Σωκράτης Μάλαμας: «Έγινα περισσότερο σα μάνα, παρά σαν πατέρας στα 4 παιδιά μου»!

Ο Σωκράτης Μάλαμας, μιλάει εκ βαθέων στην Χριστίνα Κατσαντώνη και στο «Πρώτο Θέμα», σε μια από τις ελάχιστες συνεντεύξεις που έχει δώσει, φωτίζοντας άγνωστες ευρέως αντιλήψεις του, ιδέες του και κάποιες λεπτομέρειες ουσίας της ζωής και της δουλειάς του.
Ανάμεσα σ’ άλλα λεει για τους λόγους που οδήγησαν στην απόφαση δημιουργίας της δισκογραφικής εταιρείας «Αρτύς», μέσα από την οποία θα προχωρήσει στην κυκλοφορία παλαιότερων δίσκων του, που δεν υπάρχουν πια στην αγορά γιατί: «… Οι εταιρείες δεν ενδιαφέρονται για τα τραγούδια, δεν τους ενδιαφέρει τι τρέφει την ψυχή των ανθρώπων, αλλά τι αγκιστρώνεται στο αντιληπτικό τους πεδίο. Τους ενδιαφέρει να συνοδέψουν όλες τις στιγμές των ανθρώπων με έναν κυκλώνα κραδασμών που λέγεται μουσική κατ’ ευφημισμόν, για να τους απασχολούν να αγοράσουν κάτι άλλο, όχι τη μουσική. Να αγοράσουν ας πούμε, παξιμάδια ή σερβιέτες. Από εκεί ξεκινάει και η ανάγκη να φτιάχνουμε εμείς ανεξάρτητες, μικρές κοινότητες και εταιρείες, οι οποίες θα μπορούν, όταν αγαπούν κάτι βαθιά, να το προσφέρουν προς τα έξω σαν ένα καθρέφτη. Αυτός είναι ο καθρέφτης μας, αυτό ακούμε, αυτό καταλαβαίνουμε, αυτό νιώθουμε».

Μιλάει για την οικογένειά του και παραδεχεται πως: «Χωρίς πλάκα τώρα, το να είσαι πατέρας τεσσάρων παιδιών και να ξέρεις ότι η αγάπη σου είναι παρούσα, αλλά ταυτόχρονα οι δυνατότητές σου να μην είναι και το να δοκιμάζεσαι μέσα στα χρόνια μ’ αυτή την ιδιότητα, με έφτασε στο σημείο να γίνω πιο παιδί από τα παιδιά μου. Βέβαια και πιο συγκαταβατικός ίσως και με μεγαλύτερη κατανόηση, ίσως και με μια αγκαλιά γιγάντια, η οποία ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι θα λειτουργούσε εκ μέρους μου προς τους άλλους. Έγινα περισσότερο όπως είναι μια μάνα παρά ένας πατέρας. Αναγκάστηκα εκ των πραγμάτων να οικειοποιηθώ ένα ρόλο που δεν τον ήθελα ποτέ στη ζωή μου, να είμαι πολύ κοντά στους άλλους»… και ακόμα συμπληρωνει πως «… Μπορώ πια να χαθώ μέσα στον κόσμο. Δηλαδή, μπορώ να χαθώ κυριολεκτικά, να διαλυθώ μέσα στον κόσμο. Αυτό είναι η αγάπη μας. Το λες καμιά φορά και συναντάς δυσπιστία. Εγώ το αισθάνομαι. Το βιώνω, το ζω για τα ομοειδή μου, για τα κοντινά μου και για τα μακρινά μου».

Για τη σχέση του με το κοινό και τους ανθρώπους του, λέει: «Η αντίληψή μας στην ουσία δεν είναι ένα γεγονός, είναι ένα καθρέφτισμα. Μάλλον καθρεφτιζόμαστε και καθρεφτίζουμε τον κόσμο. Ό,τι έχεις μες στην καρδιά σου, ε, αυτό θα βγει. Βγαίνει και βιαιότητα, αλλά κι αυτό επειδή υπάρχει κατανόηση από πίσω. Γιατί εγώ τη βιαιότητα δεν την περιμένω από ένα ξένο άνθρωπο, την έχω ζήσει μέσα στο είναι μου, μέσα απ’ τα παιδιά μου, μέσα από τις σχέσεις μου. Δεν μπορείς να διαχωρίσεις τη βιαιότητα από την αγάπη».

Και τελικά; Τι είναι η ευτυχία; «Δεν ξέρω» λέει, «τι είναι η ευτυχία, αλλά γεμάτος για να βλέπω έναν άνθρωπο ολόκληρο μπροστά μου, ναι, είμαι σε θέση να το δω, να το ζήσω. Το να αποδεχτώ ολοκληρωτικά αυτό που βρίσκεται μπροστά μου, είμαι σε θέση να το κάνω. Δεν ξέρω αν είναι ευτυχία, μάλλον δεν είναι. Είναι μια προπαίδεια της ευτυχίας. Αλλά βρίσκομαι στα προνηπιακά μου βήματα της ολοκλήρωσης».

• Σωκράτης Μάλαμας