Στρουθοκάμηλος στην… Κουμουνδούρου

Αν στον ΣΥΡΙΖΑ είναι ευχαριστημένοι, που έχασαν τις εκλογές και είναι ικανοποιημένοι με το 31,6% και στην αξιωματική αντιπολίτευση, εμένα δεν μου πέφτει λόγος!

Αν είναι ευχαριστημένοι που η ΝΔ κατάφερε να σχηματίσει άνετη κυβερνητική πλειοψηφία μετά την έναρξη της κρίσης για πρώτη φορά, εμένα δεν μου πέφτει λόγος!

Αν θέλουν να ζουν στο ροζ συννεφάκι, της μη συντριβής με μεγαλύτερη διαφορά και ξανά εμένα δεν μου πέφτει λόγος!

Αλλά ξαφνικά να επιχειρείται να αποδοθούν σε προσωπικές επιθέσεις ή σε άλλες σκοτεινές διαδρομές τα ρεπορτάζ που προκύπτουν από πήγες και όχι αβασάνιστα σενάρια ότι στην Κουμουνδούρου «σφάζονται» παληκαριά, είναι άλλο θέμα.

Και μπορεί ο Αλέξης Τσίπρας σε εκείνη την περιβόητη συνάντηση με τον Πάνο Σκουρλέτη να συμφώνησαν στα χρονοδιαγράμματα ρίχνοντας το ανάθεμα στα κακά ΜΜΕ και να έθαψαν το «τσεκούρι του πολέμου», δικαίωμα τους, αλλά:

· Κάποιος θα πρέπει να εξηγήσει, πως ένα κόμμα που έχει ασκήσει εξουσία για 4,5 χρόνια και έχει αναδειχθεί ως ο ένας εκ των δυο ισχυρών πόλων εξουσίας, να καταποντίζεται κάθε χρόνο στις φοιτητικές εκλογές;

· Ποιος μπορεί να εξηγήσει την παταγώδη αποτυχία στην εκπροσώπηση στα συνδικαλιστικά όργανα;

· Γιατί δεν μπαίνει άνθρωπος στις κομματικές οργανώσεις;

· Γιατί απέτυχε παταγωδώς ο ΣΥΡΙΖΑ στις αυτόδιοικητικές εκλογές;

Η κοινωνική βάση δεν είναι το ποσοστό που λαμβάνεις σε μια εκλογική αναμέτρηση, αλλά οι ρίζες που έχεις στην κοινωνία, στους χώρους δουλειάς και στο φοιτητικό κίνημα.

Και αν δεν έχεις κοινωνική βάση τα ποσοστά εξανεμίζονται χωρίς να το καταλάβεις, άσε που οι προηγούμενες εκλογικές επιδόσεις δεν εξασφαλίζουν και τις επόμενες. Και βέβαια δεν μπορούν να ποντάρουν συνέχεια στο βολικό ΚΙΝΑΛ που σε συνθήκες πόλωσης δεν μπορεί να προσελκύσει ψηφοφόρους γιατί έχει ο καιρός γυρίσματα και μπορούν να ρωτήσουν τους συντρόφους τους, πλέον, από το ΠΑΣΟΚ.

Αυτή είναι η πραγματικότητα αλλά υπάρχει και η ιδεολογική μάχη ανάμεσα στους αυτοαποκαλούμενους αριστερούς ριζοσπάστες και σ΄ αυτούς που θέλουν το άνοιγμα του κόμματος στους πραγματικούς ψηφοφόρους που βρίσκονται πιο κοντά στη σοσιαλδημοκρατία.

Προσπερνώ στρατηγικές και σκοπιμότητες προσώπων, πίσω από αυτήν την ιδεολογική μάχη, αλλά θα πρέπει όλοι στον ΣΥΡΙΖΑ να συνειδητοποιήσουν ότι έχουν κυβερνητικό παρελθόν το οποίο δεν είναι αριστερό και καθόλου ριζοσπαστικό. Επομένως όσοι αισθάνονται αριστεροί ριζοσπάστες πρέπει έντιμα να αποκηρύξουν αυτό το παρελθόν, το οποίο σημειωτέων και με τις δικές τους ψήφους υπήρξε.

Πάμε τώρα στη θεωρία γιατί το… πάπλωμα είναι άλλη κουβέντα, υπάρχουν σημαντικές συγκλίσεις μεταξύ σοσιαλδημοκρατίας και ριζοσπαστικής Αριστεράς στα θέματα του αναθεωρητισμού, του ρεφορμισμού και του δημοκρατικού σοσιαλισμού.

Η βασική, όμως, απόκλιση έχει να κάνει με τον κρατικισμό. Οι ριζοσπάστες αριστεροί αντιδρούν στη μείωση κράτους που η παγκοσμιοποίηση έχει επιφέρει. Μάχονται εναντίων των αποκρατικοποιήσεων και επιδιώκουν κρατικοποιήσεις για τον ελέγχου του εγχώριου και πολυεθνικού κεφαλαίου. Μόνο που όλα αυτά είναι σε ιδεολογικό επίπεδο γιατί σε πρακτικό επίπεδο, όταν η ριζοσπαστική Αριστερά, ο ΣΥΡΙΖΑ, έγινε κυβέρνηση όχι μόνο δεν έγιναν κρατικοποιήσεις αλλά οι ιδιωτικοποιήσεις επιβλήθηκαν εκ των άνω και υλοποιήθηκαν χωρίς αντιδράσεις.

Οι ριζοσπάστες αριστεροί σε αντίθεση με τους σοσιαλδημοκράτες δεν πρωταγωνιστούσαν και δεν κυβερνούσαν έτσι κατάφερναν να παίρνουν μεγαλύτερες αποστάσεις από τον νεοφιλελευθερισμό. Όταν, όμως, κυβέρνησαν και αυτό όχι γιατί έπεισαν με την ιδεολογία τους αλλά χρησιμοποίησαν την κρίση κατά των αντιπάλων τους. Κατάλαβαν, οι “αριστεροί ριζοσπάστες”, με την ανώμαλη κυβενρητική προσγείωση ότι ο πολιτικός έλεγχος του κεφαλαίου και ειδικά του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού δεν είναι εφικτός και έτσι αυτόματα ήρθαν πιο κοντά με τη σοσιαλδημοκρατία.

Όσο δεν έχουν ρεαλιστικό εναλλακτικό σενάριο, το βασικό εναλλακτικό σε ένα παγκόσμιο οικονομικό-πολιτικό πλαίσιο είναι η αλλαγή από τον νεοφιλελεύθερο σε έναν πιο ανθρώπινο καπιταλισμό με στόχο την επίτευξη μελλοντικά ενός δημοκρατικού σοσιαλισμού.

Βέβαια όταν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί με τους ριζοσπάστες αριστερούς… τόσο το κακό για την πραγματικότητα.

Γιατί αυτοί ήταν που ψήφισαν το υπερταμείο αποκρατικοποιήσεων στο οποίο με τις δικές τους ψήφους πέρασαν τα περιουσιακά στοιχεία του κράτους για 99 χρόνια.

Με το τρίτο μνημόνιο, δεσμεύτηκαν να ολοκληρώσουν τις συναλλαγές για την παραχώρηση του αεροδρομίου «Ελ. Βενιζέλος» και του ΔΕΣΦΑ (τέλος 2018), των ΕΛΠΕ και της μαρίνας του Αλίμου (μέσα 2019), της Εγνατίας, των ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ και των περιφερειακών λιμανιών Αλεξανδρούπολης και Καβάλας (τέλος 2019). Καθώς και την πώληση των μετοχών της Δ.Ε.Η., του δικτύου ΔΕΠΑ, των περιφερειακών λιμένων Ηγουμενίτσας και Κερκύρας και της υπόγειας αποθήκευσης της Καβάλας (μέσα 2021) και άλλων περιφερειακών λιμένων βάσει των συστάσεων των συμβούλων του ΤΑΙΠΕΔ.

Το Μεσοπρόθεσμο για την περίοδο 2018-2022 προέβλεπε συνολικά έσοδα ύψους 3,955 δις ευρώ από το πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων του ΤΑΙΠΕΔ, τα οποία θα κατανέμονταν σε 2,031 δισ. ευρώ το 2018, σε 1,204 δισ. ευρώ το 2019, σε 238 εκ. ευρώ το 2020, σε 212 εκ. ευρώ το 2021 και σε 270 εκ. ευρώ το 2022.

Τα έσοδα του 2018 θα προέρχονταν από τους διαγωνισμούς που είχαν κλείσει σε προηγούμενα έτη και λαμβάνονταν οι επόμενες δόσεις (π.χ. ΟΠΑΠ, ψηφιακό μέρισμα, ηλεκτρονικές δημοπρασίες ακινήτων), την πώληση λοιπών ακινήτων, καθώς και νέους διαγωνισμούς που θα διεξάγονταν ή είχαν διεξαχθεί και επρόκειτο να ολοκληρωθούν μέσα στο έτος, π.χ. ΟΛΘ, ΟΤΕ, ΕΕΣΣΤΥ, ΔΕΣΦΑ κ.ά. Από το 2019 και μετά, τα έσοδα θα προέρχονταν κυρίως από διαγωνισμούς που βρίσκονταν σε εξέλιξη ή επρόκειτο να διεξαχθούν, σύμφωνα με το πρόγραμμα του ΤΑΙΠΕΔ, όπως π.χ. Εγνατία Οδός, Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών, ΕΛΠΕ, ΔΕΠΑ, ΔΕΗ κ.ά.

Βέβαια, μπορείς να μην αφήσεις την πραγματικότητα να σου χαλάσει την ιδεολογική αυταπάτη αλλά και αυτή η περίπτωση δοκιμάστηκε στην αρχή της διαπραγμάτευσης με τα γνωστά αποτελέσματα.

Πάμε τώρα και στο στρουθοκαμηλισμό, όπως αναφέρεται στην επιστημονική βιβλιογραφία η άρνηση συμβαίνει στους περισσότερους ανθρώπους και μπορεί να είναι μια φυσιολογική και ωφέλιμη αντίδραση. Από την άλλη, το να «κατοικεί» κανείς στη «χώρα της άρνησης» για πολύ φαίνεται ότι μπορεί να γίνει επιζήμιο. Ο Φρόιντ ήταν εκείνος που έβαλε σε λέξεις και προσδιόρισε μέσα από τις παρατηρήσεις του έναν ψυχολογικό «μηχανισμό άμυνας», όπως τον ονόμασε, του ανθρώπου, την άρνηση.

Η άρνηση είναι σε μεγάλο βαθμό μια υποσυνείδητη διαδικασία. Δηλαδή δεν αποφασίζεις ότι «τώρα θα είμαι σε άρνηση». Όμως, υπάρχουν έρευνες που δείχνουν ότι υπάρχει και μια συνειδητή πλευρά στην άρνηση, όπου, δηλαδή, μπορεί κάποιος να αποφασίσει να βρίσκεται σε αυτή την ψυχική και διανοητική κατάσταση παραβλέποντας τα γεγονότα.

Πίστευω ότι η σύγχρονη Αριστερά θα είχε απαλλαγεί από τις ολέθριες αντιλήψεις του παρελθόντος τα γεγονότα δεν αλλάζουν και τα προβλήματα της κοινωνίας δεν λύνονται ιδεοληπτικά. Ο στρουθοκαμηλισμός είναι ο χειρότερος σύμβουλος. Χρειάζονται αποφάσεις και όχι…στρουθοκαμηλισμός.

Η πραγματικότητα είναι το εκλογικό αποτέλεσμα του Ιουλίου κοντά στο 32%, που δεν ήταν αποτέλεσμα της αριστερης ριζοσπαστικής διακυβέρνησης.

Το διακύβευμα για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι αν θέλει να γίνει ένα κανονικό κόμμα εξουσιας εκπροσωπώντας την λεγόμενη δημοκρατική παράταξη, αυτό σημαίνει να γίνει ένα μαζικό προοδευτικό κόμμα που να μπορεί να εκπροσωπεί κοινωνικές δυνάμεις ευρύτερες του ακροατηρίου της ριζοσπαστικής αριστεράς ή θα εγκλωβιστεί σ’ αυτές.

Από την άλλη δικαίωμα τους είναι να θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο και να κινηθούν ως ακτιβιστές αρκεί, ομως, να αφήσουν ελεύθερη την…στρουθοκάμηλο που έχουν μέσα τους.

 

• Αλέξης Τσίπρας
• ΣΥΡΙΖΑ