Star Alert: Γιατί γουστάρουμε Παπακαλιάτη;

Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα

Εδώ και χρόνια, ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης κάνει τρελά σουξέ στην ελληνική ιδιωτική τηλεόραση, ενώ πάντα πάει καλά και στο θέατρο, με δύσκολες και απαιτητικές επιλογές, ακόμη και αν από κάποιους θεωρηθούν άνισες. Βαρετό καταντά όλα αυτά τα χρόνια το επαναλαμβανόμενο μοτίβο των επικριτών του, της τσίχλας – κριτικής τάχα, περί κλεμμένων θεμάτων, σκηνών, ιδεών. Πείτε και τίποτα άλλο, πια! Αυτό το πράγμα που ένας γράφει ή κάνει χιούμορ δημόσια και όλοι άλλοι βιάζονται να υιοθετήσουν και να παπαγαλίσουν το πρωτότυπο, καταντά όχι μόνο πληκτικό αλλά ενοχλητικό.

 

Καταρχήν η τέχνη στη θεματολογία της έχει κλίσε ούτως η άλλως θέματα. Έρωτας, θάνατος, θεός, απώλεια, ανέφικτο, εξέγερση. Και όπως λέει και ο διάσημος αφορισμός μετά τον Όμηρο όλα έχουν ήδη γράφει! Σημασία λοιπόν έχει πως ο Παπακαλιάτης κατορθώνει και κάνει δικιά μας υπόθεση, προσωπική, ακόμη και αυτό που έχουμε δει και ενώ δεν μας αφορούσε μας κάνει να το προσέξουμε. Δεν καταβαίνω λοιπόν την κριτική εξ αρχής της απαξίας, άσχετα με το κοινό αίσθημα και το αποτελέσματα τώρα για παράδειγμα έκανε μια τιτάνια για τον καιρό μας προσπάθεια. Είναι απ΄ τους λιγοστούς μαζί με τον Κραμαγγιώλη και τον Σμαραγδή που έχουν τον ηρωισμό να κάνουν σινεμά σε δύσκολες εποχές, που υπάρχει ανάγκη για δική μας παρηγοριά σε τελευταία ανάλυση.

 

Κρίνε λοιπόν την ταινία του, αφού τη δεις. Διάβαζα κριτικές που είχαν ουσία. Μίλησαν για θεματικές του εμμονές –γεγονός- και τη μεγάλη του προσήλωση στην τελειότητα της εικόνας  -και αυτό γεγονός- στα όρια της εικονολατρίας των πρώτων χριστιανών. Όμως να σταθείς απέναντι σε έναν καλλιτέχνη που έχει διαύλους ανοιχτούς επικοινωνίας με το κοινό του, διότι η τσίχλα απαιτεί να λες πως «κλέβει», δε βοηθά πουθενά, ούτε εσένα κάνει γραφιά ή μάγκα η επανάληψη του κλισέ.

 

Είδα ακόμη την υπερπροσπάθεια για άλλη μια φορά με οικουμενικό ελληνικό θέμα, του Σμαραγδή να αντιμετωπίζεται με υποψία απ΄ τους κατεστημένους των παλιών και συστημικών μέσων κριτικούς. Δες! Κρίνε σύμφωνα με τις εποχές! Στάσου στον δημιουργό ρε γαμώτο, με συμπάθεια και όχι εμπάθεια. Κανείς δεν κάνει δουλειά τέτοια για να μη δώσει το καλύτερο του. Αν δεν αγαπάς το σινεμά, το θέατρο, την τηλεόραση, τους ανθρώπους τους, τους καλλιτέχνες τους, τους δημιουργούς τους, κάνε κάτι άλλο. Κάνε αθλητικά, ποδόσφαιρο, καιρό, πολιτικά. Τι την θες την κριτική ή την πολιτιστική και καλλιτεχνική ιδιότητα στον δημόσιο λόγο;

 

Πραγματικά η συνεχής επίκριση όμως, καταντάει γραφικότητα άνευ ουσίας…

• Χριστόφορος Παπακαλιάτης