Τ2 Τrainspotting: Η επιστροφή του θρύλου

Είκοσι ένα χρόνια από το μοιραίο ταξίδι από το Εδιμβούργο στο Λονδίνο, οι τέσσερις φίλοι ξαναβρίσκονται κάτω από τις σκηνοθετικές οδηγίες του Danny Boyle.

Γίνεται μια ταινία τόσο αντιπροσωπευτική μιας εποχής και ενός mood όσο το «Τrainspotting» να επαναληφθεί; Η απάντηση είναι «όχι ακριβώς». Γι’ αυτό και το «Τ2 Τrainspotting» δεν ακολουθεί την γνωστή συνταγή των sequel. Αντί να προσπαθεί να κρύψει τα χρόνια του –τα χρόνια που μεσολάβησαν από την πρώτη ταινία στη δεύτερη-, εστιάζει σε αυτά. Ή, για να είμαστε ακριβείς, στις αλλαγές που αυτά επέφεραν στη ζωή και στον χαρακτήρα των ηρώων.

Σύνοψη των «προηγουμένων»:

Οι τέσσερις παιδικοί φίλοι/συνεργάτες/εχθροί πηγαίνουν στο Λονδίνο για να πουλήσουν μια σεβαστή ποσότητα ηρωίνης που φτάνει στα χέρια τους τυχαία. Όσο οι άλλοι κοιμούνται, ο Mark Renton το σκάει παρέα με όλα τα λάφυρα: 16.000 λίρες σε μετρητά. Το σκάει. Και δεν ξαναγυρίζει. Αφήνει 4.000 λίρες σε μία θυρίδα για τον Spud. Μια ευγενική κίνηση, χωρίς καλό αποτέλεσμα, καθώς ο αποδέκτης έχει ακλόνητο εθισμό στην ηρωίνη.

Ο Sick Boy ζηλεύει οικτρά και θυμώνει. Αν κάποιος έπρεπε να προδώσει τους φίλους του, αυτός ήταν ο κατάλληλος. Καταριέται την αδυναμία του και ονειρεύεται να πάρει εκδίκηση.

Ο Frank Begbie είναι σαν κινούμενη χειροβομβίδα. Ο Renton τον απασφάλισε. Η οργή του μπορεί να είναι αυτοκαταστροφική, αλλά δεν πρόκειται να είναι η μοναδική απώλεια.  

Είκοσι ένα χρόνια μετά πολλά έχουν αλλάξει:

Ο Mark Renton (Ewan McGregor) επιστρέφει στο μοναδικό μέρος που μπορεί να αποκαλεί σπίτι. Εκεί τον περιμένουν όλοι: ο Spud (Ewen Bremner), ο Sick Boy (Jonny Lee Miller) και ο Begbie (Robert Carlyle). Αλλά όχι μόνο αυτοί. Τον υποδέχονται η λύπη, η απώλεια, η χαρά, η αυτοκαταστροφή, η ηρωίνη, ο φόβος, ο κίνδυνος.

Η αρχή του T2 Trainspotting:

«Έχουν περάσει 21 χρόνια από την “έξοδο” της πρώτης ταινίας και θεωρητικά τόσα χρόνια είναι πολλά για να γίνει sequel» λέει ο Danny Boyle. «Η καθυστέρηση δεν ήταν επιτηδευμένη. Το συζητούσαμε για χρόνια. Αλλά τελικά, αυτό δίνει στην ταινία λόγο ύπαρξης. Όταν βάζεις τους ηθοποιούς δίπλα στο πώς έμοιαζαν δύο δεκαετίες πριν, αυτό είναι σκληρό. 10 χρόνια πριν, δεν ήταν τόσο διαφορετικοί. Τους έκανα πλάκα και τους έλεγα ότι πρέπει να ενυδατώνονται συνέχεια! Αλλά 20 χρόνια είναι πολύ καιρός και το νιώθεις αυτό. Οι τύποι είναι πολύ καλά με το  πώς είναι τώρα και πώς θα φαίνονται σε σύγκριση με πριν. Ήταν τίμιο. Δεν ντράπηκαν και η ταινία έχει να κάνει μ’ αυτό».

Ο Jonny Lee Miller, που υποδύεται τον Simon (aka Sick Boy),  συμφωνεί ότι δεν είναι ένα παραδοσιακό sequel. «Δεν έχει νόημα να κάνεις sequel του Trainspotting εκτός κι αν πραγματεύεσαι μεγάλα θέματα. Πώς είναι να είσαι μεγαλύτερος; Τι έχεις κάνει; Τι συμβαίνει στους χαρακτήρες και ποιες είναι οι συνέπειες; Ένα άμεσο sequel με απαντήσεις στο ποιος ξέφυγε, ποιος εκδικήθηκε, είναι βαρετό. Ο μόνος τρόπος είναι να βάλεις τις ζωές των ανθρώπων ανάμεσα».

«Η βασική ερώτηση ήταν αν ο John θα μπορούσε να γράψει το σενάριο» λέει ο Danny Boyle. «Οι ηθοποιοί είχαν φυσικά κάποιες επιφυλάξεις, γιατί ήθελαν να κάνουν κάτι εξίσου καλό με το πρώτο. Δεν ήθελαν να απογοητεύσουν κάποιον με τον κάνουν μια κακή συνέχεια. Ο John έκανε κάποιες απόπειρες που όλοι ξέραμε, όπως κι αυτός, ότι δεν λειτουργούσαν. Μετά πήγαμε όλοι στο Εδιμβούργο με τους παραγωγούς. Η 20η επέτειος πλησίαζε και θεωρήσαμε ότι ή τώρα ή ποτέ. Ο John έφυγε, έγραψε το σενάριο που μόλις το διάβασα, το έστειλα στους ηθοποιούς. Θα ήταν τρελοί να μην το κάνουν. Μπορεί να έλεγαν όχι για διάφορους λόγους, κυρίως γιατί ένας δύο έχουν τηλεοπτικές καριέρες. Αλλά όλοι ανταποκρίθηκαν και έτσι μπορούσαμε να το κάνουμε».

Ο σεναριογράφος John Hodge ήταν ενθουσιασμένος που εξερεύνησε το πού βρίσκονται οι τέσσερις παλιοί φίλοι. «Η πλοκή και η εξέλιξη των χαρακτήρων πάνε μαζί» λέει. «Οπότε όταν αρχίσαμε να σκεφτόμαστε ας πούμε τον Begbie, η ερώτηση ήταν αν είχε παιδιά. Ναι ή όχι; Κι αν έχει, τι έχει; Οπότε αποφυλακίζεται… ποια είναι η σχέση του με τον γιο του; Είναι ίδιοι; Όχι, είναι λίγο διαφορετικοί. Η μητέρα του τον μεγάλωσε ειδικά για να μην μοιάζει στον πατέρα του. Αυτό σε οδηγεί αλλού και αρχίζει να επηρεάζει την πλοκή. Αναρωτιέσαι που θα πάει τώρα ο Begbie; Είναι απομονωμένος, αποξενωμένος από την οικογένεια του, τι θα συμβεί τώρα;».

Ο Robert Carlyle (Begbie) είχε πολλά και έντονα συναισθήματα για τη διαδικασία. «Όλα μαζί… νευρικός και ενθουσιασμένος κυρίως. Το περίμενα καιρό. Το περίμενα δύσκολο, αλλά δεν ήταν. Είναι λίγο γλυκανάλατο, αλλά ήταν σαν ένα ζευγάρι παλιά παπούτσια. Ήξερα τον Bagbie πολύ καλά. Έχει αλλάξει πολύ, αλλά έχει πολλή πλάκα σαν χαρακτήρας και μια κάποια απελπισία. Έχει μια στενάχωρη ζωή. Αυτό το εξερευνά η ταινία. Έχει να κάνει με το τι έχουν κάνει οι τύποι τα τελευταία 20 χρόνια και πού βρίσκονται. Είναι πολύ πιο συναισθηματική απ’ ό,τι περίμενα, όχι μόνο εγώ, αλλά κι ο Danny».

«Ξέραμε κατά κάποιο τρόπο ότι θα χαιρόμασταν να δούμε αυτούς τους τέσσερις χαρακτήρες ξανά μαζί» συμφωνεί ο Boyle. «Αλλά η μεγάλη έκπληξη είναι η συναισθηματική ένταση. Βλέπεις τα πρόσωπα τους και είναι αυτόματο. Υπάρχει πάθος. Αναγνωρίζεις τι τους έχει κάνει ο χρόνος, τι μας έχει κάνει. Η ταινία είναι σαν τηλεσκόπιο που στρέφεται στον χρόνο, βλέπεις κάπου και το παρελθόν είναι εκεί, τόσο κοντά. Βλέπεις ξανά και έχει φύγει. Έχει πολύ ενδιαφέρον. Το T2 είναι μια μεταφορά δύο βιβλίων: του Porno, το sequel του Irvine 21 χρόνια μετά και μια άμεση επιστροφή στο Trainspotting. Για μένα, το βιβλίο είναι ένας μοντέρνος Οδυσσέας. Είναι αξεπέραστο, νομίζω, και η ανάγνωση του είναι ακόμα σαν τον ωκεανό που ορμάει στην καρδιά. Η νέα ταινία έλκεται από την τροχιά της πρώτης και είναι μεγάλο προνόμιο να ξαναμπείς σε αυτόν τον κόσμο».

Η μουσική του T2 Trainspotting:

O Danny Boyle λέει ότι «το κοινό έχει μια έντονη σχέση με το Trainspotting και για αυτό κατά πολύ ευθύνεται η μουσική. Έχουν το σημάδι της, θυμούνται μέρη της ταινίας μόνο και μόνο από τη μουσική. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα έβλεπαν την ταινία, αλλά την είδαν χάρη στη μουσική της. Όταν αυτό σε επηρεάζει, που νομίζω ότι έγινε με το soundtrack της πρώτης ταινίας, τότε το συναίσθημα σε πλημυρίζει. Αυτό το κομμάτι σε πυροδοτεί, ενεργοποιεί μια χημική αντίδραση μέσα σου. Το T2 Trainspotting έχει υπόψιν του την πρώτη ταινία, όχι μόνο από άποψη χαρακτήρων και αφήγησης, αλλά και χάρη στην ξεχωριστή επίδραση ως κομμάτι του στυλ ή της κουλτούρας. Η μουσική είναι ένα βύσμα που φτάνει σ’ αυτά τα συναισθήματα, στη μνήμη γενικότερα και υπάρχει μια ιδιαίτερη φόρτιση σε αυτήν ταινία που αναφέρεται στη μουσική στην πρώτη».

Ο συνθέτης Rick Smith λέει σχετικά: «Ένας από τους Έλληνες φιλοσόφους, δεν θυμάμαι ποιος, πίστευε ότι ό,τι κι αν λες για κάτι, το αντίθετο ισχύει εξίσου. Η λέξη που χρησιμοποίησε για αυτή την ένταση ήταν φωτιά. Το Trainspotting το είχε αυτό. Υπήρχε στο βιβλίο του Irvine και στην ταινία του Danny, στους χαρακτήρες και στη μουσική. 20 χρόνια μετά, μου άρεσε που έγραψα και ανθολόγησα μουσική για το T2 Trainspotting και ελπίζω να έχει το ίδιο αποτέλεσμα».

Ο Boyle συμπεραίνει: «Στην πρώτη ταινία, ο παλμός ήταν το Dubnobasswithmyheadman των Underworld, αλλά και το Born Slippy! Για το T2 Trainspotting, ο Rick Smith των Underworld συμφώνησε να γράψει τη μουσική για την ταινία και να βοηθήσει τον Jon Harris με όλο το soundtrack. Το πιο ωραίο ήταν που ανακαλύψαμε τους Young Fathers από το Εδιμβούργο. Είναι ο σύγχρονος παλμός αυτής της ταινίας και μας έχουν προφυλάξει από κάθε ξέσπασμα νοσταλγίας. Οι Wolf Alice έρχονται από το γούστο των θυγατέρων μου. Οι The Rubberbandits είναι αυτό που ακούει ο John Hodge στο σπίτι, όταν πρέπει να γράφει!».

Η ταυτότητα της ταινίας:

Σκηνοθεσία: Danny Boyle
Σενάριο (βασισμένο στα μυθιστορήματα του Irvine Welsh Porno & Trainspotting): John Jodge
Παίζουν: Ewan McGregor, Ewen Bremner, Jonny Lee Miller, Robert Carlyle, Anjela Nedyalkova
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Anthony Dod Mantle BSC, DFF
Σχεδιασμός Παραγωγής: Mark Tildesley
Κοστούμια: Rachael Fleming
Μοντάζ: John Harris

2 Μαρτίου στους κινηματογράφους από τη Feelgood

 

 

• ηρωίνη
• Λονδίνο