Σφραγίστηκε ο Πανάγιος Τάφος λόγω της πολεμικής σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή

Σε καθεστώς απόλυτου φόβου και αναταραχής βρίσκονται τα Ιεροσόλυμα, με τον Πανίερο Ναό της Αναστάσεως να παραμένει κλειστός για λόγους ασφαλείας, στον απόηχο της ραγδαίας κλιμάκωσης του πολέμου μεταξύ Ισραήλ, Αμερικής και Ιράν.

Οι αυστηρές εντολές των ισραηλινών αρχών για απαγόρευση μαζικών συναθροίσεων, υπό τον άμεσο κίνδυνο πυραυλικών χτυπημάτων και αντιποίνων, οδήγησαν στο σφράγισμα των θυρών του ιερότερου προσκυνήματος της Χριστιανοσύνης.

Η έκρυθμη κατάσταση στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής έχει αλλάξει άρδην το πρόγραμμα του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, εν μέσω μάλιστα της κατανυκτικής περιόδου της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Είναι χαρακτηριστικό πως ο Εσπερινός της Κυριακής της Ορθοδοξίας δεν τελέστηκε στο καθιερωμένο του σημείο, εντός του Ναού της Αναστάσεως.

Αντιθέτως, η ακολουθία μεταφέρθηκε υποχρεωτικά και πραγματοποιήθηκε στον πατριαρχικό και μοναστηριακό ναό των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης.

Εκεί προσευχήθηκαν οι αγιοταφίτες πατέρες και ο κλήρος, προσαρμοζόμενοι στις αυστηρές οδηγίες πολιτικής προστασίας, την ώρα που η Παλιά Πόλη των Ιεροσολύμων παραμένει προσβάσιμη μόνο για τους μόνιμους κατοίκους και το απολύτως απαραίτητο προσωπικό. Οι εκκλησιαστικές αρχές τελούν εν αναμονή της εξομάλυνσης της κατάστασης, ευελπιστώντας σε σύντομη επαναλειτουργία του προσκυνήματος και ειρήνευση στην περιοχή.

Ὁ Πανάγιος Τάφος

Δυτικά του Καθολικού της Αναστάσεως, κάτω από τον μεγάλο τρούλο του Ναού, βρίσκεται το Ιερό Κουβούκλιο, επί του Τάφου του Κυρίου. Πρόκειται για τον Πανάγιο Τάφο, το προσκυνηματικό κέντρο του Πανίερου Ναού της Αναστάσεως, και τον πόθο κάθε χριστιανού, που επιθυμεί να βρεθεί, να προσκυνήσει και να προσευχηθεί στο σημείο αυτό, όπου το φως του Χριστού νίκησε το σκοτάδι της πτώσεως, της φθοράς και του θανάτου.

Την σημερινή του μορφή, αυτήν που βλέπει ο προσκυνητής, έλαβε το 1810, μετά τη μεγάλη πυρκαγιά του 1808, ο ιερός όμως αυτός τόπος πήρε πολλές μορφές, και δέχτηκε πολλές και διαφορετικές διαμορφώσεις, στο πέρασμα των είκοσι αιώνων από τη σταυρική θυσία και την Ανάσταση του Ιησού. Ο αρχικός Τάφος, σύμφωνα με τις ευαγγελικές αναφορές, ήταν ένα λαξευτό σε βράχο τυπικό ιουδαϊκό μνημείο της εποχής, όπως όμως προαναφέρθηκε, μετά την αποκάλυψη του από την αγία Ελένη λαξεύθηκε με τέτοιο τρόπο, ώστε να μείνει ανεξάρτητο από την βραχώδη πλαγιά στην οποία αρχικά ανήκε, και η οποία ισοπεδώθηκε, ώστε να διευκολυνθεί η ανέγερση των θρησκευτικών μνημείων και των ναϊκών κτισμάτων που ανεργήθηκαν από τον Μέγα Κωνσταντίνο.

Ο Ευσέβιος Καισάρειας αναφέρει τους ωραίους κίονες με τους οποίους είχε διακοσμηθεί ο Πανάγιος Τάφος, κατά την κωνσταντίνεια περίοδο, ενώ η προσκυνήτρα Αιθερία, στο Οδοιπορικό της περιγράφει τον Τάφο ως ευρισκόμενο μέσα σε άλλο κλειστό προστατευτικό οικοδόμημα. Σύμφωνα με άλλες, μεταγενέστερες πηγές, ο Πανάγιος Τάφος αρχικά ήταν ελεύθερος, έφερε όμως οκταγωνική επίστεψη, την οποία είχαν διαμορφώσει οι λιθοξόοι που λάξευσαν τον αρχικό βράχο της πλάγιας.

Ως και την καταστροφή του Ναού από τον Άλ Χακήμ, την περίοδο 1009-1012, ο Πανάγιος Τάφος πρέπει να είχε διατηρήσει τη μορφή που περιγράφουν πηγές του 6ου και του 7ου αιώνα: βρισκόταν στο μέσον μεγάλου πλατώματος, και ήταν λαξευμένος σε μονόλιθο γύρω από τον οποίο είχε χτιστεί δακτυλιόσχημος τοίχος, ενώ πάνω του είχε κατασκευαστεί ένα είδος κιβωρίου, το οποίο στήριζαν περίτεχνοι κιονίσκοι.

Με την καταστροφή της κατακτήσεως των αρχών του 11ου αιώνα, που προαναφέρθηκε, ο βράχος ισοπεδώθηκε και το κιβώριο καταστράφηκε. Έτσι, στην ανακαίνιση του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Θ’ του Μονομάχου, το χρονικό διάστημα 1042-1048, γύρω από τον Πανάγιο Τάφο χτίστηκε επίμηκες οικοδόμημα, το οποίο στα δυτικά είχε την μορφή πολυγωνικού ημικυκλίου, και περιβαλλόταν από κιονίσκους, που είχαν προσκολληθεί στους κλειστούς τοίχους.

Η πυρκαγιά του 1808 κατέστρεψε την παλαιότερη κατασκευή που προστάτευε τον Τάφο, ώστε κατά την επίσκεψη του Ναού που ακολούθησε, με κοινή οικονομική συνεισφορά ολοκλήρου του Γένους, το μνημείο να δειχτεί επένδυση με πλάκες τοπικού ερυθρόλευκου λίθου, λαμβάνοντας την μορφή του Ιερού Κουβουκλίου, την οποία σήμερα βλέπει ο προσκυνητής, στο δυτικό μέρος της Ροτόντας.

Έτσι, οι Έλληνες Ορθόδοξοι, δηλαδή η Αγιοταφιτική Αδελφότητα και το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, αποτελούν ιστορικά τους μόνους και αποκλειστικούς ανακαινιστές, αλλά και τους ουσιαστικούς και δικαιωματικούς κατόχους και κυριάρχους του ιερού αυτού προσκυνήματος, γεγονός που επισημαίνεται και από την παρουσία Ελληνορθόδοξου φύλακα του Παναγίου Τάφου στην είσοδο του Ιερού Κουβουκλίου, που πάντοτε ρυθμίζει τα της εισόδου των προσκυνητών, και φροντίζει για την άσκηση των δικαιωμάτων της Αγιοταφιτικής Αδελφότητος και την απαρέγκλιτη τήρηση των όρων του ισχύοντος προσκυνηματικού καθεστώτος.

• Ιεροσόλυμα
• Πανάγιος Τάφος
• Πόλεμος στη Μέση Ανατολή
• σφραγίστηκε