Σημαία από νάιλον υψώνουμε, σημαία πλαστική

Έτυχε αυτό το καλοκαίρι να ξαναδιαβάσω τον «Βελισάριο» του Ρόμπερτ Γκρέηβς, σε μια παλιά έκδοση «Βίπερ». Πολύ διασκεδαστικό βιβλίο, φουλ κουτσομπολιό, που σου μάθαινε και πέντε πράγματα για την ιστορία. Όπως ας πούμε ότι οι στρατιώτες που πολεμούσαν υπό τις διαταγές του μέγιστου στρατηγού, δεν ήταν ούτε κατά το ένα τρίτο Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Άλλα αντ’ άλλων, ανεμομαζώματα, μισθοφόροι του θανάτου, αρκεί να έκαναν τη δουλειά τους με ευσυνειδησία και θάρρος. Να σκοτώνουν τον εχθρό. Υπό τις σημαίες του Βυζαντίου βεβαίως, κάτω απ’ τον Δικέφαλο Αετό και τον Σταυρό…

Κι αυτό είναι που έχει σημασία τελικά, αυτό είναι που είχε σημασία τότε και έχει σημασία και τώρα. Ότι η σημαία δεν είναι κάτω από εσένα, αλλά είσαι εσύ κάτω απ’ τη σημαία. Έχεις μεν την τιμή να το υψώνεις το σύμβολο, συνοδεύεται όμως αυτή τη τιμή με την ταπεινότητα ενός αχθοφόρου. Γιατί εν τέλει δεν δοξάζεσαι εσύ, δοξάζεται η σημαία και όλα όσα κουβαλάει μαζί της. Μόχθο, πόνο, αγώνες, θαύματα, το στόρι ενός λαού και τις θυσίες του. Και δεν έχει καμιά σημασία αν αυτός που βρίσκεται κάτω απ’ τη γαλανόλευκη είναι άσπρος, μαύρος ή πράσινος. Αρκεί να βάζει πλάτη.

Στο κάτω κάτω της γραφής ιδιαιτέρως ευχαριστημένοι θα έπρεπε να είμαστε που ήρθε ένα πιτσιρίκι από την άλλη άκρη του κόσμου και θέλει να κρατήσει τη σημαία την ελληνική. Κανονικά θα έπρεπε να πει «για σταθείτε ρε παιδιά, εγώ είμαι Αφγανός, Γιαπωνέζος, Νεοζηλανδός, τη σημαία της δικιάς μου της πατρίδας θέλω να κρατήσω, τα χρώματα τα δικά της θέλω να τιμήσω». Αντ’ αυτού παρακαλάνε τα παιδάκια να μπούνε κάτω απ’ τη σημαία μας (αυτό το «κάτω», θα το επαναλάβω χίλιες φορές) και να την περιφέρουν στην παρέλαση. Με το χαμόγελο στα χείλη και όρθιο το κορμί. Ωραίοι ως Έλληνες!

Αν τις καταργούσαμε βεβαίως τις παρελάσεις όπως το θέλω εγώ και κάτι άλλοι μπαγλαμάδες, δεν θα είχαμε τέτοια προβλήματα. Ώσπου να ‘ρθει όμως εκείνη η ώρα καλό θα είναι να αντιμετωπίζουμε αυτές τις καταστάσεις με αγάπη, κατανόηση και μεγαθυμία. Με παιδιά έχουμε να κάνουμε στο κάτω κάτω της γραφής, με παιδάκια που πάνε σχολείο και θέλουν να μάθουν γράμματα. Δεν είναι τίποτα τύποι ψημένοι απ’ τη ζωή που κοιτάνε να βγάλουν κι απ’ τη μύγα ξύγκι. Μωρά είναι που θέλουν να πάρουν μια χαρά. Και πρέπει να είσαι πολύ ανάλγητο πλάσμα για να τους τη στερείς. Για να μην πω τέρας σκέτο…

Υ.Γ. 1: Η υπόθεση με τα χρυσαύγουλα και την παρέμβασή τους στην παρέλαση της Σαντορίνης, δεν πρέπει να περάσει έτσι στο ελαφρύ. Ο πέλεκυς της δικαιοσύνης πρέπει να πέσει βαρύς στους κάθε λογής τσαμπουκάδες και φασισταράδες. Όχι μόνο στην Ηριάννα παλικάρια μου, όχι μόνο στην Ηριάννα.

Υ.Γ. 2: Το πόσο αστεία είναι η φάση με τις παρελάσεις (τις μαθητικές ιδίως, γιατί με τις στρατιωτικές πάντα σκιάζομαι…), φαίνεται και από τα σχόλια για τις θελκτικές παρουσίες που σκάνε μύτη κατά καιρούς. Το ταρατατζούμ μπορεί και να το ξεφορτωθούμε κάποτε. Τα λιγούρια, ποτέ!

• παρέλαση