Σε μαύρο φόντο…

Επιτρέψτε μου το πρώτο πρόσωπο, σήμερα. Γιατί οι λίγες λέξεις που ακολουθούν, γράφονται με αφορμή τον θάνατο ενός το πάλαι επιστήθιου φίλου, του Θέμου.

Όχι. Δεν θα γράψω για τα καλά και τα τρωτά του. Ούτε για τις χαώδεις διαφορές μας, ούτε για ποιο λόγο μια πολύχρονη φιλία διεκόπη εδώ και αρκετά χρόνια. Αυτά δεν αφορούν κανέναν.

Θα απέφευγα οποιαδήποτε αναφορά, τουλάχιστον τούτες τις στιγμές, αν δεν εμφανιζόταν για πολλοστή φορά ένα θλιβερό φαινόμενο. Να υπάρχουν, δηλαδή, άνθρωποι που χαίρονται για τον θάνατο ενός συνανθρώπου, όποιος κι αν είναι αυτός.
Κι ακόμη, να πλημμυρίζουν τα σόσιαλ μήντια από λογής ύβρεις και ανακρίβειες, αποτυπώματα μικροψυχίας και ασέβειας απέναντι στην Υπαρξη και στην κοινή μοίρα όλων μας.

Οι άνθρωποι είμαστε οι αντιφάσεις μας. Με κρυφές πληγές και κρυμμένες αρετές, που συχνά τις σκεπάζει η σκόνη μιας δημόσιας αρνητικής εικόνας.
Ετσι (και) ο Θέμος. Μιλώ μετά λόγου γνώσεως γιατί τον έζησα. Και μπορούν να συνομολογήσουν και αρκετοί συνάδελφοι της «Ελευθεροτυπίας», που έμαθαν εκ των υστέρων έκπληκτοι ορισμένα στοιχεία της συμπεριφοράς του.

Ας το ξανασκεφτούν όσοι ξιφούλκησαν άμα τη αναγγελία του θλιβερού γεγονότος. Όχι για να αλλάξουν γνώμη για τον εκλιπόντα. Αλλά από σεβασμό στην Υπαρξη.

Κι ας κρατήσουν την γενναία συλλυπητήρια δήλωση του Αλέξη Τσίπρα για τον Θέμο:
«Ο Θέμος Αναστασιάδης υπήρξε από τους πιο σφοδρούς πολέμιους της Αριστεράς και εμού προσωπικά. Η ζωή και ο θάνατος όμως, έχουν τους δικούς τους κανόνες που επιβάλλουν τον σεβασμό πάνω και πέρα από διαφορές. Τα συλλυπητήριά μου στην οικογένεια, στους φίλους και τους συνεργάτες του».