Στερνή μου γνώση…

il Postino

Το ανέκδοτο παλαιό. Ψαρεύει κάποιος στην προκυμαία και τον πλησιάζει ένας τεχνοκράτης –ας πούμε κάτι σαν μέλος της τρόικα, για να καταλαβαινόμαστε- και προσπαθεί να τον πείσει ότι πρέπει να πάρει ένα δάνειο, ν αγοράσει μια βάρκα. Γιατί; Ρωτά απαθώς ο ερασιτέχνης ψαράς.

Για να πιάνεις περισσότερα ψάρια, απαντά ο τροικανός. Και μετά, ξαναρωτά ο ψαράς. «Ε πως, μετά θα μπορείς να τα πουλήσεις και να πάρεις περισσότερα λεφτά και μετά αφού θάχεις περισσότερα λεφτά παίρνεις ένα μεγαλύτερο δάνειο κι αγοράζεις καΐκι». Γιατί; Ξαναρωτά ο ψαράς. Για να βγάζεις περισσότερα ψάρια και μετά να πάρεις ένα ακόμη δάνειο πιο μεγάλο, που θα μπορείς να το αποπληρώνεις εύκολα και θα αγοράσεις ένα στόλο από καΐκια που θα ψαρεύουν και θα βγάζουν περισσότερα ψάρια και λεφτά». Και μετά; Ε μετά όταν έχεις βγάλει πολλά λεφτά θα μπορείς να κάθεσαι στην παραλία και να απολαμβάνεις τη θάλασσα, ήσυχος – ήσυχος». Γιατί σάμπως και τώρα τι κάνω, ανταπαντά ο ψαράς και αφήνει άφωνο τον τροικανό.

Αν είχαμε κάνει πραγματικότητα το ανέκδοτο… Αντί δηλαδή να δανειζόμαστε, συνεχώς ως κράτος και ως μονάδες, και αρκούμαστε σε όσα ψάρια πιάναμε στην καθημερινότητά του ο καθένας, τότε ίσως μπορούσαμε να απολαμβάνουμε καλύτερα τον τόπο που ζούμε και θα διώχναμε με τον τρόπο του ψαρά, τον όποιο τροικανό μας ζάλιζε σαν μύγα.

Η πικρή αλήθεια είναι όμως ότι καταφέραμε να χρωστάμε μέχρι και το καλάμι του ψαρέματος, και τώρα ήλθαν αυτοί που θεωρούσαμε «αλλοδαπά κορόιδα» για να μας συνετίσουν. Στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα…