Τα μαγειρικά… εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και πώς θα τα αποφύγετε

Όποιος έχει συναναστραφεί Ιταλούς ξέρει πολύ καλά ότι με την κουζίνα τους δεν παίζεις. Φανταστείτε τι θα γίνει τώρα, που έχουν επίσημη αποστολή από τα Ηνωμένα Έθνη να την προστατεύσουν, ώστε για να την παραδώσουν στις επόμενες γενιές όπως ακριβώς την παρέλαβαν.

H UNESCO αναγνώρισε πριν λίγες μέρες την ιταλικη κουζίνα ως μέρος της άυλης κληρονομιάς της ανθρωπότητας, μια τιμή που έχει αποδοθεί στο παρελθόν σε μεμονωμένα πιάτα και σε γαστρονομικές ιεροτελεστίες, όπως το κλασικό γαλλικό δείπνο, αλλά ποτέ σε μια ολόκληρη εθνική κουζίνα.

«Για εμάς τους Ιταλούς, η κουζίνα είναι κάτι περισσότερο από απλό φαγητό ή μια συλλογή συνταγών», δήλωσε περιχαρής η Τζόρτζια Μελόνι, η κυβέρνηση της οποίας δρομολόγησε την υποψηφιότητα. «Είναι πολύ περισσότερο από αυτό: είναι πολιτισμός, παράδοση, εργασία και πλούτος».

Είναι μια καλά ενορχηστρωμένη επιχείρηση μάρκετινγκ, απαντούν οι πιο κυνικοί, σημειώνοντας ότι η γαστριμαργία είναι μια μεγάλη μπίζνα. Σύμφωνα με έρευνα της Deloitte, ο τζίρος των ιταλικών υπηρεσιών εστίασης έφτασε πέρυσι παγκοσμίως τα 251 δισ. ευρώ, ποσό που αντιστοιχεί στο 19% του συνόλου του κλάδου εστίασης. Παράλληλα, η αναγνώριση από την UNESCO εκτιμάται ότι θα ενισxύσει τον γαστρονομικό τουρισμό, προσθέτοντας μέσα στα επόμενα δύο χρόνια έως 18 εκατομμύρια διανυκτερεύσεις.

Είτε, πάντως, μιλάμε για μια έκφραση αγάπης και τη δημιουργία κοινότητας μέσα από το φαγητό, είτε για μια επιχειρηματική κίνηση για την ενίσχυση μιας από τις «βαριές βιομηχανίες» της Ιταλίας, υπάρχουν μερικά πράγματα που απλά δεν κάνουμε στην ιταλική κουζίνα, αν δεν θέλουμε να προκαλέσουμε εγκεφαλικά στους γείτονες:

1. Δεν σπάμε τα μακαρόνια στη μέση. Έχουν το τέλειο μήκος για να τα στριφογυρίσουμε στο πιρούνι και να μαζέψει κάθε πιρουνιά και σάλτσα. Αν δεν χωράνε στην κατσαρόλα, ήρθε η ώρα να αγοράσουμε μεγαλύτερη κατσαρόλα.
2. Δεν παραβράζουμε τα ζυμαρικά. “Al dente” σημαίνει «στο δόντι». Τα ζυμαρικά πρέπει να διατηρούν μια ελαφριά σκληράδα, τόσο όσο να τα νιώθουμε στο δόντι.
3. Δεν βάζουμε ανανά στην πίτσα. Χρειάζεται να το συζητήσουμε περισσότερο;
4. Και μιας και μιλάμε για πίτσα, αυτό που τρώμε στην Ελλάδα δεν θεωρείται πίτσα από κανέναν Ιταλό που σέβεται τον εαυτό του. Πίτσα είναι η ναπολιτάνικη, με τη μαλακιά, λεπτή ζύμη που ψήνεται σε ξυλόφουρνο…
5. …Ούτε αυτό που αποκαλούμε καρμπονάρα έχει σχέση με την οριτζινάλε. Κρατάμε την κρέμα γάλακτος μακριά από την κουζίνα και φτιάχνουμε τη σάλτσα χρησιμοποιώντας κρόκους αυγών, πεκορίνο ρομάνο (μην το πείτε παραέξω, αλλά και με πεκορίνο αμφιλοχίας είναι μια χαρά), πιπέρι και ένα φλυτζάνι από το νερό που έβρασαν τα μακαρόνια. Αυτό είναι και το μυστικό, γιατί το άμυλο από τα μακαρόνια που έμεινε στο νερό «δένει» τη σάλτσα.
6. Η κέτσαπ δεν είναι σάλτσα και τα μακαρόνια δεν είναι τηγανητές πατάτες. Δεν υπάρχει χειρότερος τρόπος για να δείξεις σε έναν Ιταλό ότι δεν σέβεσαι τις παραδόσεις του από το να πνίξεις ένα ωραίο πιάτων ζυμαρικών στην κέτσαπ.

• Ζυμαρικά
• Ιταλία
• Ιταλική κουζίνα
• πίτσα