Σπάτα: Θρίλερ με τον θάνατο του 19χρονου Νικόλα – Η σχέση με την μαύρη μαγεία – Η παρέμβαση εισαγγελέα και οι αποκαλυπτικές μαρτυρίες

Σημάδια που δείχνουν πως ίσως ο Νικόλας να μην ήταν μόνος, αλλά και αποκρυφιστικά σύμβολα που την έκαναν να πιστεύει πως κάτι είχε προηγηθεί πριν βρεθεί το παιδί νεκρό, μέσα στο δωμάτιο.

«Το κινητό του ήταν πεσμένο εδώ, πάνω σε ένα πάπλωμα που είχαμε και ήταν κουβαριασμένο. Αφύσικο δηλαδή για αυτήν την εποχή. Παίρνω το κινητό στα χέρια μου, εκείνη τη στιγμή ήταν μπροστά οι αστυνομικοί και απλά κοιτούσαν. Παίρνω το κινητό του παιδιού και είχε βάλει ένα μοτίβο που εγώ δεν το ήξερα, απλά πάτησα το κουμπί και είδα ότι είχε μια κλήση από το αφεντικό του, δεκαοχτώ κλήσεις από εμένα και πέντε κλήσεις από την κολλητή του φίλη και θεωρώ ότι αυτή κάτι γνωρίζει και δεν λέει».

«Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι υπήρχαν δυο πράγματα που δεν ταίριαζαν στην εποχή. Πέρα από το πάπλωμα και ένα μπουφάν δικό μου μωβ. Απ’ ότι έμαθα μετά, το μωβ θεωρείται χρώμα Σατανισμού. Και αυτό που μου είχε κάνει εντύπωση ήταν ότι στο μνήμα του είχα βρει λουλούδια μωβ και πετρούλες μωβ. Πεντάλφα για πρώτη φορά στο σπίτι μας είδα την επόμενη μέρα το πρωί. Στο γραφείο του είχε τις σημειώσεις του και έκατσα και τις έψαξα όλες».

Όπως αναφέρει η μητέρα του Νικόλα, τα πράγματα στο μπάνιο ήταν περίεργα πεσμένα στο πάτωμα, σαν κάποιος να έψαχνε κάτι.

«Το σενάριο της αυτοκτονίας το έχω αποκλείσει. Υπήρχε συρτάρι να πατήσει αν το ήθελε. Θεωρώ ότι ή κάποιος τον καθοδηγούσε να κάνει κάτι ή τον μάθαινε. Τον έβαζε σε κάποια μονοπάτια που τον έφεραν στο σημείο αυτό. Για εμένα είναι βέβαιο ότι υπήρχε παρουσία άλλου προσώπου μέσα στο δωμάτιο».

Η ημέρα που τον βρήκε η ίδια απαγχονισμένο στο δωμάτιό του

Σοκάρει η μητέρα με τη μαρτυρία της… Όπως αναφέρει, το παράθυρο και η σίτα του δωματίου του ήταν μισάνοιχτα, πράγμα που της προξένησε ερωτήματα, αφού δεν συνήθιζε να το κάνει.

«Γυρνάω το κεφάλι μου, βλέπω ότι το κρεβάτι του ήταν άδειο, λέω “πού πήγε το παιδί” και με το που κάνω έτσι, και βλέπω στη ντουλάπα του, τον είδα κρεμασμένο με τα χέρια του δεμένα πίσω».

Η ποδιά που φορούσε ο Νικόλας στα εργαστήρια της σχολής είναι πια κρεμασμένη στη ντουλάπα.

«Προσπαθώ με αυτόν τον τρόπο να ζωντανέψω τη μορφή του. Ίσως θέλω να ξεγελάσω τον εαυτό μου ότι μέσα εκεί μπορεί να τον δω. Όταν τον βρήκα ήταν στον αέρα. Τα ποδαράκια του είχαν μια ελαφριά κάμψη, που σημαίνει ότι δεν υπήρχε κάτι να πατήσει κάτω. Βέβαια είχε κάποια βιβλία σκόρπια, αλλά ήταν αυτά που διάβαζε, τα γαλλικά του. Δεν θα μπορούσε να τα βάλει κάποιος και να πατήσει».

«Του πιάνω το προσωπάκι και ήταν παγωμένος και εκείνη την ώρα έπαθα σοκ. Είχε ένα σκοινί που είχε τέσσερις κύκλους γύρω του και ο τέταρτος κύκλος τον κράταγε. Ήταν δυο κορδόνια από φούτερ. Σαν να ήταν από δυο ίδιες μπλούζες. Μου έκανε εντύπωση, γιατί δεν είδα τα χέρια του έτσι όπως τον κοίταζα και κάνω έτσι και όντως ήταν τα χεράκια του πίσω δεμένα».

«Δεν θυμάμαι ποιος βοήθησε και τον κατεβάσαμε, μπορεί να ήταν και ο κλειδαράς, τον παίρνω αγκαλιά και από το βάρος του πέφτω στο κρεβάτι μαζί με το παιδί. Ήταν ο κλειδαράς εδώ και λέω κόψε μου τα σκοινιά. Τα κόβει με ένα κοπτάκι και του λέω «πρόσεξε μην τον κόψεις». Με το που λύνονται τα σκοινιά, πιάνω τον σφυγμό του. Εκείνη την ώρα μπαίνει άνθρωπος του ΕΚΑΒ και ένας αστυνομικός».