Σαν άλλος «Καίσαρας» ο Τσίπρας διαλύει τον ΣΥΡΙΖΑ – Tο Πόθεν Έσχες του Stefanos και οι λύκοι στη θύελλα –  Στον ρυθμό του YMCA οι Έλληνες «τραμπίσκοι» – Ποιος το περίμενε; Η Γερμανία σε κρίση!

Καλωσήρθατε στα «Hard Talks» – εκεί που τα ψέματα τελειώνουν και η αλήθεια παίρνει φωτιά. Αν ψάχνετε για γαλήνια σχόλια και πολιτικές ευγένειες, καλύτερα να αλλάξετε σελίδα. Εδώ, ανακατεύουμε πρόσωπα και γεγονότα χωρίς αναισθητικό και δεν αφήνουμε πέτρα πάνω στην πέτρα. Από τον «Καίσαρα» Τσίπρα και τα καμώματα του Πόθεν Έσχες μέχρι τους ιθαγενείς τραμπιστές που χορεύουν στο ρυθμό του YMCA – έχουμε πολλά να πούμε.

Η γέννηση του… νέου 

Σαν άλλος Καίσαρας στο σταυροδρόμι, ο Αλέξης Τσίπρας έριξε τον κύβο, όπως αποκάλυψε το newpost. Εδώ που τα λέμε, ο ΣΥΡΙΖΑ θυμίζει τον Πύργο της Βαβέλ  με το χαρακτηριστικό του τρεμούλιασμα – ωστόσο το μεγαλόπνοο σχέδιο του Αλέξη πάει ένα βήμα παραπέρα. Η ανάγκη για ένα νέο προοδευτικό φορέα δεν ήταν μονάχα το όνειρο ενός πρώην Πρωθυπουργού που ψάχνει την πολιτική του αναγέννηση και επιστροφή σαν τον απατημένο σύζυγο…

Ο «Πρωινός Καφές» και οι Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης

Ο Τσίπρας συγκέντρωσε γύρω του τη δική του ομάδα – ονόματα που κουβαλάνε ιστορία αποτυχιών, όπως ο Γιώργος Παπανδρέου, Κώστας Γαβρόγλου και Μιχάλης Καλογήρου. Θα μπορούσε να είναι η συνταγή μιας διαχρονικής συμμαχίας λανθασμένων επιλογών, μια ταινία δράσης όπου οι παλιοί φίλοι συναντιούνται ξανά για να σώσουν τον κόσμο… ή να αποδομήσουν το υπάρχον σύστημα. Ο «πρωινός καφές» δεν είναι πια απλώς μια συνάντηση. Είναι η Στρογγυλή Τράπεζα της πολιτικής σκηνής, όπου οι πολιτικοί Ιππότες του Τσίπρα οργανώνουν την επόμενη κίνηση – την «εκκαθάριση» της αριστερής σκηνής, με τους πιο παραδοσιακούς φρουρούς του κόμματος να μένουν απέξω, παρατηρητές ενός επερχόμενου σεισμού.

Κασσελάκης: Η σιωπηλή απάντηση που οδήγησε στη ρήξη

Κι έπειτα, έχουμε τον Στέφανο Κασσελάκη, που πήρε το μήνυμα του Αλέξη και το άφησε να αιωρείται στο κενό. Ένα μήνυμα που ζητούσε μια αλλαγή πλεύσης, μια απόφαση που όμως ποτέ δεν ήρθε. Θα έλεγε κανείς πως η σιωπή αυτή ισοδυναμούσε με προδοσία σε ένα δράμα Σαίξπηρικής υφής. Και όπως ο Βρούτος που κοιτά τον Καίσαρα και σκέφτεται τη δική του διαδρομή, ο Κασσελάκης γίνεται ο στόχος, το πρόσωπο που ενσαρκώνει την ανάγκη για κάθαρση σε ένα πολιτικό κόμμα που θυμίζει αρχαία τραγωδία.

Η στρατηγική της ρευστοποίησης: Ρήξη, σύνθεση και επιστροφή στις ρίζες

Η απομάκρυνση του Κασσελάκη και η ρευστοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι τυχαία. Πρόκειται για μια προμελετημένη τακτική, με στόχο τη διάλυση των παραδοσιακών «στεγανών». Ο Τσίπρας ξεκινά μια καινούργια πορεία, αφήνοντας πίσω το όνομα που του έδωσε τη δύναμη αλλά, ταυτόχρονα, περιορίζει τις κινήσεις του. Έτσι, οι ισορροπίες αλλάζουν και το τοπίο αποκτά καινούργιο χάρτη. Οι «πύλες» ανοίγουν για δυσαρεστημένα στελέχη από το ΠΑΣΟΚ και άλλους χώρους, φέρνοντας μια ανανεωμένη αίσθηση στον προοδευτικό χώρο. Είναι σαν να επιστρέφει στα λόγια του Ηράκλειτου: «Πάντα ρει» – όλα ρέουν, τίποτα δεν μένει στάσιμο.

Η «εκκαθάριση» Κασσελάκη: Η τελευταία πράξη μιας ιστορικής παράστασης

Αυτό που ξεκίνησε ως απλή διαφωνία, κατέληξε σε ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Η σιωπηρή αποδοκιμασία του Κασσελάκη από τον Τσίπρα, οι φήμες για το τέλος της πορείας του εντός του ΣΥΡΙΖΑ, και η αργή, αλλά σταθερή αποδόμηση της ηγετικής του παρουσίας, θυμίζουν τα σκηνικά που χτίζουν οι αδελφοί Κοέν, όπου οι ήρωες παραμένουν αμήχανοι μπροστά στις ανατροπές της μοίρας. Και όπως στην τραγωδία, έτσι κι εδώ, όλοι κρατούν την αναπνοή τους για την τελευταία πράξη.

Η τελική υπέρβαση: Νέος φορέας, νέες ιδέες ή ίδιος κύκλος;

Και τώρα, με τον ΣΥΡΙΖΑ σε αποσύνθεση και τις αριστερές συμμαχίες σε κίνδυνο, το ερώτημα παραμένει: θα είναι ο νέος φορέας μια πραγματική υπέρβαση ή απλά μια ακόμη σελίδα στην αέναη περιπλάνηση της ελληνικής πολιτικής σκηνής; Για τον Αλέξη Τσίπρα, ο δρόμος είναι ανοιχτός. Η ιστορία όμως μας έχει διδάξει ότι οι μεγάλες προσδοκίες φέρνουν και μεγάλες απογοητεύσεις. Σε μια παραλλαγή του Θουκυδίδη, «η πολιτική είναι η τέχνη της διαχείρισης του αναπόφευκτου». Το αν ο Αλέξης Τσίπρας και οι «ιππότες» του πρωινού καφέ θα καταφέρουν να αλλάξουν την ιστορία, μένει να φανεί. Στην τελική, ο δρόμος της αλλαγής είναι γεμάτος με πτώματα φιλοδοξιών.

Από καφέδες σε… προβοκάτσια

Εδώ έχουμε ένα σκηνικό που θυμίζει κλασικό φιλμ νουάρ. Ο Στέφανος Κασσελάκης, αρνείται τα δημοσιεύματα που παρουσίαζαν τη συνάντηση με τα στελέχη των «87» στο Παγκράτι σαν επεισόδιο του Fight Club. Καμία φωνή δεν υψώθηκε, κανένας καφές δεν έπεσε στο πάτωμα – ήταν, λέει, μια «πολιτισμένη συζήτηση». «Προβοκάτσια», τα χαρακτήρισε τα δημοσιεύματα και μάλλον σκέφτηκε τον Μακιαβέλι, που προειδοποιούσε ότι «σε κάθε ίντριγκα, πρέπει να είσαι ο πρώτος που θα απαντήσει». Έτσι, ο Στέφανος δεν έχασε χρόνο. Μόνο που αντί να πιάσει το ξίφος, χρησιμοποίησε τη λέξη «προβοκάτσια» – που στις μέρες μας είναι πιο αιχμηρή και από λεπίδα.

Καλοπροαίρετη ένταση και φλεγματικά σχόλια

Ο Κασσελάκης δηλώνει πως ο διάλογος ήταν έντονος, αλλά καλοπροαίρετος. Αχ, πόσο πολιτισμένοι αυτοί οι καβγάδες όταν υπάρχει ο κατάλληλος… κοινόχρηστος χώρος! Όπως στον «Νονό», όπου οι διαφωνίες λύνονταν γύρω από τραπέζια, έτσι και εδώ – με μια διαφορά: τα όπλα ήταν οι ατάκες και όχι οι σφαίρες. Ανάμεσα στις ερωτήσεις και τις απαντήσεις, ένα στέλεχος τον σόκαρε με την ατάκα: «Εμείς την αποδεχθήκαμε την εκλογή σου». Μια δήλωση που μοιάζει με το υπόγειο χιούμορ του Μόντι Πάιθον – το λες και «χάρη μας κάνετε;»

Αγώνας για την «αποδοχή» και το σοκ του Κασσελάκη

Φανταστείτε τη στιγμή. Ο Κασσελάκης ακούει ότι η εκλογή του έγινε αποδεκτή  από τα υψηλόβαθμα στελέχη. Αντί να νιώσει την επιβεβαίωση της αποδοχής, απαντά με ειρωνικό φλέγμα: «Χάρη μας κάνατε;» Ήχος ενός αόρατου γέλιου που ακούγεται μακριά, σαν να παίζει στο φόντο η μουσική από το Goodfellas. Κάπου εκεί βρίσκεται το πολιτικό κατεστημένο, σφίγγοντας τα χείλη και κρατώντας τα προσχήματα, ενώ ο Κασσελάκης τούς υπενθυμίζει ότι η «χάρη» είναι μόνο για όποιον αναγνωρίζει την ισχύ του άλλου.

Φλαμπουράρης, Γεροβασίλη και το ρέκβιεμ του «πολιτισμένου διαλόγου»

Η παρέα αυτή με τα σιδερένια νεύρα μοιάζει σαν να βγήκε από μια σύγχρονη ελληνική διασκευή του 12 Angry Men, όπου όλοι προσπαθούν να κρατήσουν την πολιτική τους ψυχραιμία αλλά ο τόνος της φωνής ανεβαίνει, όπως και οι φλέβες στο λαιμό. Όταν ο Κασσελάκης μιλά για «πολιτισμένο διάλογο», ακούγεται σαν τον επιβάτη του Τιτανικού που προσπαθεί να κρατήσει την ψυχραιμία του, ενώ το καράβι βυθίζεται. Ο πολιτισμός είναι καλοπροαίρετος όσο οι εντάσεις κρατούνται σε χαμηλό τόνο, όμως ας μην κοροϊδευόμαστε – η βαρύτητα της υποκείμενης σύγκρουσης δύσκολα κρύβεται.

Η προβοκάτσια και οι τελευταίοι του Παγκρατίου

Τελικά, το Παγκράτι γίνεται το σκηνικό όπου τα πάντα «λύνονται πολιτισμένα» και «καλοπροαίρετα», ενώ ο καθένας κρατά μια κρυφή ατζέντα κάτω από το τραπέζι. Ο Κασσελάκης μίλησε για παραποίηση της πραγματικότητας. Μήπως όμως όλοι συμμετέχουν σε αυτό το παιχνίδι; Το να λες «πολιτισμένη συζήτηση» ενώ ετοιμάζεις την επόμενη κίνηση, είναι η μεγαλύτερη ειρωνεία, μια που και οι αρχαίοι έλεγαν πως «οι μάχες δεν δίνονται με το ξίφος, αλλά με το νου». Στο Παγκράτι, οι μάχες αυτές απλά περιμένουν το επόμενο γύρο.

Το συνέδριο της αβεβαιότητας, το Πόθεν Έσχες και οι λύκοι στη θύελλα

Σε μία ατμόσφαιρα που θυμίζει πολιτικό θρίλερ, το Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει περισσότερο με την «Οδύσσεια» του Όμηρου παρά με τη διαδρομή ενός οργανωμένου πολιτικού κόμματος. Με την εμβληματική φράση «ο ΣΥΡΙΖΑ είναι υπό κατάληψη», ο Στέφανος Κασσελάκης καταθέτει το δικό του κεφάλαιο στην πολυκύμαντη ιστορία της Αριστεράς, ρωτώντας το αυτονόητο: «Ποιος είναι ο ακριβής αριθμός των συνέδρων;» Την ίδια στιγμή, καταγγέλλει την προσθήκη «μη εκλεγμένων» συνέδρων, σχολιάζοντας σκωπτικά πως «το Συνέδριο θυμίζει τις εκλογές του 1961, όπου ακόμα και τα δέντρα ψήφιζαν». Σαν ένας άλλος «Κράμερ» από τη θρυλική δικαστική διαμάχη, ο Κασσελάκης καλεί τους νόμιμα εκλεγμένους στις επάλξεις της συνέλευσης, υπενθυμίζοντας ότι «η δημοκρατία είναι η απάντηση».

«Ο λύκος που χαίρεται στην αναμπουμπούλα»

Από την άλλη, η ένταση κορυφώνεται στην Πολιτική Γραμματεία με τη Θεοδώρα Τζάκρη να αμφισβητεί τις καταγγελίες του Παύλου Πολάκη, αποκαλώντας τον «λύκο που χαίρεται στην αναμπουμπούλα». Ο Πολάκης, προβάλλοντας ενστάσεις για το Πόθεν Έσχες του Κασσελάκη, διαπιστώνει σκιές εκεί που ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να ψάχνει για καθαρότητα και διαφάνεια, θυμίζοντας τους πολιτικούς διωγμούς των αρχαίων Αθηναίων για όσους απειλούσαν τη δημοκρατία.

Σε αυτή τη σκηνή του πολιτικού δράματος, ο Μανώλης Καπνισάκης, στενός συνεργάτης του Κασσελάκη, επιστρέφει τα πυρά, χαρακτηρίζοντας τις καταγγελίες ως «κινήσεις πανικού» και «fake news». Με ένα «ευφυολόγημα της πιάτσας», ο Καπνισάκης ανακαλεί τη λαϊκή ρήση «τα στερνά τιμούν τα πρώτα», αφήνοντας να εννοηθεί ότι η αλήθεια θα φανεί στο τέλος – ίσως όχι στις κάλπες, αλλά στις συνειδήσεις.

Σε κάθε περίπτωση, το Συνέδριο αυτό έχει μετατραπεί σε ένα πολιτικό δράμα όπου οι ίντριγκες, οι αλληλοκατηγορίες και οι προσωπικές συγκρούσεις φωτίζουν την ανασφάλεια και την αστάθεια που πλήττουν το κόμμα. Όπως θα μπορούσε να είχε πει και ο Αριστοτέλης, «στην αρετή, η κρίση δεν γίνεται από τον έναν για τους άλλους, αλλά από όλους για τον έναν». Στο χέρι του ΣΥΡΙΖΑ είναι, λοιπόν, να αποδείξει αν θα καταφέρει να ενωθεί ξανά, ή αν οι λύκοι θα συνεχίσουν να τριγυρνούν στην αναμπουμπούλα.

Διπλωματία, πανηγύρια και ο φόβος για την ιστορία που επαναλαμβάνεται

«Δεν ξεκίνησα ποτέ έναν πόλεμο, θα σταματήσω όμως πολλούς» διαμηνύει ο νέος Αμερικανός Πρόεδρος, με την αυτοπεποίθηση ενός μανδαρίνου που υπόσχεται ειρήνη πριν ακόμα μάθει τους παίχτες στη σκακιέρα. Μακρόν από την άλλη, τον επευφημεί για την εσωτερική του «ειρηνοποιό» διάθεση, την ώρα που ο Ερντογάν δηλώνει πως με τον «φίλο» του τον νέο Πρόεδρο θα λύσουν μαζί το παλαιστινιακό, σε μια κίνηση που μάλλον κλείνει το μάτι σε… νέες γεωπολιτικές ισορροπίες. Οι αναφορές αυτές μάς θυμίζουν ότι οι αυτοκρατορίες πέφτουν πάντα με υποσχέσεις για ειρήνη, ενώ οι ματαιοδοξίες των αρχηγών μένουν για να μας τις θυμίζουν τα βιβλία της Ιστορίας.

Η Ελλάς σε κίνδυνο εμβάθυνσης (ή Αβύσσου)

Κι ο δικός μας, Κυριάκος Μητσοτάκης, ενώ διαλαλεί τη στρατηγική του σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, στέλνει ευχές μιλώντας για «εμβάθυνση» των ελληνοαμερικανικών σχέσεων. Ανάλογη με εκείνη που «βάθυνε» και το οικόπεδο της Ανατολικής Μεσογείου. Κι ενώ το Μέγαρο Μαξίμου εκπέμπει ψυχραιμία, η ανησυχία είναι φανερή. Μήπως η «αναβάθμιση» της Τουρκίας σημαίνει για μας «εμβάθυνση» σε αχαρτογράφητα νερά; Όπως είπε κάποτε ο Θουκυδίδης, «ο ισχυρός επιβάλλει, ο αδύναμος υποτάσσεται». Άραγε πόσο βαθιά θα χρειαστεί να… εμβαθύνουμε αυτή τη φορά;

Ελληνική Ακροδεξιά: Ένας πολιτικός θρίαμβος με γεύση…Τραμπ

Ο θρίαμβος του Τραμπ ήταν αφορμή για πανηγυρισμούς στην ελληνική Ακροδεξιά. Πρώτη η Λατινοπούλου, ακολουθούμενη από τον Βελόπουλο και το κόμμα Νίκη, στέλνουν συγχαρητήρια μηνύματα, βλέποντας στο πρόσωπο του νέου Αμερικανού Προέδρου τον ηγέτη που «δικαιώνει» τις ιδέες τους. Το Μαξίμου τα βλέπει και αγχώνεται, συνειδητοποιώντας ότι η πίεση από τα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας πρόκειται να γίνει αφόρητη. Ο Κυριάκος νιώθει τον εσωτερικό ανταγωνισμό να φουντώνει, με την «πατρίδα-θρησκεία-οικογένεια» να απειλεί να πάρει τα ηνία από τα χέρια των μετριοπαθών.

Ο πάγος της ρεβάνς και το ξεχασμένο Μήνυμα του Μηταράκη

Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο Νότης Μηταράκης, πρώην υπουργός Μετανάστευσης, στέλνει συγχαρητήριο μήνυμα στον Τραμπ, εξυμνώντας την εκλογική του νίκη ως απάντηση στην «επιθετική woke κουλτούρα». Ένα μήνυμα που κάνει το Μαξίμου να συνειδητοποιεί ότι ο άνεμος της υπερσυντηρητικής δεξιάς φυσάει ακόμα δυνατά. Ένα μυστικό μήνυμα πως η «μεγάλη επιστροφή» είναι προ των πυλών. Ο Κυριάκος πιέζεται όλο και περισσότερο από τους εσωτερικούς εχθρούς που θέλουν την επιστροφή σε πιο «παραδοσιακές» αξίες, σαν να ζούμε στην εποχή που ο Αριστοτέλης έλεγε πως «η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού». Σήμερα, αυτό το «εφικτό» μοιάζει με ρεβάνς και μια ακροδεξιά που ζητάει ξανά το λόγο.

Χορεύοντας στον ρυθμό του YMCA οι Έλληνες «τραμπίσκοι»

Χορεύοντας στον ρυθμό του YMCA, η Αφροδίτη Λατινοπούλου μας θύμισε ότι το στυλ του Τραμπ μπορεί να είναι μεταδοτικό, ακόμα και πέρα από τον Ατλαντικό. Δεν είναι βέβαια πρώτη φορά που μια πολιτική φιγούρα στην Ελλάδα εμπνέεται από την Αμερικανική δεξιά — ίσως όμως είναι η πρώτη φορά που το δείχνει με τέτοια… χορευτική άνεση.

Το ερώτημα, βέβαια, είναι άλλο: Μπορεί η ελληνική Δεξιά να αντέξει ένα κύμα τραμπισμού χωρίς να διαλυθεί; Οι θερμοί οπαδοί του νέου παγκόσμιου δεξιού κινήματος, σαν τον Νότη Μηταράκη, βλέπουν στην ατζέντα κατά της woke κουλτούρας έναν φάρο που τους καθοδηγεί ενάντια στις “υπερβολές” της φιλελεύθερης Ευρώπης. Ο κ. Μηταράκης και άλλοι σαν κι αυτόν έχουν στο μυαλό τους έναν δεξιό αναστοχασμό, μια στροφή προς τις παραδοσιακές αξίες και ταυτόχρονα, μια επιθετική απάντηση στο λεγόμενο «φιλελεύθερο κατεστημένο».

«Κάνε την Ελλάδα ξανά μεγάλη!»

Όμως, όπως θα έλεγε και ο Σόλωνας, «Μηδένα προ του τέλους μακάριζε». Είναι πολύ νωρίς για να ξέρουμε αν η νίκη του Τραμπ θα μπορέσει να φέρει αυτή την αλλαγή στην Ελλάδα. Πολλοί από τους ντόπιους θιασώτες του Τραμπ ξεχνούν ίσως ότι η «woke» ατζέντα, την οποία κατακεραυνώνουν, γεννήθηκε σε έναν κόσμο διαφορετικό από τον δικό μας, στα γκέτο της Αμερικής, όπου η ανισότητα δεν είναι φιλοσοφική, αλλά σκληρή πραγματικότητα.

Και τι θα γίνει αν ξυπνήσουν τα φαντάσματα του ακραίου συντηρητισμού στην Ελλάδα; Αν η μάχη κατά των woke καταλήξει σε μάχη κατά των θεμελιωδών δικαιωμάτων; Το σχόλιο του Πάνου Καμμένου «Κάνε την Ελλάδα ξανά μεγάλη!» μπορεί να ακούγεται εύηχο, αλλά είναι γεμάτο επικίνδυνη νοσταλγία. Μια νοσταλγία που θυμίζει την “Αλληγορία του Σπηλαίου” του Πλάτωνα, όπου οι άνθρωποι επιλέγουν την ασφάλεια της σκιάς παρά να αντικρίσουν το αληθινό φως της ελευθερίας.

Ελληνικός «τραμπισμός»

Ο κίνδυνος; Ένας νέος ελληνικός τραμπισμός, που, αντί να φέρει ανανέωση, θα παρασύρει την κεντροδεξιά σε επικίνδυνα μονοπάτια, ανοίγοντας την πόρτα σε πολιτικές που δεν έχουν θέση σε μια δημοκρατική κοινωνία. Άραγε είναι έτοιμοι οι υποστηρικτές αυτής της ιδεολογίας να δεχτούν και τα υπόλοιπα πακέτα της αμερικανικής δεξιάς, όπως την απαγόρευση των αμβλώσεων ή την άρνηση της κλιματικής αλλαγής; Ή μήπως απλά επιλέγουν ό,τι τους βολεύει, πετώντας τις δύσκολες αλήθειες κάτω από το χαλί;

Στο τέλος, όπως έλεγε και ο Θουκυδίδης, «Οι πόλεις δεν σώζονται από την καλή τους τύχη, αλλά από τις αποφάσεις τους». Και για την ελληνική Δεξιά, αυτές οι αποφάσεις ίσως καθορίσουν αν θα ακολουθήσουν τον δρόμο του παραδοσιακού συντηρητισμού ή αν θα γοητευτούν από το εκκεντρικό, αλλά επισφαλές, μονοπάτι του τραμπισμού.

Σαρδάμ, πολιτικά ψελλίσματα και το αίνιγμα της συγκυβέρνησης

Όσο για τον Άδωνι Γεωργιάδη, τα λόγια του στη Βουλή για συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ, σήκωσαν θύελλα αντιδράσεων. Έπειτα, ήρθε η διόρθωση πως «επρόκειτο για σαρδάμ». Όμως οι συνειρμοί έχουν ήδη δημιουργηθεί. Όπως θα έλεγε και ο Μακιαβέλι, «οι άνθρωποι κρίνουν περισσότερο με το τι βλέπουν παρά με το τι ακούνε». Εδώ όμως, φαίνεται πως τα «σαρδάμ» είναι τόσο προσεκτικά δομημένα που οι λέξεις πείθουν για την ύπαρξη ανείπωτων πολιτικών προθέσεων. Το πολιτικό μέλλον μοιάζει αβέβαιο και η έννοια της συγκυβέρνησης φέρνει ίσως περισσότερη ταραχή παρά ανακούφιση.

Ο εκλογικός νόμος: Ένα σενάριο πολιτικής επιβίωσης

Την ίδια ώρα, το θέμα του εκλογικού νόμου αναδύεται σαν φάντασμα. Ο Παύλος Μαρινάκης έσπευσε να κλείσει τη συζήτηση δηλώνοντας πως «δεν υπάρχει τέτοιο θέμα». Όμως η ανησυχία της Νέας Δημοκρατίας για την αυτοδυναμία της είναι έκδηλη. Όπως θα έλεγε και ο Κλεομένης, «η εξουσία δεν δίνεται, αλλά κατακτάται». Ο φόβος πως το εκλογικό σύστημα θα στραφεί ενάντια στη Νέα Δημοκρατία τους αναγκάζει να δουν τον «νέο κόσμο» της συγκυβέρνησης ως σενάριο επιβίωσης και όχι ως επιλογή.

Σε αυτή τη νέα γεωπολιτική και εσωτερική σκακιέρα, οι πιέσεις, οι πανηγυρισμοί και τα πολιτικά «σαρδάμ» δίνουν μια άγρια ομορφιά στο ελληνικό πολιτικό σκηνικό. Και για εμάς που παρακολουθούμε, το μόνο που μένει είναι να θυμόμαστε την ατάκα του αρχαίου ποιητή: «Τίποτα δεν αλλάζει στην πολιτική, απλώς ανακυκλώνεται».

Ποιος το περίμενε; Η κρίση της λιτότητας επιστρέφει, αυτή τη φορά στη Γερμανία!

Ποιος να το φανταζόταν πως οι Γερμανοί, οι ίδιοι που επί μια δεκαετία μας κήρυτταν λιτότητα, μας επιβάλλανε μνημόνια και μας μάθαιναν τι εστί «δημοσιονομική πειθαρχία», θα βυθίζονταν οι ίδιοι σε μια κρίση που θυμίζει… ελληνικό καλοκαίρι! Τώρα η οικονομία τους περνά «συννεφιά» και το πολιτικό τους σκηνικό… θυμίζει πρόωρες εκλογές, μια λέξη που δεν περίμενε κανείς να δει στη γερμανική πολιτική ατζέντα.

FDP: Η Λιτότητα της Λογικής και η Απώλεια του Χρυσού Υπουργού

Και να το FDP, το κόμμα των φιλελεύθερων, σε κατάσταση nervöse Krise! Ο Κρίστιαν Λίντνερ ο πρώην «χρυσός» υπουργός Οικονομικών, εκδιώχθηκε από τον Όλαφ Σολτς λες και ήταν η τελευταία… φιλελεύθερη σακούλα στους μισοάδειους γερμανικούς προϋπολογισμούς. Ο Φόλκερ Βίσινγκ, ωστόσο, με τη γνωστή γερμανική «πειθαρχία», αποφασίζει να παραμείνει στο υπουργείο Μεταφορών. Δεν αποχωρεί από τη θέση του, αλλά αποχωρεί από το κόμμα του, γιατί όπως λέει «δεν θέλει να βάλει σε μπελάδες το FDP».

Η Τέχνη του Εφικτού και η Τέχνη της Τραγικής Ειρωνείας

Λένε πως η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού. Μάλλον ξέχασαν να προσθέσουν πως στην περίπτωση της Γερμανίας είναι και η τέχνη της… τραγικής ειρωνείας. Γιατί ο Σολτς, ζητώντας «οικονομική μετάβαση» και «μείωση της γραφειοκρατίας», παραδίδει τον έλεγχο των οικονομικών στον Γιοργκ Κούκις, πρώην στέλεχος της Goldman Sachs. Ο άνθρωπος που ήταν αρχιτέκτονας των πιο αυστηρών ελέγχων στην Ελλάδα, τώρα καλείται να «ανακουφίσει» τις εταιρείες του Βερολίνου. Όπως θα έλεγε και ο ίδιος ο Λίντνερ: «Η δημοκρατία δεν είναι εύκολο πράγμα, όπως και η διακυβέρνηση».

Ο Μάξιμος και το Χάος στη Σύγχρονη Ρώμη

Είναι σαν τον Μάξιμο του Gladiator, που αφού επέζησε από όλες τις μάχες, καλείται να κυβερνήσει τη Ρώμη. Μόνο που εδώ, η Ρώμη είναι μια διαλυμένη συμμαχία που δεν μπορεί να κρατήσει ούτε τους υφυπουργούς της στο ίδιο πλάνο. Η Γερμανία, τελικά, δείχνει πως η γραφειοκρατία και οι «σφιχτές» δομές της δημοκρατίας ίσως είναι απλώς ένας μύθος, μια επιφανειακή εικόνα τάξης και πειθαρχίας.

«Τα πάντα ρει», όπως έλεγε και ο Ηράκλειτος, κι αν ο Έλληνας φιλόσοφος μπορούσε να δει το γερμανικό μπάχαλο, μάλλον θα σήκωνε κι αυτός το ποτήρι του, όπως κι εμείς, σε αυτή τη νέα ευρωπαϊκή τραγωδία.

Η Γερμανία σε κρίση

 Ας κάνουμε και μια σύντομη  εισαγωγή για την Γερμανία των τελευταίων δεκαετιών.

Στην Ευρώπη κάνουν ο,τι θέλουν οι Γερμανοί. Περνούν βολικές ντιρεκτίβες, κατασκευάζουν τιμωρητικά μνημόνια, προβάλλουν εαυτούς ως το αντίπαλο οικονομικό δέος των ΗΠΑ και γενικώς διαφεντεύουν στην Ευρώπη. Μέχρι που ξέσπασε το Ουκρανικό.

Εξαρτημένοι ενεργειακά από την Ρωσία είδαν τους κρουνούς να κλείνουν, τις τιμές να ανεβαίνουν και την βιομηχανία τους να αποκτά σοβαρό πρόβλημα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι τριγμοί στην Volkswagen: Μείωση των κερδών κατά 64%, κλείσιμο τριών εργοστασίων, απειλή για χιλιάδες απολύσεις και μειώσεις μισθών.

Ηρθε τώρα ο Τράμπ και τρίζει ολόκληρο το γερμανικό οικοδόμημα: ο επικείμενος εμπορικός πόλεμος με τις ΗΠΑ(λόγων των δασμών που θα επιβάλλει ο Τράμπ) θα στοιχίσει στην Γερμανία 180 δις. ευρώ!

Βέβαια, η κατάρρευση της κυβέρνησης δεν οφείλεται στον Τράμπ και στον φόβο πιθανών επιπτώσεων από τις επιλογές του. Το ρήγμα το προκάλεσε η αποπομπή του υπουργού Οικονομικών και αρχηγού των Ελευθέρων Δημοκρατών(FDP), Κρίστιαν Λίντνερ.

O Λίντνερ έγινε μαλλιά-κουβάρια με τον Σολτς, καθώς ήθελε να τηρηθούν οι αυστηροί δημοσιονομικοί κανόνες και να γίνουν μειώσεις φόρων. Αντίθετα ο Καγκελάριος Σόλτς(SPD) και οι Πράσινοι θέλουν αύξηση των κοινωνικών δαπανών και ενίσχυση της γερμανικής βιομηχανίας με οικονομικές «ενέσεις».

Τέλος πάντων, ο Λίντνερ αποπέμφθηκε και η κυβέρνηση των τριών εταίρων καταρρέει αφού αποχώρησε το FDP από το συμμαχικό κυβερνητικό σχήμα.

Η αντιπολίτευση (CDU) ζητάει να συζητηθεί τώρα θέμα εμπιστοσύνης στη Βουλή και να γίνουν εκλογές τον Ιανουάριο, ο Σόλτς προτείνει κυβέρνηση μειοψηφίας, το θέμα της εμπιστοσύνης να πάει για τον Ιανουάριο και να γίνουν εκλογές τον Μάρτιο.

Κομφούζιο, αγωνία, οικονομικά προβλήματα και απαισιόδοξη προοπτική. Με άλλα λόγια, άστα βράστα…Τελικά, μήπως δεν ισχύει ο αφορισμός του Γκάρι Λίνεκερ(για το ποδόσφαιρο) ότι πάντα στο τέλος κερδίζουν οι Γερμανοί;

Και κάπως έτσι, η παράσταση έλαβε τέλος. Οι μάσκες πέφτουν, οι λύκοι χαμογελούν στη θύελλα και όλοι περιμένουν το επόμενο επεισόδιο του πολιτικού μας σίριαλ. Άλλωστε, όπως είπαμε, τίποτα δεν αλλάζει – απλώς ανακυκλώνεται, με νέους πρωταγωνιστές και τα ίδια παλιά δράματα. Μέχρι το επόμενο… καλή απόλαυση!

• Αλέξης Τσίπρας
• Στέφανος Κασσελάκης
• ΣΥ​ΡΙΖΑ