Στο «Βιβλιοπωλείον της Εστίας»

Του Αλέξη Παπαχελά  

Πολλά γράφτηκαν αυτές τις μέρες για το «Bιβλιοπωλείον της Εστίας». Φίλοι και γνωστοί «μαζεύονται», όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, και ανταλλάσσουν μνήμες και εμπειρίες από ένα αθηναϊκό στέκι που αγαπήθηκε.

Περάσαμε πολλές ώρες στη Σόλωνος 60, άλλοτε ψάχνοντας στο πατάρι ένα ακόμη βιβλίο για το Κυπριακό, άλλοτε πάλι κουβεντιάζοντας δίπλα στους πάγκους. Ηταν η εποχή των έντονων αναζητήσεων και του απίστευτου ρομαντισμού. Πιτσιρικάδες βλέπαμε με δέος συγγραφείς, διανοούμενους, πολιτικούς να ψάχνουν στους ίδιους πάγκους. Η Μαρία, ο κύριος Γιάννης –αν θυμάμαι καλά– ήταν δικοί μας, γνώριμοι άνθρωποι.

Πέρασαν τα χρόνια και η «Εστία» –όπως απλά λέγαμε το «Βιβλιοπωλείον» της– έγινε πιο «σπίτι» μου απ’ όσο φανταζόμουν. Η πάντα φιλόξενη αλλά και αυστηρή κυρία Μάνια Καραϊτίδη, η Εύα, ο σκύλος που καθόταν αναπαυτικά στο χαλί μπροστά στο γραφείο της, οι διάφοροι επισκέπτες που μπαινόβγαιναν είχαν τη δική τους γοητεία, καθώς γεφύρωναν μια αθηναϊκή παράδοση με ένα πολύ ζωντανό σήμερα. Και βεβαίως δεν θα ξεχάσω το μεσημέρι της επίθεσης από ένα πρώιμο τάγμα εφόδου, που θεώρησε πρέπον να κάνει γυαλιά καρφιά το βιβλιοπωλείο, αλλά και την αποφασιστικότητα της κυρίας Μάνιας, η οποία μπήκε μπροστά και έβαλε τις φωνές στα «παιδιά» χωρίς να φοβηθεί τίποτα.

Με στενοχωρεί που ζούμε σε μια πόλη η οποία δεν μπορεί να προστατεύσει τα σημεία αναφοράς κάθε γενιάς και τα παραδοσιακά της στέκια. Η λαίλαπα του νεοπλουτισμού και της γκλαμουριάς εξαφάνισε τα περισσότερα στο όνομα του περιώνυμου «αέρα». Σήμερα με δυσκολία μπορεί κανείς να βρει ένα-δυο γνώριμα σημεία μιας αστικής Αθήνας, που δεν ανήκει δα και στο πολύ απώτερο παρελθόν. Ξέρω… Αυτή είναι η φορά και η εξέλιξη των πραγμάτων. Οπως λέει και ο πάντοτε πρακτικός φίλος μου ο Γιάννης «πόσες φορές πέρασες από το βιβλιοπωλείο τα τελευταία δύο χρόνια;».

Ενδεχομένως και καμία. Και όπως πάντα συμβαίνει, καταλαβαίνεις τι σήμαινε κάτι για σένα μόνο όταν το χάνεις…

Πηγή: Καθημερινή