Star Alert: ΧΥΤΗΡΙΟ: Αποκρουστική βία εις το όνομα της πίστης

Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα  
Δεν είναι τα δυο υπουργεία που διχογνωμούν για την υπόθεση Χυτήριο, θέατρο, «Corpus Christi», Χρυσή Αυγή, Χριστιανοί Του Μίσους. Δεν είναι που μια παράσταση, μια θεατρική πράξη, ένα λογοτεχνικό κείμενο γίνεται πρώτη είδηση για την βία που σημειώνεται έξω απ αυτό. Δεν είναι οι εικόνες των ασπίδων, των γκλοπ, των λευκών κρανών των ΜΑΤΑΤΖΗΔΩΝ έξω από ένα θέατρο. Δεν είναι η απόγνωση στα μάτια των ηθοποιών γιατί για άλλη μια φορά υπογραμμίζεται η άβυσσος μεταξύ καλλιτεχνών και πολιτικών φρικιών ή Ταλιμπάν άνευ θρησκείας, γεννήματα μίσους. Δεν είναι ο εκφασισμός μιας χώρας, που κοινωνικές ομάδες αντί να γνωρίζουν την απομόνωση σαν καρκίνωμα αποκτούν δημόσιο λόγο, θέτοντας θέματα προς συζήτησιν που θεωρήθηκαν απ τον Διαφωτισμό και εδώ λυμένα, προαπαιτούμενα και αυτονόητα. Δεν είναι ο φόβος που ριζώνει στους θεατές πως για να πάνε θέατρο θα πρέπει να κοιτάξουν όχι τις στήλες θεαμάτων αλλά το δελτίο ειδήσεων. Δεν είναι που βουλευτής μελανοχίτων των Ελλήνων απελευθερώνει άτομο πριν ανέβει στην κλούβα παρουσία αστυνομικών, δείχνοντας πως η ανομία, η ατιμωρησία, η βλακεία έχουν νικήσει ενώ κάθε τάξη έχει καταλυθεί. Δεν είναι η παράνοια του όλου γεγονότος. Δεν είναι που ενώ το συγκεκριμένο έργο έχει παιχτεί σε όλο το κόσμο κι αν θες το βλέπεις και όχι δε σου επιβάλλεται, ενώ το να παρεμποδίζεις μια παράσταση να γίνει επιβάλλεις εσύ με βία την άποψη σου σε μένα που θέλω να τη δω. Δεν είναι που όλο αυτό του θέατρο του παράλογου, εκτός σκηνής, στους δρόμους μαίνεται ως λυσσαλέα μάστιγα. Δεν είναι η απελπισία για το πότε έγινε αυτός ο τόπος έτσι; Δεν είναι τα ρατσιστικά συνθήματα που ακούγονται για τον Λαέρτη Βασιλείου, που είναι φρικαλέα.

Είναι τα πρόσωπα εκείνων που σηκώνουν σταυρούς, καινές και παλαιές διαθήκες, εικονίσματα, ελληνικές σημαίες έξω απ το Χυτήριο. Παραμορφωμένα πρόσωπα, αλλοιωμένα χαρακτηριστικά, γυάλινα βλέμματα, χολερικά στόμα, σφιγμένες περισπωμένες από το μίσος, την προσήλωση στην επιβολή του δικού τους πιστεύω, την κακία. Πρόσωπα – μάσκες. Και έξω από ένα θέατρο να σημειώνεται ένα κοινωνικό γεγονός, αποκρουστικό. Αν δεν ήταν η Ιερά Οδός, οι οικεία δρόμοι του κέντρου, θα λέγες πως τα βουνά του Αφγανιστάν λείπουν απ το τοπίο, οι λουλακί μπουργκες και τα κοράνια να τηρούνται ως τα σημεία στίξης, σε άγρια δογματικότητα. Είναι που παρακολουθούμε στο θέατρο απ έξω, η μέσα, η στα σπίτια μας με ανοιχτές τις οθόνες στις ειδήσεις. Φόβος. Αυτός ο κόσμος, αυτή η κοινωνία, αυτά τα πρόσωπα, γύρω μας, έχουν γίνει τέρατα με ανοιχτό σαγόνια και καταπίνουν όσα κατέκτησε η ανθρωπιά μας εδώ και αιώνες. Αποκρουστικό φινάλε σε μια τροχιά πτώσης δεκαετιών. Και πλησιάζει η συνθληπτική πρόσκρουση…

• Χυτήριο