Βόρεια Κορέα: H «βιομηχανία της υποταγής» – Γιατί οι πολίτες δεν επαναστατούν απέναντι στο καθεστώς Κιμ;

Το ερώτημα πλανάται συχνά στη διεθνή κοινότητα: Πώς εκατομμύρια πολίτες στη Βόρεια Κορέα ανέχονται ένα από τα πιο σκληρά ολοκληρωτικά καθεστώτα του πλανήτη χωρίς να εξεγείρονται; Η φαινομενική απάθεια του πληθυσμού δεν οφείλεται σε κάποια συλλογική πνευματική ανεπάρκεια ή σε ένα απλό «πλύσιμο εγκεφάλου». Αντιθέτως, η απουσία μαζικής αντίδρασης απέναντι στη δυναστεία των Κιμ αποτελεί την πιο ορθολογική στρατηγική επιβίωσης. Το καθεστώς έχει οικοδομήσει έναν αδιαπέραστο μηχανισμό καταστολής που ακυρώνει την ανθρώπινη παρόρμηση για αμφισβήτηση, εργαλειοποιώντας τον ίδιο τον φόβο και το ένστικτο της αυτοσυντήρησης.

Η ομηρία των οικογενειών και η απόλυτη επιτήρηση

Ο βασικότερος αποτρεπτικός παράγοντας για κάθε εν δυνάμει επαναστάτη είναι το σύστημα της συλλογικής ευθύνης, γνωστό ως Yeonjwa-je. Η συγκεκριμένη πρακτική επιστρατεύεται αποκλειστικά για την εξάλειψη της πολιτικής αμφισβήτησης. Αν ένας πολίτης αποφασίσει να εναντιωθεί στο κράτος, γνωρίζει εκ των προτέρων το τίμημα: Η πράξη του θα καταδικάσει σε φρικτό θάνατο ή εγκλεισμό σε στρατόπεδα συγκέντρωσης έως και τρεις γενιές της οικογένειάς του. Παράλληλα, το κράτος φροντίζει να μην αφήνει κανένα περιθώριο για κοινωνική αλληλεγγύη. Κάθε νοικοκυριό εντάσσεται υποχρεωτικά στις ομάδες παρακολούθησης Inminban, ενώ οι πολίτες υποβάλλονται σε αυστηρές συνεδρίες αυτοκριτικής, όπου αναγκάζονται να καταδώσουν φίλους ή συναδέλφους, εγκαθιδρύοντας τον απόλυτο τρόμο.

Οι αναξιόπιστες μαρτυρίες όσων απέδρασαν

Η βασική πηγή πληροφοριών για τον έξω κόσμο παραμένουν οι αποστάτες, ωστόσο η αξιοπιστία ορισμένων αφηγήσεων έχει τεθεί υπό αμφισβήτηση. Η δίψα των δυτικών μέσων ενημέρωσης για φρικιαστικές λεπτομέρειες, σε συνδυασμό με τα ισχυρά οικονομικά κίνητρα, οδήγησε κάποιους πρόσφυγες να διογκώσουν ή να παραποιήσουν τα βιώματά τους. Διάσημα πρόσωπα που απέδρασαν παραδέχτηκαν αργότερα ότι εφηύραν τμήματα των ιστοριών τους για να εξασφαλίσουν την οικονομική επιβίωσή τους στον καπιταλιστικό κόσμο.

Το γεγονός αυτό πλήττει το κίνημα, αλλά δεν ακυρώνει τη βασική πραγματικότητα: Τα συστηματικά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας έχουν επιβεβαιωθεί από τον ΟΗΕ. Οι αποστάτες, έχοντας εθιστεί στην απόκρυψη της αλήθειας για να επιβιώσουν στο καθεστώς, συχνά μεταφέρουν αυτόν τον μηχανισμό άμυνας (doublethink) και στη νέα τους ζωή.

Οι ρωγμές της γενιάς Jangmadang

Παρά την ασφυκτική πίεση, η νέα γενιά των μαύρων αγορών, γνωστή ως Jangmadang, δείχνει να απομακρύνεται σταδιακά από την απόλυτη υπακοή. Οι νέοι αποκτούν λαθραία πρόσβαση σε ξένα μέσα ενημέρωσης, αμφισβητώντας έντονα την κρατική προπαγάνδα. Η αμφισβήτηση είναι υπαρκτή και ζωντανή. Ωστόσο, η παντελής απουσία κοινωνίας των πολιτών, η αδυναμία ασφαλούς επικοινωνίας και ο διαρκής φόβος για τη ζωή των αγαπημένων τους προσώπων καθιστούν την οργανωμένη εξέγερση αδύνατη. Η σιωπή τους δεν συνιστά αποδοχή του παραλόγου, αλλά έναν βαθιά τραγικό άθλο ανθρώπινης επιβίωσης.

• Βόρεια Κορέα
• Κιμ Γιονγκ Ουν