Τα χωριά του καλοκαιριού: Γιατί επιστρέφουμε εκεί, ξανά και ξανά

Δεν έχει σημασία αν είναι η Ελαφόνησος, η Βωβούσα ή ένα νησί χωρίς λιμάνι. Όλοι έχουμε ένα «χωριό του Αυγούστου» — έναν τόπο που δεν μας χρειάζεται, αλλά μας περιμένει. Εκεί που γυρίζουμε κάθε καλοκαίρι, σχεδόν μηχανικά, αλλά με μια καρδιά που χτυπά αλλιώς.

Είναι οι ήχοι που δεν αλλάζουν.

Το τρίξιμο της σιδερένιας καγκελόπορτας. Το ραδιόφωνο με λαϊκά στις 10 το πρωί. Ο ήχος του κουταλιού στο ποτήρι με το φραπέ, ακριβώς πριν τον πρώτο καβγά στο καφενείο.

Είναι οι άνθρωποι που δεν σε ρωτάνε πολλά.

Ο φούρναρης που λέει μόνο «Ήρθες;». Η γιαγιά που σου αφήνει γίγαντες στην κατσαρόλα χωρίς να ρωτήσει τι ώρα θα γυρίσεις. Τα παιδιά του καλοκαιριού που μεγαλώνουν μόνο μια φορά τον χρόνο — μαζί σου.

Είναι τα τελετουργικά.

Πρώτη μέρα: βόλτα στο νεκροταφείο. Δεύτερη μέρα: μισή ρακί και σταφύλια στη βεράντα. Τρίτη μέρα: λες «φέτος να μην πάμε στην πλατεία;» και καταλήγεις εκεί, πάντα. Κάθε χωριό έχει τον δικό του ρυθμό — και σε παίρνει μαζί.

Είναι το φως.

Αυτό το κάπως ξεθωριασμένο, σαν παλιό φιλμ. Εκείνο που κάνει το μεσημέρι βαρύ και το σούρουπο ιερό. Που σε αναγκάζει να σταθείς, να σωπάσεις, να το δεις.

Είναι οι γεύσεις που έχουν θέση στο στόμα σου από παλιά.

Η ντομάτα δεν είναι ποτέ τόσο γλυκιά στην πόλη. Η ζάχαρη στο φραπέ, η ρίγανη στην πατάτα φούρνου, το αγγούρι που μυρίζει σαν μνήμη. Επιστρέφεις γιατί θέλεις να φας όπως έτρωγες όταν δεν ήξερες τι θα πει καλύτερο ή καλύτερα.

Είναι η επιστροφή στον εαυτό σου.

Το χωριό του Αυγούστου δεν είναι προορισμός. Είναι χώρος και χρόνος όπου είσαι λίγο πιο αληθινός. Επιστρέφεις όχι επειδή κάτι αλλάζει, αλλά επειδή εσύ έχεις αλλάξει. Και θες να δεις αν ακόμα χωράς.

• γεύσεις
• επιστροφή
• καλοκαίρι
• χωριά