Στο Περιστέρι, στο όνομα του Ανδρέα – κι όμως όλοι μιλούν για τον Αλέξη – «300… αλλά με credits στους 297» – Τσίπρας όπως «Forrest Gump – Kill Bill στη Βουλή: Ζωή strikes again

Η κάμερα ανοίγει. Εσωτερικό, Δημοτικό Γυμναστήριο Περιστερίου, ταμπέλα: «Ανδρέας Παπανδρέου». Από τα μεγάφωνα παίζει “Don’t stop believin'”. Στην πραγματικότητα, όμως, κανείς δεν πιστεύει τίποτα πια.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ξεκινά συνέδριο, αλλά δεν είναι σίγουρο αν πρόκειται για συνέδριο κόμματος ή για sequel του «Κοίτα ποιος γύρισε». Ο Αλέξης Τσίπρας, με φόντο συνθήματα «γύρνα» και «αν όχι τώρα, πότε», επιβεβαιώνει ότι το κόμμα του έχει καταντήσει μια open mic βραδιά: όποιος θέλει, ανεβαίνει και λέει τα δικά του.

 «The Usual Suspects» – Φάμελλος edition

Ο Σωκράτης Φάμελλος μοιάζει με τον πράο καθηγητή που του έδωσαν μια τάξη υπό διάλυση και του ζήτησαν να την οδηγήσει στο Harvard. Έκανε ό,τι μπορούσε: προσπάθησε προανακριτική, κάλεσε Νέα Αριστερά, σφύριξε άνοιγμα στον χώρο, και τελικά κατάφερε… να του ρίξουν πόρτα οι μισοί και να του τραβήξουν το χαλί οι άλλοι μισοί. Η σκηνή θυμίζει “Titanic”: εκείνος σφυρίζει για σωσίβια, αλλά τα κασσελακικά παγόβουνα είναι παντού.

Η δήλωσή του πως «όσο η συζήτηση δεν καταλήγει πουθενά, φθειρόμαστε όλοι» είναι μια αξιοπρεπής απόδοση του «δεν πάει άλλο, παιδιά». Είναι το “Marriage Story” του ΣΥΡΙΖΑ, με δικαστή τον Πολάκη και μάρτυρα υπεράσπισης τον Νίκο Παππά.

 «V for Velouchiotis»

Ο Παύλος Πολάκης ποζάρει κάτω απ’ το πορτρέτο του Άρη Βελουχιώτη, έτοιμος για «πυρ ομαδόν» στο Συνέδριο. Η φωτογραφία του δεν είναι πολιτική δήλωση. Είναι αφίσα για επανάληψη της ταινίας “Fight Club”, αλλά με στόχο την Κουμουνδούρου. Το πρώτο κανόνα του Πολακισμού τον ξέρουμε: δεν μιλάς για συνεννόηση με κανέναν.

Μαζί του και οι 55 – όχι οι του Πειραιά, αλλά του προσυνεδριακού διαβήματος. «Εναλλακτική στην πορεία φτωχοποίησης» – κάπως σαν τον τίτλο “Everything Everywhere All at Once”, αλλά με λιγότερη συνοχή και περισσότερη οργή.

 «Back to the (2015) Future»

Οι εξωτερικοί παρατηρητές της υπόθεσης, όπως ο Παύλος Μαρινάκης, αναρωτιούνται εύλογα: αν οι «προοδευτικοί» του παρελθόντος ήταν τόσο σωτήρες, γιατί χρειάζεται σήμερα να γυρίσει ο Τσίπρας; Ή αλλιώς: «Γιατί να βλέπουμε reboot όταν το αρχικό ήταν αποτυχία box office;»

Ο Κώστας Τσουκαλάς από το ΠΑΣΟΚ, εμφανώς ενοχλημένος από το comeback του Αλέξη, υπενθυμίζει ότι δεν πιστεύει στους Κιγκινάτους – άρα ούτε και στον Καίσαρα του Περιστερίου. Για εκείνον, η πολιτική είναι “Slumdog Millionaire”, αλλά χωρίς το happy end.

 «Συνέδριο χωρίς τέλος, κόμμα χωρίς αρχή»

Η ουσία παραμένει: το συνέδριο γίνεται για να απαντήσει ένα ερώτημα που κανείς δεν θέτει ξεκάθαρα. Ποιος ηγείται, ποιος αποχωρεί, ποιος επιστρέφει, ποιος εκβιάζει με «αν όχι τώρα, πότε». Κι όλα αυτά ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε κατάσταση ανοιχτής παρτίδας Monopoly: με σπίτια στην Κουμουνδούρου, χρέη στην κοινωνία και παίκτες που αρνούνται να ρίξουν τα ζάρια.

Η κάμερα κλείνει. Το φως πέφτει. Το μόνο που ακούγεται είναι η φωνή του Αλέξη να σιγοψιθυρίζει:
«Εδώ είμαστε. Γιατί λείψαμε μόνο για να μας ζητήσουν πίσω.»
Κάπως σαν τον Μάικλ Κορλεόνε στο “The Godfather: Part III”: «Just when I thought I was out, they pull me back in…»

Θα συνεχιστεί στο επόμενο επεισόδιο: «Συνέδριο Reloaded»
(ή *«Η Επιστροφή του Προέδρου» – αν αντέξει το franchise…)

Η Βουλή ως ταινία του Ζακ Σνάιντερ: λιγότεροι Σπαρτιάτες, ίδια δράματα.

«A Few Good Votes»

Το Κοινοβούλιο της χώρας απέδειξε ότι δεν χρειάζεται εισαγγελέας ή συνταγματολόγος για να λύσει έναν γρίφο – μόνο έναν κυβερνητικό εκπρόσωπο, έναν πρόεδρο Βουλής με ήρεμη δύναμη και λίγη πίστη στο Σύνταγμα. Ο γρίφος του 149 vs 151 λύθηκε χωρίς να χρειαστεί καν… το τηλέφωνο της Επιστημονικής Υπηρεσίας. Ή αλλιώς, no lifeline was used.

Ο Παύλος Μαρινάκης, σε ρόλο καλοπροαίρετου μεν αλλά… σεναριογράφου του Netflix, αποφάνθηκε ότι αν οι βουλευτές είναι 297, τότε και η απόλυτη πλειοψηφία πάει στους 149. Σαν να λέμε: «Gone with the 3» – αφού χάθηκαν οι Σπαρτιάτες, μειώνουμε το ταβάνι.

 «12 Angry Men… και κάμποσοι συνταγματολόγοι»

Δεν άργησαν να καταφθάσουν οι… θεματοφύλακες του Συντάγματος. Ο Δημήτρης Μάντζος, με ύφος αυστηρού κριτικού κινηματογράφου, κατήγγειλε πως πρόκειται για «στρεβλό μοντέλο». Ο Γιώργος Καραμέρος, με ψυχή The Revenant και αντοχή στον κοινοβουλευτικό παγετό, προειδοποίησε να μη βαφτίσουν τις 149 έδρες ως «πλειοψηφία».

Ο Προκόπης Παυλόπουλος, πάντα σοβαρός, πάντα με στολή Lincoln, υπενθύμισε πως «δεν προσεγγίζονται έτσι τα θέματα αυτά». Ή αλλιώς: δεν παίζουμε το Σύνταγμα στα ζάρια, ούτε το γράφουμε σε tablet για να κάνει scroll το TikTok.

 «The King’s Speech» – με άρθρα του Κανονισμού

Το άρθρο 74, παράγραφος 2, μίλησε ξεκάθαρα: όταν λέμε «απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού», εννοούμε 300. Οπότε, όπως στην Titanic η Ρόουζ έλεγε «I’ll never let go», έτσι κι εδώ οι θεσμικοί φωνάζουν: «151 για πάντα!».

Αν τώρα μιλάμε για σχετικές πλειοψηφίες, οι 297 αρκούν. Δηλαδή, La La Land–style: οι αριθμοί αλλάζουν, αλλά το τέλος παραμένει μπερδεμένο.

«No Country for Sπαρτιάτες»

Η ταινία τρόμου τελειώνει για τους Σπαρτιάτες: έκπτωτοι από το αξίωμα, διαγραμμένοι από τις επιτροπές, διαγραμμένοι από τις στήλες, ίσως και από το group του WhatsApp. Δεν μένει παρά να τους δούμε σε κάποιο spin-off με τίτλο «Ο Λεωνίδας και οι Άφαντοι».

Η Διάσκεψη των Προέδρων ετοιμάζεται για reshuffle, όπως στα Ocean’s Eleven, αλλά χωρίς το glamour του Τζορτζ Κλούνεϊ – εδώ το σενάριο γράφεται από πρακτικά και όχι από χαρτοπαίκτες.

 «The 151 Club»

Το τελικό πόρισμα: η πλειοψηφία δεν επηρεάζεται από αριθμητικές μειώσεις. Όπου το Σύνταγμα λέει 151, δεν αρκούν τα 149. Εκτός αν αλλάξουμε το Σύνταγμα. Ή τη λογική.

Η υπόθεση μάς θύμισε ένα διαχρονικό ρητό:
«Όταν το Σύνταγμα μιλάει, η αριθμητική σωπαίνει» –
(και δεν είναι από ταινία, αλλά κάλλιστα θα μπορούσε να είναι από το «A Few Good Men: The Greek Sequel»).

Στην επόμενη προβολή:
«Ο κανονισμός, ο Πρόεδρος και ο Μαρινάκης» –
μια πολιτική buddy comedy με δόσεις δραματικής παρεξήγησης και κανονιστικού υπερθεάματος. Προσεχώς στις αίθουσες της Ολομέλειας.

«Forrest Gump» αλλά χωρίς τα παπούτσια τρεξίματος

Ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίστηκε στη 2η Διεθνή Διάσκεψη του Ινστιτούτου του και μίλησε σαν να ‘ταν ακόμα 2014 – ή 1984. Με πάθος, με στόχους, με όραμα για «ανάταξη και ανασυγκρότηση με ορίζοντα πενταετίας». Σαν άλλος Γκρηγκόρι Πετρόφ στον δρόμο του «φωτός και της αρετής».

Μόνο που αυτή τη φορά το «νέο εθνικό σχέδιο» ακούστηκε λίγο σαν σενάριο από το «Don’t Look Up»: όλοι ήξεραν πως ο μετεωρίτης έχει ήδη πέσει – αλλά ο Τσίπρας επιμένει πως «αν οργανωθούμε σωστά, μπορούμε ακόμα να σωθούμε». Η μόνη λεπτομέρεια; Δεν βρίσκει ποιος να τον οργανώσει.

 «The Return of the King» – χωρίς βασίλειο, χωρίς στέμμα, χωρίς στρατό

Στην πραγματικότητα, ο πρώην πρωθυπουργός μιλά σαν να του έχουν στείλει προσκλητήριο από την Ιστορία. Μόνο που, σύμφωνα με τις μετρήσεις, το 62,1% του εκλογικού σώματος απαντάει περίπου:
«Ευχαριστούμε, δεν θα πάρουμε».
Και το 66,1% των κεντρώων λέει με την ευγένεια του The Favourite:

«Είναι τιμή μας που το προτείνετε. Δεν θα προχωρήσουμε».

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως οι περισσότεροι αντιμετωπίζουν την ιδέα ενός νέου τσιπρικού φορέα όπως ένας σερβιτόρος θα αντιμετώπιζε μια επιστροφή μουσακά από το 2015: με ανησυχία για τη φρεσκάδα του.

 «Catch Me If You Can» – αλλά πού να τρέξεις με τόση κόπωση

Ο μόνος λόγος που κάποιοι τον φαντάζονται να επιστρέφει, είναι επειδή οι υπόλοιποι επικεφαλής της αντιπολίτευσης κάνουν το Τζακ Λέμον στο «Grumpy Old Men»: μιλούν για κοινωνική δικαιοσύνη, αλλά κοιτάζουν τις μετοχές. Ποιος θα εμπνεύσει δηλαδή; Ο Φάμελλος που θυμίζει διευθυντή Λυκείου; Ο Ανδρουλάκης με delivery συνεντεύξεων και ταχύτητα excel;

Έτσι, ένα κομμάτι της Αριστεράς σκέφτεται να καβαλικέψει ξανά τον ίδιο γάιδαρο, μέχρι να βρει επιτέλους άτι. Ή, στην τσιπρική μετάφραση:
«Αφού δεν έχουμε άλογο, ας βάλουμε ξανά τον ίδιο να χλιμιντρίσει».

 «The Imitation Game» – ή αλλιώς, το rebranding που μοιάζει με reboot

Ας το παραδεχτούμε: το πολιτικό comeback του Τσίπρα επιχειρείται με όλα τα τεχνάσματα του Χόλιγουντ. Νέο λογότυπο, νέος λόγος, νέες λέξεις: ανθεκτικότητα, δημοκρατία, θεσμοί – όλα στη σειρά, σαν πακέτο ευρωπαϊκής χρηματοδότησης. Μόνο που το κοινό έχει κουραστεί.

Γιατί όσο κι αν ο ίδιος πασχίζει να μεταμορφωθεί σε κάτι The King’s Speech, παραμένει απλώς μια εκδοχή του Groundhog Day – όπου κάθε πολιτική μέρα ξυπνά στο ίδιο δωμάτιο, με το ίδιο μήνυμα, την ίδια ατάκα, και το ίδιο επιμύθιο:
«Θα επανέλθω όταν με χρειαστείτε».
(Απλώς κανείς δεν του έχει χτυπήσει το τηλέφωνο ακόμα.)

«The Shape of Populism»

Ο λόγος του Τσίπρα υπέρ μιας «ηθικής, κοινωνικής και πολιτικής πρωτοβουλίας» θυμίζει περισσότερο διαφήμιση βιταμινούχου ροφήματος. Καλό ακούγεται, αλλά δεν θεραπεύει τίποτα.

Το Ινστιτούτο του –σαν άλλος ακαδημαϊκός ναός που παριστάνει την πολιτική μηχανή– δίνει βήμα, αλλά όχι κατεύθυνση. Ένα think tank που μοιάζει με «The Irishman»: όλοι ξέρουν ότι θα κρατήσει πολύ, κανείς δεν θέλει να το δει μέχρι τέλους.

 «Αν όχι τώρα, πότε; Αν όχι εσύ, ποιος; Αν όχι σοβαρά, τότε πάλι εσύ»

Ο Τσίπρας επιστρέφει πάντα με την ίδια ερώτηση. Και παίρνει πάντα την ίδια απάντηση:
«Καλύτερα όχι».

Όχι γιατί δεν χρειάζεται πολιτικός λόγος. Όχι γιατί δεν υπάρχει ανάγκη για αντιπολίτευση. Αλλά γιατί όλοι θυμούνται ότι όταν είχε την ευκαιρία, το μόνο που έκανε ήταν να παίξει «Life of Pi», ναυαγημένος, με κακοδιάθετα θηρία γύρω του και την αίσθηση ότι «κάπως θα τη βγάλουμε».

Εν κατακλείδι:
Το νέο αφήγημα Τσίπρα είναι σαν τα παλιά του συνθήματα – χωρίς φρεσκάδα, χωρίς πειθώ, αλλά με σιγουριά. Σαν τον Τζακ Νίκολσον στο «As Good As It Gets», μόνο που εδώ κανείς δεν γελάει.

«A Few Screams More»

Η Επιτροπή Δημόσιας Διοίκησης της Βουλής επρόκειτο να συζητήσει για τη διαφάνεια στον Τύπο. Αντ’ αυτού, παρακολούθησε ένα live επεισόδιο του «Mad Max: Fury Road» – μόνο που αντί για οχήματα, έτρεχαν μικρόφωνα, χειρονομίες και χαρακτηρισμοί.

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου εισέβαλε στην αίθουσα με τον θόρυβο και την αποφασιστικότητα μιας Uma Thurmanμε χαρτοφύλακα. Οι παρόντες δεν κατάλαβαν αν επρόκειτο για παρέμβαση ή για μονοπράκτο. Ελάχιστοι τόλμησαν να αναρωτηθούν αν ο τίτλος του νομοσχεδίου ήταν τελικά «Δημοσιότητα και Διαφάνεια» ή «Ζωή: The Final Cut».

 «The Sound of Zoi»

Η Πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας δεν πήρε απλώς τον λόγο. Τον άρπαξε, τον τίναξε στον αέρα και τον έκανε σάουντρακ ταινίας του Κουέντιν Ταραντίνο.

«Λέτε ψέματα!»
«Είστε κουτσαβάκια!»
«Είστε υποστηρικτής του Γκέμπελς!»
«Κλείστε το μικρόφωνό σας!»
«Μην κουνάτε το δάχτυλο!»
Όλα ειπωμένα με το δράμα του Sophie’s Choice και την ένταση του Gladiator.

Αν η Βουλή είχε χειροκροτητές, το κοινό θα είχε σηκώσει τα χέρια και θα φώναζε: «Ζήτω η θεατρικότητα!»

 «The Queen’s Gambit» – σε σκακιέρα με χαρτομάντιλα

Η Ζωή απευθύνθηκε στους παρόντες σαν δασκάλα που πιάνει τους μαθητές να αντιγράφουν: αυστηρή, αυθάδης, απόλυτη. Οι εκπρόσωποι των δημοσιογράφων ένιωσαν ότι συμμετέχουν σε κάποια παράσταση αποκαλύψεων, αλλά δεν είχαν προλάβει να πάρουν ρόλο.

Όταν της εξήγησαν πως «δεν χαϊδεύουν αυτιά, απλώς προσπαθούν να βελτιώσουν τον νόμο», εκείνη άκουσε περίπου: «Προδοσία στο Άουστερλιτς». Για τη Ζωή, όποιος δεν επαναλαμβάνει τη φωνή της, είναι συνεργός. Και ποιος θέλει να είναι συνεργός στο σύμπαν της Ζωής;

 «Joker» με κοινοβουλευτική κάρτα

Όταν ο Μαρινάκης απάντησε –σχετικά ήρεμα για τα δεδομένα της σκηνής– πως η χώρα δεν έχει αποκοπεί από την ΕΕ, αλλά και πως οι παρόντες εκπρόσωποι ήρθαν να συζητήσουν, όχι να προσυπογράψουν καταγγελίες, άνοιξε ο δεύτερος γύρος:
«Είστε κουτσαβάκι!»
«Γελάσατε όταν μιλούσα!»
«Χτυπήστε και το χέρι σας στο τραπέζι!»
«Ντροπή σας!»
Σε λίγο περιμέναμε να εμφανιστεί ο Heath Ledger και να πει:
«Why so serious, Madam President?»

«A Star Is Still Screaming»

Ο πρόεδρος της Επιτροπής, ο κ. Μπαρτζώκας, προσπάθησε να θέσει χρονικά όρια. Εκείνη όμως θεώρησε την υπενθύμιση του χρόνου… σεξιστική προβολή εξουσίας προς τα «νέα κορίτσια». Το ένα λεπτό έγινε πέντε, και η φράση «σας ενημερώνω πως έχει περάσει το λεπτό σας» απέκτησε τη βαρύτητα απονομής Όσκαρ.

Όταν δε της είπε πως «την αφήνει στην κρίση των πολιτών ως συνήγορο περίεργων υποθέσεων», η Ζωή αντέδρασε με την οργή της Miranda Priestly στο The Devil Wears Prada:
«Ποιων υποθέσεων; Ποιων; Ανακαλέστε! Δεν ντρέπεστε;»
Αν υπήρχε χαλί, θα το σήκωνε να δει τι έχει από κάτω.

 «12 Angry Minutes»

Το κρεσέντο έκλεισε με μονολόγους περί Παλαιστίνης, Τεμπών, αυτολογοκρισίας και «παράστασης ντροπής». Το μόνο που έλειπε ήταν κάποιο πλακάτ ή μια δραματική αποχώρηση με μουσική Requiem for a Dream.

Η Κωνσταντοπούλου δεν μίλησε απλώς. Κατέθεσε θεατρικό έργο πέντε πράξεων και απαιτεί ταυτόχρονα:

1. Ακρόαση
2. Σύγκρουση
3. Διάψευση
4. Δικαίωση
5. Αποκαθήλωση
   (και χειροκρότημα, αν γίνεται)

Τί απομένει;

Η Βουλή απέκτησε για λίγα λεπτά το δράμα του Whiplash, το φλερτ με το παράλογο του Birdman και την αμηχανία μιας Marriage Story χωρίς αγάπη, αλλά με πολύ θυμό. Κι εμείς; Εμείς το παρακολουθούμε, γιατί στην τελική:
«This is the Parliament Show – Not the News».

• Αλέξης Τσίπρας
• ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής
• Περιστέρι
• ΣΥ​ΡΙΖΑ