Δημοσίευση: ’
Σε έναν κόσμο γεμάτο στερεότυπα, αγαπάμε και τις Σάττι και τις Κλαυδίες
Δύο φωνές, δύο δρόμοι, ένας σεξισμός που τις ακολουθεί.
Τις τελευταίες λίγες μέρες, οι ελληνικές γωνιές του διαδικτύου γέμισαν με το meme «Σε έναν κόσμο γεμάτο Σάττιδες, γίνε Κλαυδία». Και κάπου εκεί καταλάβαμε ξανά πως η ανάγκη να βάζουμε τις γυναίκες σε διλήμματα δεν πέθανε ποτέ. Απλώς άλλαξε ρούχα. Άλλαξε φίλτρα. Άλλαξε ρυθμό. Κι από την παλιά, στερεοτυπική, έξυπνη–χαζή σύγκριση, περάσαμε στην ήσυχη–εκκεντρική, στη αποδεκτή–αντιδραστική, στη δικιά μας–ξένη.
Το δίπολο Κλαυδία–Σάττι έσκασε σαν εσωτερική έκρηξη στον καθρέφτη μας. Γιατί μέσα του δεν βλέπεις δύο τραγουδίστριες. Βλέπεις δύο ιδέες. Δύο προβολές. Κι έναν μηχανισμό που, και πάλι, θέλει να διαλέξει μία γυναίκα τη φορά για να αποθεώσει. Και μία για να απορρίψει.
Η Κλαυδία, όπως μας αρέσει να φανταζόμαστε τη γυναίκα
Μετρημένη. Απαλή. Εσωτερική. Η Κλαυδία μάς ήρθε σχεδόν ψιθυριστά και μας κέρδισε με κάτι που έμοιαζε με μουσικότητα δίχως φίλτρα. Δεν προκαλεί. Δεν πολιτικολογεί. Δεν φωνάζει. Κρατά την κάμερα όσο πιο μακριά γίνεται, χαμηλώνει το βλέμμα και ανεβάζει τη φωνή της για να τραγουδήσει, όχι «ανεβάζει τη φωνή της» για να μιλήσει. Κι αυτό μας ανακούφισε.
Στο βλέμμα της αναγνωρίσαμε μια παλιά, «σωστή» θηλυκότητα. Κάποιοι είπαν: να, επιτέλους, μια γυναίκα που σέβεται τον θεσμό της Eurovision. Και μέσα σε αυτό το «σέβεται», χώρεσαν όλες οι σιωπές που ζητήθηκαν από τις προηγούμενες.
Η Σάττι, όπως μας ζορίζει να δούμε τη γυναίκα
Η Μαρίνα είναι θορυβώδης. Ατίθαση. Πολιτική. Δεν προσπαθεί να είναι εύπεπτη. Δεν κρύβει την οργή της, ούτε τη μεταβολίζει σε κενό στιλ. Είναι μια καλλιτέχνιδα που μπαίνει στη σκηνή όχι για να μας καλοπιάσει, αλλά για να μας κοιτάξει κατάματα.
Φόρεσε μαντήλι, φώναξε στα αραβικά, λικνίστηκε ακατανόητα, θύμισε ότι υπάρχει και άλλος κόσμος έξω απ’ τον δυτικό. Κι αυτό μας τρόμαξε. Μας ενόχλησε. Και τότε ξεκίνησε το «έλα μωρέ, τι είναι αυτά», «μας ρεζίλεψε», «γιατί να εκπροσωπεί εμάς;».
Γιατί, βλέπεις, οι γυναίκες που επιμένουν να είναι ολόκληρες δεν εκπροσωπούν ποτέ το «εμείς». Μόνο τον εαυτό τους. Και γι’ αυτό δεν τους το συγχωρούμε.
Το δίπολο είναι παλιό, δεν το εφηύραμε φέτος
Για δεκαετίες, τα media και το κοινό έπαιζαν με ζεύγη γυναικών σαν να πρόκειται για αντίπαλα άκρα: Χαρούλα ή Άλκηστις, Μαντόνα ή Γουίτνεϊ, Μπίλι Άιλις ή Ντούα Λίπα. Αλλά το φετινό σύμπτωμα έχει άλλη υφή: η ανάγκη να επιλέξουμε μία και μόνο σωστή θηλυκότητα επιστρέφει με δάχτυλο υψωμένο.
Δεν συγκρίνουμε έτσι άντρες. Ποτέ δεν είπαμε «σε έναν κόσμο γεμάτο Ρουβάδες, γίνε Ρακιντζής». Ποτέ δεν γράψαμε threads για το ποιος άντρας εκπροσωπεί πιο σεμνά την Ελλάδα ή πιο “αυθεντικά” τον λαό του. Αλλά στις γυναίκες, η εικόνα δεν είναι απλώς συνοδευτικό. Είναι το ζύγι. Το μέτρο. Το «αν είσαι εντάξει».
Κι όμως: και οι δύο ήταν εντάξει. Γιατί είναι αυτό που είναι.
Η Κλαυδία είναι συγκινητική, μελαγχολική, φίνα. Η Μαρίνα είναι φλεγόμενη, αιχμηρή, ακατάτακτη. Και δεν χρειάζεται να διαλέξουμε. Γιατί και οι δύο είναι αυθεντικές — με τρόπους που καμία αρσενική φωνή δεν κλήθηκε ποτέ να απολογηθεί.
Η μία σου θυμίζει το πρώτο φιλί. Η άλλη τον πρώτο θυμό. Η μία ψιθυρίζει το “σ’ αγαπώ” σε ένα μπαλκόνι. Η άλλη το φωνάζει με ντουντούκα στην Πατησίων.
Και ξέρεις τι; Οι δύο πλευρές αυτές δεν είναι αντίπαλες. Είναι συμπληρωματικές. Είναι κομμάτια της ίδιας γυναικείας ουσίας, που προσπαθεί ακόμα να υπάρξει χωρίς να απολογείται για κάθε της βήμα.
Αντί επιμυθίου
Σε έναν κόσμο γεμάτο στερεότυπα, μην προσπαθείς να διαλέξεις ποια γυναίκα θα αγαπήσεις αντί της άλλης.
Αγάπησέ τες και τις δύο.
Γιατί, αν κοιτάξεις πιο προσεκτικά, θα δεις ότι δεν είναι τόσο διαφορετικές.
Απλώς μας δείχνουν διαφορετικούς τρόπους να υπάρχουμε.
Και ο κόσμος μας χρειάζεται και Μαρίνες και Κλαυδίες. Και, κυρίως, να σταματήσουμε να τις βάζουμε να τσακώνονται για το ποια χωράει καλύτερα στο καλούπι μας.
ολες οι ειδησεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο Newpost.gr