Συνεργασίες και ψευδαισθήσεις: Ο πολιτικός «Τιτανικός» της κεντροαριστεράς – Από τον μπουφέ του Κακλάμανη «τρώει» ο Μπακογιάννης – Γιατί έχει πατώσει η Νέα Αριστερά;

Ρίχνοντας μια ματιά στις δημοσκοπήσεις, καταλαβαίνεις ότι τίποτε δεν είναι τυχαίο σ’ αυτόν τον κόσμο. Να, για παράδειγμα, κοίτα τα ποσοστά της Νέας Αριστεράς. Ένα και κάτι με το στανιό, κι ας έχει στις τάξεις της πρώην υπουργούς και κορυφαία στελέχη επί ΣΥΡΙΖΑ.

Αλλά πώς να πάει μπροστά όταν υιοθετεί ο,τιδήποτε ενάντιο στην κοινή λογική, δήθεν αριστερό και προοδευτικό. Τις προάλλες δεν ψήφισε τις Αμυντικές Δαπάνες του Προϋπολογισμού και καταφέρθηκε εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ που τις ψήφισε.

Παλιότερα, κάποια στελέχη της είχαν επικρίνει τον Τσίπρα επειδή τάχθηκε υπέρ του φράχτη στον Έβρο, ενώ επέκριναν την Σακελλαροπούλου που είχε φωτογραφηθεί δίπλα στον φράχτη.

Και τώρα… Τώρα να δείτε. Το Φεμινιστικό Δίκτυο του κόμματος εξέδωσε οργισμένη ανακοίνωση εναντίον του Μητσοτάκη επειδή μίλησε για δύο φύλα, ενώ ανάλογη δήλωση -κάπως πιο ήπια- έκανε και η Αχτσιόγλου. Παραθέτουμε απόσπασμα της ανακοίνωσης του Δικτύου, όπως τη βρήκαμε στο Newpost, για να καταλάβετε σε ποια νερά κολυμπούν αυτοί οι άνθρωποι:

«Εκφράζουν τη θλίψη τους για την αδυναμία του πρωθυπουργού να αναγνωρίσει την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης υπόστασης και να κατανοήσει ότι δεν μπορεί να ενταχθεί αποκλειστικά σε δυαδικές βιολογικές κατηγορίες.

Τέλος, το Δίκτυο τονίζει τη σημασία της κατανόησης του φύλου ως κοινωνικής κατασκευής για την προώθηση της έμφυλης ισότητας και την προάσπιση των δικαιωμάτων των ατόμων που δεν ταιριάζουν με τις παραδοσιακές κατηγορίες φύλου».

Καταλάβατε τώρα γιατί έχει πατώσει η Νέα Αριστερά; Εκείνοι φαίνεται να μην το καταλαβαίνουν. Και φυσικά δεν σκέφτονται ότι με τα… φοιτητά και με την άποψη ότι το φύλο είναι… κοινωνική κατασκευή ρίχνουν νερό στον μύλο της Ακροδεξιάς…

Η σκιά του Προέδρου

Το Μαξίμου, εν μέσω «wokism» αντιδράσεων και δεξιόστροφων πονοκεφάλων, προσπαθεί να μπετονάρει τη βάση του – λίγο από “The Godfather” (πολιτική “πρόταση που δεν μπορείς να αρνηθείς”) και λίγο από “No Country for Old Men” (αντικαθιστώντας το “old” με “centrist”). Από την άλλη, η αντιπολίτευση, με τη διπλωματική μαεστρία ενός Μακιαβέλι και τη στρατηγική ενός παιδιού στο σκάκι, επιχειρεί να ανιχνεύσει την επόμενη κίνηση του Μητσοτάκη.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης και ο Σωκράτης Φάμελλος κράτησαν μια διακριτική απόσταση από τον… δεξιό αέρα της Προεδρίας της Δημοκρατίας, σαν να αναρωτιούνται αν αυτό το “πλοίο” είναι έτοιμο να βυθιστεί. Η ψήφος στον Κακλαμάνη, λοιπόν, ήταν η αναγκαία εκεχειρία σε έναν πόλεμο που μόλις ξεκινά.

Και όπως είπε ο Τσώρτσιλ, «αυτή δεν είναι η αρχή του τέλους, αλλά το τέλος της αρχής». Το καλό κλίμα πήγε περίπατο, κι αυτό που μένει είναι η επόμενη μέρα στις μάχες για το Κέντρο, την αυτοδυναμία και –φυσικά– τη «στρατηγική ενοποίησης» που μοιάζει πιο δύσκολη από το να ξαναμαζέψεις κομφετί μετά την απονομή.

Το ΠΑΣΟΚ στην κούρσα για τη μεγάλη επιστροφή

Σαν τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο στο “The Irishman”, ο Νίκος Ανδρουλάκης εμφανίζεται αποφασισμένος να ξαναβάλει το ΠΑΣΟΚ στο παιχνίδι, θυμίζοντας πως «για να νικήσεις το τέρας, πρέπει να καταλάβεις τη φύση του». Οι ψήφοι στο Κέντρο μετρούν διπλές – ή και τριπλές, αν λάβουμε υπόψη ότι κάθε απώλεια της ΝΔ γίνεται αυτόματα όφελος για το ΠΑΣΟΚ. Κι αν η αρένα των πολιτικών συνεργασιών θυμίζει λίγο “No Man’s Land”, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ βάζει τους δικούς του όρους, ξεκαθαρίζοντας ότι τα φλερτ με τον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι μόνο αχρείαστα αλλά και επικίνδυνα. Η Χαριλάου Τρικούπη ποντάρει στη σταθερότητα και την αξιοπιστία, την ίδια ώρα που ο Κυριάκος Μητσοτάκης μοιάζει να απευθύνεται στο ακροατήριο της λαϊκής Δεξιάς, προσπαθώντας να μαζέψει τις διαρροές του.

Το πραγματικό όμως στοίχημα για το ΠΑΣΟΚ είναι να αποκτήσει τη γοητεία ενός “Titanic”, χωρίς να βουλιάξει στα παγωμένα νερά της αντιπαράθεσης. Οι περιφερειακές συνδιασκέψεις και το συνέδριο της άνοιξης λειτουργούν σαν το “Field of Dreams”: αν το χτίσουν σωστά, οι ψηφοφόροι θα έρθουν. Ο Ανδρουλάκης, με την αυτοπεποίθηση ενός πολιτικού που βλέπει το μέλλον του κόμματός του σε τροχιά ανάκαμψης, φρόντισε να υπενθυμίσει ότι «ο λαός θα κρίνει ποιος θα κυβερνήσει», αφήνοντας τη ΝΔ να αναρωτιέται πώς θα διαχειριστεί την κεντρώα “διαρροή”. Ίσως, όπως έλεγε και ο Βολταίρος, «το να μην κάνεις τίποτα κακό δεν είναι αρκετό. Πρέπει να προσπαθείς να κάνεις το καλό» – ένα μήνυμα που το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να κάνει πολιτικό αφήγημα.

Χαμόγελα, χειραψίες και καλό catering

Αν το Χόλιγουντ έψαχνε σενάριο για μια πολιτική κωμωδία, θα μπορούσε να ξεκινήσει από τα παρασκήνια της εκλογής του Νικήτα Κακλαμάνη ως Προέδρου της Βουλής. Σε ένα σκηνικό που θύμιζε περισσότερο τον μπουφέ στα “The Oscars” παρά την αίθουσα του κοινοβουλίου, το κλίμα ήταν τόσο γιορτινό που κανείς δεν θα ξαφνιαζόταν αν έβλεπε τον Κακλαμάνη να κρατά μικρόφωνο και να ξεκινά την απονομή: «Ευχαριστώ τους συναδέλφους για την εμπιστοσύνη, την οικογένειά μου για τη στήριξη και το catering για τα υπέροχα finger food!» Με πορτοκαλί γραβάτα και αθλητικά παπούτσια, ο νέος Πρόεδρος απέδειξε ότι το στυλ μπορεί να είναι χαλαρό, ακόμα κι αν η πολιτική σκακιέρα μοιάζει με “The Godfather” – όλοι φίλοι μπροστά στις κάμερες, αλλά πίσω από τις κλειστές πόρτες… άλλα σχέδια.

Όταν η πολιτική μοιάζει με κοσμική δεξίωση

Το αποκορύφωμα της ημέρας, φυσικά, ήταν ο πλούσιος μπουφές που οργανώθηκε από τον ίδιο τον Κακλαμάνη, με ιδιωτικό catering και χωρίς να επιβαρυνθεί το ταμείο της Βουλής – ένα άγγιγμα που θα έκανε ακόμη και τον Αριστοτέλη να πει «η γενναιοδωρία είναι αρετή». Όμως, όπως και στα μεγάλα πάρτι, το afterparty δεν αργεί να χαλάσει τη διάθεση. Με τη Νέα Δημοκρατία να πανηγυρίζει για την «ενότητα» και την αντιπολίτευση να κρατά διακριτικές αποστάσεις, η πραγματική πρόκληση ξεκινάει τώρα. Γιατί, όπως είπε και ο Τσώρτσιλ, «η επιτυχία είναι να προχωράς από αποτυχία σε αποτυχία χωρίς να χάνεις τον ενθουσιασμό σου» – και οι πολιτικές μάχες που έρχονται υπόσχονται πολλά… και όχι απαραίτητα χαμόγελα.

Όταν το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Αριστερά προσπαθούν να βρουν την κατεύθυνσή τους

Όπως θα έλεγε και ο Μάο, «η επανάσταση δεν είναι δεξίωση τσαγιού» – ούτε, φυσικά, είναι και η πολιτική συνεργασία. Με τη Νέα Δημοκρατία να ενισχύεται στις δημοσκοπήσεις και το ΠΑΣΟΚ να μοιάζει με δρομέα που ξεκίνησε γεμάτος όνειρα, αλλά ήδη λαχανιάζει, οι δηλώσεις για κοινά ψηφοδέλτια στην Κεντροαριστερά έρχονται να δώσουν τον τόνο. Η πρόταση του Σωκράτη Φάμελλου για ενωμένο μέτωπο ενάντια στον Μητσοτάκη θυμίζει την τελευταία σκηνή του “Titanic”: όλοι ξέρουμε πως το πλοίο δεν πρόκειται να σωθεί, αλλά οι επιβάτες ακόμα συζητούν για τη θέση τους στη σωσίβια λέμβο.

Το πρόβλημα; Οι τριβές εντός των ίδιων των κομμάτων. Από τη μία, ο Ανδρουλάκης προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ αυτονομίας και συνεργασιών, κρατώντας τις αποστάσεις του από τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ στο βάθος καραδοκούν η Διαμαντοπούλου και ο Πολάκης να ρίξουν τη δική τους σπόντα. Από την άλλη, η Νέα Αριστερά με τις “ανεξάρτητες” ανακοινώσεις της δείχνει ότι μάλλον προτιμά να βλέπει τον ΣΥΡΙΖΑ να ψάχνει τα πατήματά του παρά να στηρίξει οποιαδήποτε ενότητα. Και κάπως έτσι, το όραμα μιας ενωμένης Κεντροαριστεράς καταλήγει σε κάτι σαν το “La La Land”: ένα όνειρο που φλερτάρει με τη φαντασία αλλά συντρίβεται στην πραγματικότητα.

Όταν οι καρέκλες έχουν μεγαλύτερη σημασία από τις θέσεις

Ο Νίκος Ανδρουλάκης, προσεκτικός σαν τον Μάικλ Κορλεόνε στο “The Godfather”, δεν έχει εγκαταλείψει ακόμα το “οχυρό” του ΠΑΣΟΚ. Το γραφείο της Φώφης παραμένει το στρατηγείο του, γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς, πώς να εμπιστευτείς την καρέκλα της αξιωματικής αντιπολίτευσης όταν ξέρεις ότι σύντομα μπορεί να τη διεκδικήσει κάποιος άλλος; Άλλωστε, με τον ΣΥΡΙΖΑ να φλερτάρει με τη Νέα Αριστερά, ο Ανδρουλάκης ίσως προτιμά να παρατηρεί τη θύελλα από απόσταση, παρά να πιαστεί στη μέση.

Κι ενώ ο Νικήτας Κακλαμάνης γιορτάζει την τελευταία του πολιτική πράξη με το στυλ ενός ανθρώπου που ξέρει πότε να αποχωρήσει, οι φήμες για τον Κώστα Μπακογιάννη στην Α’ Αθήνας θυμίζουν ένα αθόρυβο αλλά αποφασιστικό “Gladiator” – με το κοινό να περιμένει ποιος θα επιβιώσει στη ρωμαϊκή αρένα της ΝΔ. Πάντως ο Μπακογιάννης μπορεί να έχασε τον Δήμο Αθηναίων αλλά τώρα μπορεί να «φάει» από τον «μπουφέ» του Νικήτα Κακλαμάνη. Την ίδια στιγμή, οι Σπαρτιάτες φαίνεται να ψάχνουν την επόμενη κίνηση τους, ψηφίζοντας για Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον υποψήφιο της Νίκης, στέλνοντας σαφές μήνυμα ότι οι τακτικές τους δεν συμβαδίζουν με την κεντρική στρατηγική της κυβέρνησης. Και κάπως έτσι, το πολιτικό σκηνικό θυμίζει το “Pulp Fiction”: μπερδεμένο, χαοτικό, αλλά γεμάτο απρόβλεπτες ανατροπές.

• Hard Talks