Και η αλήθεια είναι πως στις ράγες της πολιτικής, το τρένο πρέπει να κινείται – όχι να φωτογραφίζεται.
Γιατί τα βίντεο περνούν, αλλά οι εκλογές μένουν…

Από την κάλπη ως το TikTok: Η σοβαρότητα στα χρόνια της αβάσταχτης ελαφρότητας

Ο γύρος του θριάμβου… σε έναν γύρο

Ο Χάρης Δούκας, δήμαρχος Αθηναίων και (ας το πούμε κομψά) αυτοπεποίθηση ενσαρκωμένη, ερμηνεύει το νομοσχέδιο για μονογυρίτικες αυτοδιοικητικές εκλογές ως μια απελπισμένη προσπάθεια να μην επαναληφθεί το «θαύμα» της Αθήνας του 2023.
Κάπου εδώ θα θυμηθούμε την ατάκα του Κλιντ Ίστγουντ στο Unforgiven:
«Deserve’s got nothing to do with it.» (Το ποιος το αξίζει δεν έχει καμία σημασία.)

Αν κουράζεται κανείς να ψηφίσει δύο φορές, μάλλον έχει μπερδέψει τη δημοκρατία με την παραγγελία από e-food.

Το πλεόνασμα του «Ωχ»

Ο Σωκράτης Φάμελλος, με διάθεση δασκάλου του TikTok, εξήγησε το θηριώδες πλεόνασμα των 11,4 δισ. ευρώ: είναι το «Ωχ» που λες στο σουπερμάρκετ, στο βενζινάδικο, στον λογαριασμό της ΔΕΗ.
Πάντως το «Ωχ» δεν είναι σημερινό. Ήρθε πακέτο με την πρώτη φορά Αριστερά και το 2015, και μας κόστισε – με τις ευχές του Γιάνη – περί τα 86 δισ.

Όπως έλεγε και ο Βισμαρκ, επαληθευμένα:
«Οι άνθρωποι δεν μαθαίνουν τίποτα από την ιστορία.»

Ή όπως το λέμε εμείς απλούστερα: όπου «πρώτη φορά», πάντα και μια φορά λιγότερα ευρώ.

Όταν το μπλε γίνεται μαύρο… κατά Τραμπ

Στην κηδεία του Πάπα, το πρωτόκολλο απαιτεί σκούρο κοστούμι και μαύρη γραβάτα. Ο Ντόναλντ Τραμπ φόρεσε ανοιχτό μπλε και αδιαφόρησε πανηγυρικά.
Τίποτα καινούργιο εδώ: αυτός ο άνθρωπος, που παραπονέθηκε γιατί ο Ζελένσκι δεν φόρεσε κοστούμι στο Οβάλ Γραφείο, απαιτεί σεβασμό μόνο προς εαυτόν – όχι προς τους άλλους.

Όπως λέει και ο Μπέντζαμιν Ντισραέλι (επιβεβαιωμένα):
«Η ευγένεια είναι η υποκρισία των εθνών.»

Με την ειρωνεία ότι για κάποιους, ούτε η υποκρισία δεν σώζεται πια.

Το τέλος της σοβαρότητας

Μία κοινωνία που περνά από τις εκλογές στον έναν γύρο, στα πλεονάσματα TikTok και από την εξωτερική πολιτική στις φαντασιώσεις της Ζαχάροβα, μοιάζει επικίνδυνα με ένα κακό σίκουελ:
το Dumb and Dumber 3.

Και όπως έλεγε ο Φραγκλίνος Ρούζβελτ (στα σίγουρα αυτή τη φορά):
«Η δημοκρατία δεν μπορεί να πετύχει αν εκείνοι που ψηφίζουν δεν είναι πρόθυμοι να επιλέξουν σοφά.»

Η σοφία, όμως, όπως αποδεικνύεται, δεν μεταδίδεται μέσω TikTok. Και ειδικά όχι σε βίντεο των 15 δευτερολέπτων.

• Αλέξης Χαρίτσης
• Νέα Αριστερά