Δημοσίευση: ’
Rock ‘n’ Roll Can Never Die – Ή μήπως μπορεί;
Το rock πάντα αφορούσε κάτι παραπάνω από τη μουσική—αφορούσε τη στάση, την άρνηση να συμβιβαστείς, και την αφοσίωση στην ανατροπή των ορίων του εφικτού.
Επιμέλεια: Νίκος Φυτάς 
Το rock πάντα αφορούσε κάτι παραπάνω από τη μουσική—αφορούσε τη στάση, την άρνηση να συμβιβαστείς, και την αφοσίωση στην ανατροπή των ορίων του εφικτού.
Για δεκαετίες, το rock ‘n’ roll υπήρξε κάτι πολύ περισσότερο από ένα είδος μουσικής.
Ήταν μια πολιτισμική επανάσταση, ένας τρόπος ζωής, μια ταυτότητα.
Από τα πρώτα του βήματα μέχρι την εκρηκτική του άνοδο στη mainstream κουλτούρα, το rock ‘n’ roll έζησε μέσα από την αμφισβήτηση, την ελευθερία και την ωμή ενέργεια.
Όμως, τα τελευταία χρόνια, φαίνεται πως η ουσία του «αληθινού rock ‘n’ roll» ξεθωριάζει, αφήνοντας πίσω της έναν αχνό απόηχο της παλιάς του δόξας.
Είμαστε μάρτυρες του τέλους του rock ‘n’ roll ως αληθινό κίνημα και του θανάτου του ως «ζωντανού οργανισμού», ή μήπως αυτό εξελίσσεται, ενδεχομένως πέρα από τις προσωπικές και συλλογικές μας «πύλες της αντίληψης» αυτού του «θαυμαστού καινούριου κόσμου;»
Οι ρίζες του Rock ‘n’ Roll: Εκεί που ξεκίνησαν όλα
Οι απαρχές του rock ‘n’ roll βρίσκονται στην μεταπολεμική Αμερική.
Ριζωμένο στα μπλουζ, την τζαζ, το γκόσπελ και το rhythm and blues (R&B), το είδος αυτό πρωτοεμφανίστηκε ως ένα μείγμα των αφροαμερικανικών μουσικών παραδόσεων με τις ευαισθησίες της λευκής εργατικής τάξης.
Εμβληματικές μορφές όπως ο Chuck Berry, ο Little Richard και ο Elvis Presley ηλεκτρίζουν το κοινό, σπάζοντας φυλετικά εμπόδια σε μια Αμερική που ήταν βαθιά χωρισμένη. Το rock ‘n’ roll, από την αρχή, ενσάρκωνε την επαναστατικότητα και την επιθυμία για αλλαγή σε μια κοινωνία που γινόταν όλο και πιο συντηρητική.
ΗΠΑ: Μπορεί η νέα απόπειρα δολοφονίας του Τραμπ να επηρεάσει τις εκλογές;
Ο Chuck Berry, ειδικά, έπαιξε καθοριστικό ρόλο, συνδυάζοντας την αφήγηση, το χιούμορ και την κιθαριστική δεξιοτεχνία, διαμορφώνοντας το πρότυπο για τις μελλοντικές γενιές ροκάδων.
Τραγούδια όπως το “Johnny B. Goode” έγιναν οι βάσεις για το rock.
Ο Little Richard με την εκρηκτική του ενέργεια και τη φανταχτερή παρουσία στη σκηνή, πίεσε τα όρια του αποδεκτού, ενώ ο Elvis Presley έφερε το rock στη mainstream Αμερική, αναμιγνύοντας τα μπλουζ, την κάντρι και το γκόσπελ.
Η Εξέλιξη του Rock: Από τη δεκαετία του ’60 έως τα «ανεπανάληπτα 80’s»
Καθώς το rock ‘n’ roll ωρίμασε, ωρίμασε και ο πολιτιστικός του αντίκτυπος.
Οι δεκαετίες του ’60 και του ’70 έφεραν την «Βρετανική Εισβολή», το ψυχεδελικό ροκ, και την ενέργεια της heavy metal και punk.
Οι Beatles, οι Rolling Stones, οι Led Zeppelin και οι Pink Floyd επαναπροσδιόρισαν το τι μπορούσε να είναι το rock, μεταμορφώνοντάς το από τον απλό, πρώιμο ήχο του σε κάτι πιο πειραματικό, ποικιλόμορφο και εκτεταμένο.
Αυτά τα συγκροτήματα δεν έφτιαχναν απλά μουσική· ήταν πολιτιστικά μεγαθήρια, χρησιμοποιώντας την τέχνη τους για να αμφισβητήσουν κοινωνικά κατεστημένα, να διαμαρτυρηθούν κατά των πολέμων και να εξερευνήσουν τα βάθη της ανθρώπινης συνείδησης.
Το punk rock στα τέλη της δεκαετίας του ’70 έφερε μια επιστροφή στην ακατέργαστη απλότητα του rock ‘n’ roll, με μπάντες όπως οι Ramones, οι Sex Pistols και οι Clash να απορρίπτουν την υπερβολή του mainstream rock και να ξαναφέρνουν τη μουσική πίσω στις ρίζες της.
Την ίδια στιγμή, καλλιτέχνες όπως ο Bruce Springsteen, με τα μπλουζ-ροκ έπη του, και ο David Bowie, με το glam rock του, οι Black Sabbath με την glam heavy metal τους, διεύρυναν τα όρια του rock, μετατρέποντάς το σε καλλιτεχνική δήλωση.
Η δεκαετία του ’80, με την έκρηξη του glam metal, του arena rock και την άνοδο του MTV, μετέτρεψε το rock σε εμπορική δύναμη.
Συγκροτήματα όπως οι Guns N’ Roses και οι Metallica έφεραν μια νέα ενέργεια στη σκηνή, ισορροπώντας ανάμεσα στην εμπορική επιτυχία και την αίσθηση του κινδύνου και της επαναστατικότητας.
Τότε ήταν που ο Neil Young τραγούδησε το περίφημο, «It’s better to burn out than to fade away», μια φράση που ενσάρκωσε την ουσία του rock και σφράγισε τη μοίρα του όταν ο Kurt Cobain τη χρησιμοποίησε στο σημείωμα της αυτοκτονίας του.
Το Lifestyle του Rock ‘n’ Roll: Υπερβολή, Επαναστατικότητα και Τραγωδία
Αν το rock ‘n’ roll είναι τρόπος ζωής, τότε αυτή η ζωή ήταν γεμάτη υπερβολή.
Το κλισέ «σεξ, ναρκωτικά και rock ‘n’ roll» δεν ήταν απλώς φράση· ήταν πραγματικότητα για πολλούς αστέρες της ροκ.
Από τις περιπέτειες με τα ναρκωτικά του Keith Richards μέχρι την αχαλίνωτη ζωή του Iggy Pop, οι ροκ σταρ ήταν φιγούρες μεγαλύτερες από τη ζωή, που ενσάρκωναν την επανάσταση απέναντι στις κοινωνικές συμβάσεις.
Όμως αυτός ο τρόπος ζωής είχε συχνά τραγικό κόστος, και εν πολλοίς, υπήρξε κοινωνικά αποδεκτός αλλά αποκλειστικά για μεγέθη τέτοιου διαμετρήματος.
Ο Jimi Hendrix, η Janis Joplin, ο Jim Morrison και ο Kurt Cobain – όλοι νέοι, επαναστατικοί μουσικοί – πέθαναν πρόωρα, δημιουργώντας τον «Κλαμπ των 27», ένα σύμβολο της καταστροφικής δύναμης του rock.
Αυτοί οι θάνατοι έκαναν τον μύθο της ζωής των ροκ σταρ ακόμα πιο αινιγματικό και επικίνδυνο: μια ζωή γεμάτη υπερβολή, που αν θέλεις να τη ζήσεις «σωστά», τελικά καταλήγει σε μια δυνατή φλόγα. Από ένα φυτίλι όμως που καίγεται πιο γρήγορα από το σύνηθες.
Η Τρέχουσα κατάσταση του Rock: Έχει σβήσει η φωτιά;
Σήμερα, τίθεται το ερώτημα: Υπάρχουν ακόμη σύγχρονοι rock ‘n’ rollers;
Υπάρχουν πραγματικοί rock σταρ ή το είδος έχει χάσει τη λάμψη του σε έναν κόσμο όπου οι χορηγίες εταιρειών, τα εξωραϊσμένα προφίλ των κοινωνικών δικτύων και οι ατελείωτες reunion -ελέω κέρδους- περιοδείες έχουν αντικαταστήσει την αυθεντική επανάσταση;
Οι Red Hot Chili Peppers αναφέρονται συχνά ως το τελευταίο συγκρότημα που κρατάει τη σημαία του αληθινού rock ‘n’ roll πνεύματος.
Ο συνδυασμός funk, punk και ψυχεδελικού ροκ, μαζί με την χαοτική ενέργεια του Anthony Kiedis και τη δεξιοτεχνία του Flea, τους κρατούν ομολογουμένως στο προσκήνιο εδώ και δεκαετίες. Όμως, ακόμη κι αυτοί, όπως οι Rolling Stones και ο Bruce Springsteen, γερνούν.
Ο χρόνος μαλακώνει την άγρια πλευρά…
Ο Neil Young θέτει ένα υπαρξιακό ερώτημα για το rock: Είναι καλύτερο να «καείς» γρήγορα, αφήνοντας πίσω σου μια κληρονομιά γεμάτη άγρια ενέργεια, ή να σβήσεις σιγά-σιγά, με μια ήσυχη αποχώρηση στην αφάνεια;
Οι Rolling Stones, που εξακολουθούν να παίζουν στα 70 και 80 τους, αντιπροσωπεύουν μια αντίφαση—δεν έχουν «καεί», αλλά ο χρόνος τους στο προσκήνιο θέτει το ερώτημα: Μπορεί το rock να επιβιώσει σε μια βιομηχανία που προτεραιοποιεί τη νεότητα και την καινοτομία;
Η καρδιά του rock ‘n’ roll ίσως να μην πεθάνει ποτέ, ακόμη κι αν η μορφή του συνεχίζει να αλλάζει.
Το rock πάντα αφορούσε κάτι παραπάνω από τη μουσική—αφορούσε τη στάση, την άρνηση να συμβιβαστείς, και την αφοσίωση στην ανατροπή των ορίων του εφικτού.
Είτε μέσα από έναν καυστικό κιθαριστικό σόλο, μια άγρια punk κραυγή, ή ένα ψιθυριστό στίχο, η καρδιά του rock εξακολουθεί να χτυπά, έστω και πιο αργά.
Το Τέλος ή μια νέα Αρχή;
Πέθανε το rock ‘n’ roll ή απλώς εξελίσσεται σε κάτι νέο;
Η αλήθεια, πιθανότατα, βρίσκεται κάπου στη μέση. Αν και οι μέρες του larger-than-life rock σταρ μπορεί να είναι πίσω μας, το πνεύμα του rock ζει σε απρόσμενες γωνιές.
Ίσως να μην αφορά πια το «να καείς» ή «να ξεθωριάσεις»—αλλά το να βρεις νέους τρόπους για να εκφράσεις την επανάσταση, την ενέργεια και την αντίδραση σε έναν κόσμο που αλλάζει συνεχώς.
Ozzy Osbourne: Σε αναπηρικό αμαξίδιο ο θρύλος της ροκ – Το τέλος μιας εποχής;
Στο τέλος, το rock ‘n’ roll μπορεί να μην μοιάζει με αυτό που ήταν στις δεκαετίες του ’60 ή του ’70, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η ψυχή του έχει πεθάνει.
Άλλωστε, αν το rock μας δίδαξε κάτι, είναι ότι ανθεί μέσα από την αναγέννηση.
Ο χρόνος θα μας αποκαλύψει αν, τελικά, το rock ‘n’ roll δε θα πεθάνει ποτέ.
Κι αν συμβεί κάτι τέτοιο αυτό θα σημαίνει πως αφορούσε κάτι πολύ περισσότερο από τη μουσική…
ολες οι ειδησεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο Newpost.gr