Σσσσ…

Δημοσιογράφοι και πολιτικοί γεμάτοι δίκιο, φώναζαν στα καφενειακού τύπου τηλεοπτικά πλατό την Κυριακή των εκλογών. Και την Δευτέρα. Και σήμερα. Και αύριο… Πρωί, μεσημέρι, βράδυ. Η σιωπή δεν ταιριάζει στα μέσα ενημέρωσης. Θα έκλειναν αμέσως. Ο λόγος είναι το προϊόν.

Δεν κραύγασαν μόνον πολιτικοί αλλά και δημοσιογράφοι. Και καλλιτέχνες, και τηλεπερσόνες και γυρολόγοι των καναλιών και ένα σωρό άλλοι που τα ξέρουν όλα. Ένα μόνο δεν ξέρουν. Πότε πρέπει να σιωπούν.

Ένα βουητό ηχεί ακόμη στ αυτιά μας.

Η σιωπή είναι χρυσός, μας μάθαιναν στο σχολείο. Για τις τηλεοράσεις ισχύει το αντίθετο.

Το διαδίκτυο επαναφέρει κάπως την σιωπή στην επικοινωνία. Μόνος ήχος αυτός των πλήκτρων του υπολογιστή, τα δάχτυλα που τρέχουν πάνω στο κλαβιέ, η σκέψη που βρίσκει χρόνο και κυρίως χώρο να αναπτυχθεί και να ταξιδέψει μακριά. Αφιερωμένη σ’ αυτούς που δεν μπορούν και σ’ αυτούς που δεν θέλουν να βγαίνουν στις τηλεοράσεις.

Τρέχει ο κέρσορας πάνω στην φωτεινή οθόνη και ο νους στον μακρινό φίλο που διαβάζει το mail μας, στον άγνωστο ιστιοπλόο συνταξιδιώτη της ηλεκτρονικής μας ζωής.

Δεν λείπουν κι απ’ αυτόν τον χώρο οι ιοί που μολύνουν. Όχι τόσο οι ηλεκτρονικοί, όσο οι βορβορικοί ιοί.

Σιωπή για λίγο. «Σταματήστε τον πλανήτη θέλω να κατέβω», διάβασα σ΄ έναν τοίχο στα Εξάρχεια, τη δεκαετία του -80. Σταματήστε για λίγο το βουητό. Ζαλισμένοι όλοι, θα δούμε τα πράγματα λάθος. Ίσως λίγη σιωπή, σιγή ασυρμάτου όπως λένε στα υποβρύχια, μας κάνει όλους ν’ ακούσουμε τους ήχους της θάλασσας που μέσα της πλέουμε. Σιωπηλή πλεύση για να σκεφθούμε και να ανασυνταχθούμε. Ίσως έτσι αλλάξουμε. Όχι μόνον δημάρχους και περιφερειάρχες, δημοσιογράφους και τηλεπαράθυρα. Ίσως αλλάξουμε πρώτα εμείς οι ίδιοι. Και τότε ίσως αναγκαστούν ν’ αλλάξουν κι’ αυτοί. Σσσσ…