Σε αναμμένα κάρβουνα το… Μαξίμου – Ο Μητσοτάκης, τα δεξιά της ΝΔ και η άρνηση του “deal” – «Back to the Future» με τον Νίκο Ανδρουλάκη -ΓΑΠ: «Lost in California»

Είναι δύσκολο να μην δεις την εκλογή του Νικήτα Κακλαμάνη ως κάτι που θυμίζει το Όσκαρ καλύτερης σκηνοθεσίας. Ένας πολιτικός που «ένωσε» το Κοινοβούλιο με την ευρεία στήριξη 247 βουλευτών – ένας αριθμός που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν η πραγματικότητα μπορεί να ανταγωνιστεί τις ταινίες του Φρανκ Κάπρα. «Το θαύμα της Βουλής»; Όχι ακριβώς, αλλά σίγουρα ένα καλό sequel στο “Όλα είναι θέμα προσδοκιών.”

«Η ψήφος σας ένωσε πάλι το κοινοβούλιο»

Και κάπως έτσι, το Κοινοβούλιο μας ξαναβρήκε την «ενότητά» του. Ένα μοντέρνο “Gladiator” στη βουλή, όπου ο Κακλαμάνης στέκεται ως ο Maximus Decimus Meridius της ελληνικής πολιτικής: «Η ψήφος σας με ελευθέρωσε!» Ή μήπως με «δέσμευσε»; Ποιος να ξέρει. Αλλά όπως έλεγε και ο Αριστοτέλης, «Η ενότητα είναι η πιο δυνατή άμυνα μιας πολιτείας». Και εδώ, βρέθηκε ένας Νικήτας να την αναδείξει.

Πρόεδρος της Βουλής: Ο 14ος σταθμός ενός ταξιδιού

Ο Νικήτας Κακλαμάνης, ο οποίος έχει ζήσει όλες τις πτυχές της πολιτικής ζωής, από τον Δήμο της Αθήνας μέχρι τα υπουργικά έδρανα, έγινε ο 14ος Πρόεδρος της Βουλής. Ένα ταξίδι που μοιάζει με το «Forrest Gump»: πάντα εκεί, πάντα μέρος της ιστορίας. Η ερώτηση όμως παραμένει: είναι η θέση αυτή μια κορύφωση ή μια ενδιάμεση στάση;

Η σπάνια σύμπνοια της κάλπης

Στηρίζεται από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, και άλλους. Ναι, ακόμα και οι Σπαρτιάτες, που σίγουρα δεν είναι γνωστοί για την αγάπη τους στην ενότητα. Θα μπορούσε να πει κανείς πως η Βουλή έπαιξε τον ρόλο της “Middle Earth,” με τον Κακλαμάνη ως τον Gandalf που κρατά τους συμμάχους μαζί. Όπως έλεγε και ο Θουκυδίδης, «Οι άνθρωποι είναι πιο πρόθυμοι να συνεργαστούν όταν έχουν κοινό συμφέρον».

Όταν η πολιτική γίνεται σινεμά

Ο Νικήτας Κακλαμάνης δεν χρειάζεται εισαγωγή στο πολιτικό σκηνικό. Είναι σαν έναν βετεράνο ηθοποιό που επιστρέφει για μια ακόμη μεγάλη παράσταση. «Εδώ δεν υπάρχουν μικροί ρόλοι, μόνο μικροί πολιτικοί,» θα έλεγε ίσως ο ίδιος με μια δόση αυτοσαρκασμού. Κι όμως, η θέση του Προέδρου της Βουλής τον φέρνει ξανά στο προσκήνιο – αυτή τη φορά με το βραβείο της αποδοχής στο χέρι.

Τελικός λόγος: Μια στιγμή ενότητας ή ένα σκηνικό για τα φώτα;

Αυτή η «ενότητα» της Βουλής είναι όντως σημάδι προόδου ή απλώς το «makeup» μιας πολιτικής ταινίας που κρύβει ρωγμές; Όπως έλεγε και ο Πλάτωνας, «Οι άνθρωποι μπορούν να είναι ελεύθεροι μόνο όταν είναι ειλικρινείς.» Ας ελπίσουμε πως ο νέος Πρόεδρος δεν θα είναι μόνο καλός σκηνοθέτης, αλλά και παραγωγός ενός έργου που αξίζει να δούμε.

«No Country for Right-Wing Parties»

Σε μια πολιτική σκηνή που θυμίζει ταινία των Κοέν, ο Κυριάκος Μητσοτάκης μοιάζει αποφασισμένος να κρατήσει τα κόμματα στα δεξιά της ΝΔ στο «περιθώριο». Με μια φράση που θα μπορούσε να έχει γραφτεί για το σενάριο του No Country for Old Men, ο πρωθυπουργός δήλωσε ότι η ΝΔ δεν σκοπεύει να συνεργαστεί με κόμματα που βρίσκονται «εκτός πλαισίου». Και αν ο Ρουβίκωνας έπρεπε να διαβεί, ο Μητσοτάκης τον άφησε στη σκόνη.

«Η Δεξιά Πτέρυγα και η Διάσωση της Βάσης»

Η ΝΔ, όπως φαίνεται, αποφάσισε να εφαρμόσει ένα είδος πολιτικής «Mission: Impossible». Από τη μία, φλερτάρει με τους συντηρητικούς ψηφοφόρους που ξέφυγαν στα δεξιά, από την άλλη, επιμένει να καθησυχάζει το κέντρο. Ο Μητσοτάκης, ως άλλος Ιθαν Χαντ, πρέπει να ισορροπήσει στο τεντωμένο σκοινί μεταξύ σκληρής και μετριοπαθούς δεξιάς. Όπως έλεγε και ο Αριστοτέλης: «Η αρετή βρίσκεται στη μέση». Η πολιτική, όμως, βρίσκεται στα ποσοστά.

«Woke ή όχι; Αυτό είναι το ερώτημα»

Σε μια σκηνή που θα ζήλευε και ο Άμλετ του Σαίξπηρ, ο Μητσοτάκης διακήρυξε ότι «πιστεύει στη βιολογία» και στα δύο φύλα, αφήνοντας μια αιχμή στην ατζέντα της προοδευτικής σκέψης. Κάτι τέτοιο, φυσικά, λειτουργεί ως πολιτικός μαγνήτης για όσους συντηρητικούς επιθυμούν να επιστρέψουν στη «βάση». Όμως, όπως έλεγε και ο Σωκράτης, «εν οίδα ότι ουδέν οίδα». Ίσως η πραγματική ερώτηση είναι αν η στρατηγική αυτή μπορεί να ενώσει ή απλώς να διχάσει.

Τραμπ, Μασκ και το πνεύμα του AfD

Η άνοδος της ακροδεξιάς σε Ευρώπη και ΗΠΑ, με τη στήριξη προσώπων όπως ο Έλον Μασκ, κάνει την πολιτική σκηνή να μοιάζει με το House of Cards. Η ΝΔ φαίνεται να προλαμβάνει τη δυναμική των «σκληρών» δεξιών κομμάτων, διατηρώντας τα στο ρόλο της πολιτικής διαμαρτυρίας. Ο Μητσοτάκης δείχνει να παίζει σκάκι, ενώ οι υπόλοιποι παίζουν τάβλι. Όμως, όπως έλεγε και ο Κικέρων: «Το λάθος είναι ίδιον του ανθρώπου, η επιμονή σε αυτό όμως είναι διαβολική.»

Ο Ρουβίκωνας της Μετριοπάθειας

Ο πρωθυπουργός, με το βλέμμα στραμμένο στους μετριοπαθείς ψηφοφόρους, δηλώνει αποφασισμένος να μην νομιμοποιήσει κόμματα που δεν εκφράζουν τη μετριοπάθεια και τον ρεαλισμό. Είναι μια πολιτική πράξη που θυμίζει το Bridge of Spies, όπου ο Τομ Χανκς διαπραγματεύεται σε λεπτές γραμμές. Το ερώτημα όμως παραμένει: θα είναι αρκετό αυτό για να κρατήσει το σχοινί; Ή, όπως λέει και το τραγούδι, «αν μας αντέξει το σχοινί, θα φανεί στο χειροκρότημα»;

Τελικός στοχασμός: Μεταξύ στρατηγικής και ρεαλισμού

Η απόφαση του Μητσοτάκη να «κόψει» τα δεξιά της ΝΔ είναι μια στρατηγική κίνηση που απαιτεί ακρίβεια χειρουργού. Όπως έλεγε ο Μακιαβέλι: «Οι άνθρωποι κρίνουν περισσότερο από αυτό που βλέπουν, παρά από αυτό που είναι». Το ζήτημα είναι αν ο πρωθυπουργός θα κερδίσει το κοινό, ή αν το χειροκρότημα θα παραμείνει χλιαρό. Στο τέλος, ίσως όλα είναι ένα πολιτικό Inception: μια πραγματικότητα μέσα σε μια άλλη.

Σε αναμμένα κάρβουνα το Μαξίμου

Στη γνωστή επωδό κατέφυγε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος όταν του ζητήθηκε να σχολιάσει την ομιλία του Κώστα Καραμανλή κατά την παρουσίαση του βιβλίου του Γιάννη Βαληνάκη.

Δεν σχολιάζουμε τις δηλώσεις πρώην πρωθυπουργών, δήλωσε ο Παύλος Μαρινάκης. Μάλιστα. Αλλά η ψυχούλα του το ξέρει τι νιώθει ο ίδιος αλλά και το Μαξίμου μετά από τη νέα, γεμάτη αιχμές παρέμβαση του Καραμανλή για τα Ελληνοτουρκικά.

Αλλά να ήταν μονάχα οι αιχμές; Ο Καραμανλής αναφέρθηκε ονομαστικά στον παριστάμενο Αντώνη Σαμαρά, καθιστώντας σαφές περισσότερο από ποτέ ότι επι της ουσίας συμπλέουν στο μείζον αυτό θέμα, παρά τις αποχρώσεις στις διατυπώσεις.

Όμως υπάρχει και κάτι άλλο που επιβεβαιώνει τις άριστες-πιά- σχέσεις Καραμανλή-Σαμαρά, αλλά και την απόφαση για κοινές δημόσιες εμφανίσεις τους. Ποιο είναι αυτό το άλλο; Το γεγονός ότι οι δύο άνδρες συνέφαγαν μετά την εκδήλωση! Καρατσεκαρισμένο, που θα ‘λεγε και η αείμνηστη Μαλβίνα.

Υπάρχουν κάποιες πληροφορίες-αλλά γι΄αυτές δεν παίρνουμε όρκο- που λένε ότι οι δύο πρώην πρωθυπουργοί έχουν πυκνώσεις τις ιδιωτικές επαφές και τις συζητήσεις τους. Δεν ξέρουμε τι ακριβώς συζητούν, αλλά εικάζουμε ότι δεν μιλάμε για το ποδόσφαιρο, για την Γιουροβίζιον ή για τις εξελίξεις…στον ΣΥΡΙΖΑ και στην Κεντροαριστερά…

Are You Not Entertained?

Μερικές ώρες πριν από την ψηφοφορία για την Προεδρία της Δημοκρατίας, το ΠΑΣΟΚ αποφάσισε να πάρει ρεβάνς από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, κατηγορώντας τον για επιλογές που θυμίζουν περισσότερο Game of Thrones παρά κοινοβουλευτική δημοκρατία. Η «ρουσφετολογική» παρακαταθήκη του Κωνσταντίνου Τασούλα στην εκλογική του περιφέρεια, όπως αποκάλυψε η Χαριλάου Τρικούπη, ήταν το ιδανικό πεδίο για να φωνάξουν: «Δεν είμαστε όλοι το ίδιο!» Ακούγεται σαν τον Ράσελ Κρόου στον Gladiator: «Η δύναμη πηγάζει από την τιμή». Μόνο που και οι ίδιοι είχαν συμφωνήσει στη διάσκεψη των Προέδρων της Βουλή… αντιπολίτευση πυροτέχνημα!

Τάσος Γιαννίτσης: Ένας διαφορετικός πρωταγωνιστής

Η απόφαση του ΠΑΣΟΚ να προτείνει τον Τάσο Γιαννίτση για την Προεδρία της Δημοκρατίας ήταν σαν να βάζεις τον Μόργκαν Φρίμαν στο The Shawshank Redemption: μια επιλογή σοβαρή, στιβαρή και με το βλέμμα στο μέλλον. Η Χαριλάου Τρικούπη προσπάθησε να δώσει το στίγμα της ενότητας και της θεσμικής ευθύνης, υπενθυμίζοντας ότι οι θεσμοί έχουν σημασία. Όπως έλεγε και ο Πλάτων, «Η δικαιοσύνη είναι η βάση κάθε πολιτείας».

«There Will Be Blood»

Με το βλέμμα στραμμένο στην πρώτη κοινοβουλευτική αναμέτρηση της χρονιάς, ο Νίκος Ανδρουλάκης ετοιμάζεται για μια σύγκρουση που υπόσχεται να φέρει στην επιφάνεια όλες τις εντάσεις μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης. Η θεματολογία μπορεί να είναι ο πρωτογενής τομέας, αλλά όλοι ξέρουν πως η ατζέντα θα ξεπεράσει τα αγροτικά ζητήματα. Όπως έλεγε ο Αριστοτέλης, «Ο πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα».

Η τέχνη της διαφοροποίησης

Η στρατηγική του ΠΑΣΟΚ να διαφοροποιηθεί από τη ΝΔ είναι μια επικίνδυνη, αλλά αναγκαία κίνηση. Η Χαριλάου Τρικούπη φαίνεται αποφασισμένη να δείξει ότι, όπως στο The Matrix, «η επιλογή είναι δική μας». Το ερώτημα παραμένει: θα καταφέρει το ΠΑΣΟΚ να γράψει το δικό του σενάριο ή θα παραμείνει κομπάρσος στο πολιτικό box office; Όπως έλεγε και κάποιος σοφός, «Οι μεγάλες αποφάσεις απαιτούν μεγάλη τόλμη».

«Back to the Future» με τον Νίκο Ανδρουλάκη

Η στρατηγική της «φυγής προς τα εμπρός» που προωθεί ο Νίκος Ανδρουλάκης θυμίζει την επική απόφαση του Μάρτι ΜακΦλάι να επιστρέψει στο παρελθόν για να διορθώσει το μέλλον. Το ΠΑΣΟΚ, αφού ταλανίστηκε στις εκλογικές συνεργασίες και την πολιτική ασάφεια, επιχειρεί ένα μικρό restart, ελπίζοντας να ξαναγίνει ο βασικός πρωταγωνιστής της ελληνικής κεντροαριστεράς. Όπως έλεγε και ο Θουκυδίδης, «Η τόλμη είναι η μητέρα της επιτυχίας». Θα τολμήσει όμως αρκετά;

«Όποιος θέλει αλλαγή, ψηφίζει ΠΑΣΟΚ»

Με το σύνθημα που μοιάζει βγαλμένο από διαφήμιση του Mad Men, το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να πείσει τους πολίτες πως είναι η μοναδική ρεαλιστική επιλογή για την απομάκρυνση της ΝΔ από την εξουσία. Η άνοδος από το 12% στο 17% στις δημοσκοπήσεις παρουσιάζεται ως ένδειξη δυναμικής, αλλά όπως θα έλεγε ο Μακιαβέλι, «Η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού». Είναι όμως το 17% αρκετό για να ανατρέψει το status quo;

Η σύγκρουση Μητσοτάκη – Ανδρουλάκη: «There Will Be Blood»

Η πολιτική σκηνή προετοιμάζεται για μια σύγκρουση που θα μπορούσε να έχει τίτλο το There Will Be Blood. Ο Ανδρουλάκης επιδιώκει να διαφοροποιηθεί, να προβάλει μια αυτοδύναμη στρατηγική και να προκαλέσει ρήγμα στο αφήγημα της ΝΔ. Όμως, όπως έλεγε ο Αριστοτέλης, «Ο θυμός είναι σύντομος και οργισμένος, αλλά η στρατηγική είναι υπομονετική». Θα μπορέσει να συνδυάσει το πάθος με τη στρατηγική;

Λούκα Κατσέλη: Η «Ακτινοβολία» της Κεντροαριστεράς

Η επιλογή της Λούκας Κατσέλη ως σύμβολο ενότητας στον προοδευτικό χώρο έχει κάτι από την αίγλη του The King’s Speech. Μια φιγούρα ευρείας αποδοχής, ικανή να γεφυρώσει τα ρήγματα, αλλά και να προσδώσει αξιοπιστία στο πολιτικό αφήγημα. Όπως έλεγε και ο Περικλής, «Οι μεγάλες φιλοδοξίες απαιτούν μεγάλους συμμάχους». Θα καταφέρει όμως το ΠΑΣΟΚ να μετατρέψει αυτή την ενότητα σε πραγματική δύναμη;

Γιώργος Παπανδρέου: «Lost in California»

Με τον Γιώργο Παπανδρέου να δίνει διαλέξεις στην Καλιφόρνια και να μιλά για την «ολιγαρχία του πλούτου», το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να διαχειριστεί την απουσία του. Σαν ήρωας του Into the Wild, ο Παπανδρέου φαίνεται να έχει επιλέξει το δικό του μονοπάτι. Η πραγματικότητα, όμως, στην Ελλάδα δεν περιμένει. Όπως λέω και εγώ, «Η φυγή δεν είναι λύση όταν η δράση είναι απαραίτητη».

Τελικός στοχασμός: Ρεαλισμός ή όνειρο;

Η «φυγή προς τα εμπρός» του ΠΑΣΟΚ θυμίζει την κλασική φράση από το Field of Dreams: «If you build it, they will come». Όμως, το ερώτημα παραμένει: μπορεί το ΠΑΣΟΚ να κατασκευάσει ένα πολιτικό αφήγημα που θα προσελκύσει την πλειοψηφία; Ή μήπως πρόκειται απλώς για ένα ακόμη reboot που θα ξεχαστεί γρήγορα στο πολιτικό box office; Όπως έλεγε και ο Αριστοτέλη, «Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός». Το τέλος, όμως, είναι εκεί που κρίνεται η ιστορία.

• Hard Talks