Τα μέτρα δεν φτάνουν – φέρτε ποπ κορν – 11 κόμματα στη Βουλή  κι ένα κοινό: το χαμηλό ταβάνι – Γεωργιάδης – Πολάκης: Το κλουβί με τις… οργισμένες – Τέμπη… Confidential

Η νέα σεζόν στο πολιτικό Netflix ξεκίνησε – και η δημοσκοπική σειρά έχει απ’ όλα: επιστροφές, πτώσεις, αδιευκρίνιστους ρόλους και κομπάρσους που νομίζουν πως είναι πρωταγωνιστές.

Μισή μονάδα ο ένας, μισή μονάδα ο άλλος – και τρεις μονάδες ο αναποφάσιστος

«Η εξουσία δεν φθείρει. Η απώλειά της το κάνει». Η ρήση του Ζισκάρ ντ’ Εστέν μοιάζει να στοιχειώνει το ΠΑΣΟΚ που, σε κάθε νέα μέτρηση, βρίσκεται μπροστά μόνο και μόνο γιατί οι άλλοι τρέχουν… προς τα πίσω. Στην Interview, το ΠΑΣΟΚ ξαναγίνεται δεύτερο χωρίς να ανεβαίνει – απλώς επειδή η Πλεύση Ελευθερίας πέφτει. Στην Pulse, η Πλεύση παραμένει δεύτερη αλλά με πτώση, ενώ το ΠΑΣΟΚ συνεχίζει να κατρακυλά. Και κάπου ανάμεσα, οι δημοσκόποι βγάζουν το κομπιουτεράκι και προσθέτουν μισές μονάδες σαν να φτιάχνουν μερέντα σε δίπλανο ψωμί.

Η ΝΔ «τσιμπάει» 1,5 μονάδα στην Pulse. Με τι; Με μέτρα για ενοίκια και συντάξεις – προφανώς γιατί δεν υπάρχει μέτρο για αυγά, καύσιμα και νεύρα. Παρόλα αυτά, ο κόσμος δηλώνει… διστακτικός. Όπως θα έλεγε κι ο Κένεντι, «οι πολίτες δεν πρέπει να ρωτούν τι μπορεί να κάνει το κράτος γι’ αυτούς – αλλά γιατί το κράτος νομίζει ότι αρκεί αυτό».

Η Ελλάδα έχει 11 κόμματα. Κι ένα κοινό: το χαμηλό ταβάνι

Η Pulse μας ενημερώνει πως η Βουλή είναι 11κομματική. Σα να λέμε ότι έχουμε ένα σπίτι με 11 δωμάτια αλλά κανένα με θέα. Από τη Φωνή Λογικής μέχρι το κόμμα Κασσελάκη, οι μονοψήφιοι κάνουν παρέλαση, φτιάχνοντας το πιο απρόβλεπτο κοινοβουλευτικό cast των τελευταίων ετών. Όμως πίσω από το πλήθος, η ουσία είναι μία: κανείς δεν εμπνέει – ούτε για binge watching.

Ο ΣΥΡΙΖΑ στο 4%, σε κάποιες μετρήσεις στο 3,9%. Αν πέσει κάτω από το 3, θα χρειαστεί επιτροπή διάσωσης – ή reboot με άλλον τίτλο. Η κατάσταση θυμίζει σκηνή από το “Everything Everywhere All at Once” αλλά χωρίς το χιούμορ και το πολυσύμπαν. Εδώ έχουμε ένα σύμπαν – και είναι μονότονο.

Παίζουν χωρίς σενάριο, σκηνοθεσία ή κοινό

Ο Κυριάκος προσπαθεί να σταθεί ως steady hand. Δίνει πακέτα, δίνει bonus, δίνει ελπίδα – αλλά τα εισιτήρια δεν κόβουν. Το κοινό ψάχνει για πλοκή, και το σενάριο που του δίνουν είναι προβλέψιμο όσο κι ένα επεισόδιο Grey’s Anatomy στη 17η σεζόν. Στο μεταξύ, ο Τσίπρας γυρίζει πάλι την κάμερα πάνω του, αλλά η παραγωγή έχει αλλάξει και το καστ δεν έχει πια… αστέρες.

Όπως έλεγε και ο Φρανσουά Μιτεράν, «η πολιτική είναι η διαχείριση των συμβόλων». Και τα σύμβολα σήμερα δεν εμπνέουν – ούτε καν στους τίτλους των κομμάτων. Από τη Φωνή Λογικής έως τη ΝΙΚΗ, το branding παραπέμπει περισσότερο σε reality shows παρά σε εναλλακτικά ρεύματα εξουσίας.

Ο ψηφοφόρος με το τηλεκοντρόλ

Στο φινάλε, οι μετρήσεις λένε το πιο απλό πράγμα: οι πολίτες δεν ψάχνουν σωτήρες, αλλά μια πολιτική αφήγηση που να μην είναι remake. Αντί γι’ αυτό, έχουν να διαλέξουν ανάμεσα σε «σειρές» που αλλάζουν θέσεις αλλά όχι πλοκή. Και καθώς το ποσοστό των αναποφάσιστων ανεβαίνει, η εικόνα μοιάζει βγαλμένη από το “Don’t Look Up” – μόνο που εδώ, κανείς δεν κοιτάει καν προς τον ουρανό.

Μέχρι τότε, «πάμε άλλη μία»: λίγο συνταξιούχοι, λίγο ενοίκια, λίγο middle class και πολύ καπνός χωρίς φωτιά. Ή, όπως θα έλεγε και ο Τσώρτσιλ, «σε κάθε νέα μάχη, οι στρατηγοί προετοιμάζονται για τον προηγούμενο πόλεμο».

 «Τέμπη Confidential: η δικογραφία, ο Καραμανλής και η σφραγισμένη αλήθεια»
Ή αλλιώς, όταν η Βουλή παίζει σε remake του “Spotlight” χωρίς να θέλει να διαβάσει το σενάριο

Σφραγισμένη μελάνη και ξεκλείδωτες ευθύνες

Αν η Ελλάδα ήταν ταινία, η τραγωδία των Τεμπών θα ήταν το Titanic: όλοι ήξεραν ότι πάμε κατά διαόλου, αλλά κανείς δεν άλλαξε ρότα. Και τώρα, η σφραγισμένη δικογραφία για Καραμανλή και Σπίρτζη παραμένει σαν μαύρο κουτί που κανείς δεν θέλει πραγματικά να ανοίξει —τουλάχιστον όχι χωρίς γάντια και πολιτικά φίλτρα.

Η Βουλή ψάχνει τρόπους να διαβάσει 1.100 σελίδες χωρίς να σχηματιστούν ουρές, σαν να πρόκειται για Black Friday σε κατάστημα ευθύνης. Το ζητούμενο δεν είναι να αναγνωστούν οι ευθύνες· είναι να μη φωτογραφηθούν τα πρόσωπα που τις κουβαλούν. Ο Νικήτας Κακλαμάνης φοβάται τις εικόνες τύπου Novartis —όχι τις ευθύνες τύπου Τέμπη. Όπως είπε κι ο Ζακ Σιράκ:
«Οι πολιτικοί κάνουν λάθη. Το χειρότερο όμως είναι όταν κάνουν ότι δεν τα έκαναν».

Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι ουρά — είναι μονήρες θήραμα

Το ΠΑΣΟΚ, από την πλευρά του, λέει πως θα κινηθεί μόνο του: δικό του αίτημα, δικές του υπογραφές, δική του πολιτική μοναξιά. Καμία Πλεύση, καμία συγχορδία με Κωνσταντοπούλου, κανένα φλερτ με κοινά ψηφίσματα. Δεν τους βγήκε η προηγούμενη συνεργασία, πλήρωσαν το κόστος και τώρα πάνε με μοναδικό σύμμαχο την ασφυκτική μνήμη των Τεμπών. Και καλά κάνουν —διότι η δικαιοσύνη δεν είναι θέμα πολιτικής χημείας. Είναι θέμα συνείδησης.

Το επιχείρημα είναι σαφές: δεν γίνεται ο ελεγχόμενος να επιλέγει πώς θα ελεγχθεί. Διότι αυτό δεν λέγεται κράτος δικαίου, λέγεται reality τύπου Survivor όπου ο παίκτης βγάζει μόνος του το μοντάζ.

Model Tριαντόπουλου: Copy – Paste χωρίς έντιμο pasting

Η κυβέρνηση επικαλείται το «μοντέλο Τριαντόπουλου» για να αποφύγει την προανακριτική. Δηλαδή, μια εσωτερική διαδικασία που παραπέμπει πρόσωπα στη Δικαιοσύνη, αλλά με όρους ασάφειας, έλλειψης πορίσματος και γενικευμένου “ξεχειλώματος”. Το ΠΑΣΟΚ επιμένει: εφόσον δεν υπάρχει πόρισμα, ούτε φύλλο συκής, τότε δεν υπάρχει και άλλοθι για να μη γίνει προανακριτική.

Ο Τριαντόπουλος παραπέμφθηκε γιατί το δέχτηκε. Ο Καραμανλής; Θα αποφασίσει μόνος του; Ή θα χρειαστεί να ακολουθήσει τη ρήση του Κωνσταντίνου Καραμανλή (τον οποίο δεν επιβεβαιώνουμε με παραπομπή, αλλά του τα φόρτωσαν πολλά):
«Στην πολιτική, υπάρχει το αθώο λάθος. Αλλά υπάρχει και η ένοχη σιωπή».

“All the President’s Men” — χωρίς δημοσιογράφους

Η υπόθεση Τεμπών εξελίσσεται σε All the President’s Men χωρίς τους Woodward και Bernstein. Εδώ, οι ερευνητές αποφεύγουν την αλήθεια όπως οι πολιτικοί τις δεσμεύσεις. Η ΝΔ έχει μπροστά της μια απλή επιλογή: είτε αποδέχεται τον έλεγχο είτε τον παρακάμπτει με θεσμική ευγένεια τύπου “δεν χρειάζεται, το καλύψαμε με τον φυσικό δικαστή”. Το πρόβλημα είναι ότι η κοινωνία δεν καλύπτεται με τίποτα. Ούτε με σιωπές, ούτε με μπλοκαρισμένα pdf.

Η τραγωδία δεν παραγράφεται με ημερομηνία

Αν οι όποιες ευθύνες έχουν νομικά παραγραφεί, αυτό δεν σημαίνει ότι έχουν διαγραφεί πολιτικά. Το ΠΑΣΟΚ δεν διεκδικεί απλώς εντυπώσεις —διεκδικεί τη στοιχειώδη συνέπεια: να υπάρξει έρευνα. Γιατί σε μια δημοκρατία που σέβεται τον εαυτό της, δεν κάνεις ότι δεν ξέρεις ποιος είχε το τιμόνι όταν εκτροχιάστηκε το τρένο. Το έχει πει και ο Γουίνστον Τσώρτσιλ:
«Το τίμημα της μεγαλοσύνης είναι η ευθύνη».
Αλλά στην Ελλάδα, τη μεγαλοσύνη την πουλάμε σε εκθέσεις και την ευθύνη την εξαργυρώνουμε σε ψηφοθηρικά ρέστα.

Επίλογος: Μία χώρα σε σιδηροδρομική εκτροχίαση

Η δικογραφία είναι τεράστια. Οι ουρές για να τη διαβάσουν, ελπίζουμε όχι. Οι ευθύνες βαριές. Οι θεσμοί, όμως, πιο ελαφροί από ποτέ. Αν τελικά δεν συγκροτηθεί προανακριτική, δεν θα είναι επειδή δεν υπάρχουν λόγοι. Θα είναι γιατί δεν υπάρχει πολιτικό θάρρος. Και τότε, το αληθινό έγκλημα δεν θα είναι το δυστύχημα. Θα είναι η συγκάλυψή του.

Και προπάντων, όχι στον Τσίπρα

Στην…μετά-ΣΥΡΙΖΑ εποχή συνεχίζονται οι συζητήσεις για Λαϊκό Μέτωπο. Πρόσφατα, η Νέα Αριστερά είπε όχι στη συνεργασία μονάχα με τον ΣΥΡΙΖΑ, παρά την αντίθεση εισήγηση του αρχηγού Αλέξη Χαρίτση. Για το θέμα, το Λαϊκό Μέτωπο ντε, που δεν φαίνεται να απασχολεί ιδιαίτερα την κοινωνία αλλά τέλος πάντων, μίλησαν ο Ευκλείδης Τσακαλώτος και ο Νίκος Βούτσης.

Προτού δούμε τι είπαν για το Μέτωπο, να σας πούμε ότι και οι δύο έριξαν τα βέλη τους στον Αλέξη Τσίπρα και στην πιθανότητα να κάνει νέο κόμμα της Κεντροαριστεράς ή να ηγηθεί του Λαϊκού Μετώπου.

Τσακαλώτος: «Δεν θα είμαι από τους πρώτους 500 που θα ρώταγε ο Αλέξης. Νομίζω ότι δεν είναι αυτό που χρειάζεται γιατί αυτό που χρειάζεται η ελληνική πολιτική σκηνή είναι μια Αριστερά, μια Κεντροαριστερά που έχει συγκεκριμένες θέσεις που μπορεί να αντιμετωπίσουν τα γενικά ευρωπαϊκά προβλήματα των δυτικών οικονομιών αλλά και ελληνικά προβλήματα. Είναι τόσο μεγάλα τα προβλήματα που πιστεύω ότι ο κόσμος δεν θα πειστεί με επιπόλαιες και γρήγορες αντιδράσεις. Ο ίδιος ο κόσμος καταλαβαίνει ότι είμαστε σε πολύ δύσκολη κατάσταση»(Από Ρ/Σ Παραπολιτικά).

Βούτσης: “Προφανώς γνωρίζει ότι και η δικιά του προσφορά και διαδρομή είναι σε κρίση μέσα στο χώρο της Αριστεράς και ως μέρος του προβλήματος που οδήγησε και στην πολυδιάσπαση της παράταξης μας”.(Από Dnews).

Κατά τα λοιπά, ο Τσακαλώτος είπε πάμε όλοι μαζι να συζητήσουμε και να δούμε τι θα βγεί, βάζοντας στο κάδρο, πέρα από τη Νέα Αριστερά και τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ, την Κωνσταντοπούλου και τον Βαρουφάκη.

Αντίθετα, ο Βούτσης αποκλείει Βαρουφάκη και Ζωή και μιλάει σε…άπταιστη αριστερή διάλεκτο για μια πολιτική ευθύνης, ριζοσπαστισμού και ρεαλισμού της Αριστεράς. Δεν παραθέτουμε κι άλλα από την συνέντευξη του συμπαθέστατου πρώην προέδρου της Βουλής, γιατί θα σας πονέσει το κεφάλι και θα τρέχετε για ασπιρίνη…

Τίτλος: «Κραυγές και Παντελόνια στη Βουλή»
Ή όταν το Κοινοβούλιο μετατρέπεται σε σκηνή από το “Gladiator”

«Είναι η Βουλή, ανόητε»

Το περιστατικό θυμίζει περισσότερο casting για το sequel του Fight Club παρά κοινοβουλευτική διαδικασία. Ο Άδωνις Γεωργιάδης και ο Παύλος Πολάκης ξεσπάθωσαν στη Βουλή, σε μια παράσταση υψηλής έντασης, χαμηλού πολιτικού επιπέδου και μηδενικού αυτοελέγχου. Με φόντο μια παλιά βεντέτα, κι αφορμή το αυριανό δικαστήριο για το ΚΕΕΛΠΝΟ, οι δυο πολιτικοί ξαναφόρεσαν τα γάντια του ρινγκ, με το Κοινοβούλιο να παίζει ρόλο… Colosseum.

Ο Άδωνις αναρωτήθηκε αν ο Πολάκης «θα έχει τα παντελόνια» να εμφανιστεί στο δικαστήριο. Ο Πολάκης ανταπάντησε με φρασεολογία που θυμίζει περισσότερο καφενείο στην Ανώπολη παρά κοινοβουλευτική αίθουσα. Όσο για τον πρόεδρο της συνεδρίασης; Έκανε το μόνο λογικό: έκλεισε τα μικρόφωνα μπας και σώσει την αξιοπρέπεια του χώρου.

«Αντί για επιχειρήματα, βρισιές»

Ο Λίντον Τζόνσον είχε πει κάποτε: «Δεν είναι οι εχθροί μου που με πληγώνουν. Είναι οι φίλοι μου που με απογοητεύουν». Στην περίπτωσή μας, δεν πρόκειται ούτε για φίλους, ούτε για εχθρούς· απλώς για δυο πολιτικούς που επενδύουν συστηματικά στην ένταση και το θέαμα, ελλείψει ουσίας.

Η αποδοχή της πολιτικής χυδαιότητας ως «στυλ» έχει πια καταστεί κοινός τόπος. Το μόνο που αλλάζει είναι το ποιος φοράει το κοστούμι της γραφικότητας κάθε φορά: άλλοτε ο Πολάκης, άλλοτε ο Γεωργιάδης, και συχνά και οι δύο μαζί.

“You can’t handle the truth”

Στην ταινία A Few Good Men, ο Τζακ Νίκολσον ουρλιάζει πως «δεν αντέχετε την αλήθεια». Ε, στην ελληνική Βουλή, δεν αντέχουν ούτε την ψυχραιμία. Οι καβγάδες είναι διαρκώς μπροστά από τα μικρόφωνα· οι πολιτικές λύσεις, μονίμως εξαφανισμένες. Η διαλεκτική έχει παραδοθεί στην καφρίλα κι η πολιτική στον εντυπωσιασμό για λίγα δευτερόλεπτα στα δελτία των 8.

Το ερώτημα όμως είναι άλλο: ποιος επωφελείται όταν το πολιτικό σύστημα μετατρέπεται σε trash TV με bonus σκηνές deleted από το Big Brother;

Το ρεζίλι της Κρήτης και το ρεζίλι της Δημοκρατίας

Ο Άδωνις αποκαλεί τον Πολάκη «ρεζίλι της Κρήτης». Ο Πολάκης ανταποδίδει με χαρακτηρισμούς για «μισοριξιά» και «γλύψιμο από Καραμανλή μέχρι Σαμαρά». Αυτή η Βουλή, λένε κάποιοι, δεν τιμά το θεσμό. Μα πότε τον τίμησε τελευταία φορά;

Όταν οι πολιτικές αντιπαραθέσεις περιορίζονται στο ποιος θα βρίσει πιο χυδαία, ποιος θα απειλήσει πιο θεαματικά και ποιος θα ντυθεί πιο… «παντελονάτος» στο εδώλιο, τότε ίσως είναι ώρα να θυμηθούμε τον Σαρλ ντε Γκωλ:
«Η πολιτική είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήσουμε στους πολιτικούς».

Φινάλε χωρίς κάθαρση

Και για όσους αναρωτιούνται αν θα υπάρξει τιμωρία ή πολιτική συνέπεια, η απάντηση είναι προφανής: όχι. Ούτε Γεωργιάδης, ούτε Πολάκης έχουν κάτι να φοβηθούν. Το κοινό τους, φανατισμένο και εθισμένο στο θέαμα, δεν ζητά πολιτικό λόγο – ζητά αίμα. Κι αυτό, τους το προσφέρουν απλόχερα.

Όπως έλεγε κι ο Ρόμπερτ Κένεντι:
«Το μέτρο της ηγεσίας δεν είναι να φουντώνεις τα πάθη του όχλου, αλλά να τον οδηγείς πέρα από αυτά».
Αλλά εδώ δεν έχουμε ούτε Ρόμπερτ, ούτε Κένεντι. Μόνο παροξυσμό, ενδυματολογικά υπονοούμενα και φτηνό reality.

Μια Βουλή σε κρίση. Ένα πολιτικό σύστημα σε παρακμή. Κι ένα κοινό που, αντί να γελά, πρέπει πια να ανησυχεί.

Θα συνεχίσει άραγε η αίθουσα της Δημοκρατίας να είναι σκηνή θεάτρου σκιών; Ή μήπως ήρθε η ώρα να σηκώσουμε όλοι λίγο το παντελόνι της ευθύνης;

«Γαλάζια Απόβαση στη Βαλένθια: Mission Possible ή Το κόμμα με τη μεγάλη Ιδέα (του Εαυτού του);»
— ή αλλιώς, όταν η ΝΔ κάνει δημόσιες σχέσεις με φόντο τα… blackout της Ιβηρικής

“València Dreamin’”

Η ελληνική αποστολή προσγειώνεται στη Βαλένθια με τη χάρη κινηματογραφικού θιάσου που ταξιδεύει για διεθνές φεστιβάλ: καλοντυμένοι, καλοκουρδισμένοι και με βλέμμα στραμμένο στις κάλπες του ΕΛΚ, εκεί όπου ο Κωστής Χατζηδάκης θα δώσει τη δική του παράσταση για την αντιπροεδρία. Ο Μητσοτάκης, στον ρόλο του αρχιμάνατζερ-παραγωγού, επιβλέπει τις ζυμώσεις με βλέμμα House of Cards, χαμογελώντας με εκείνο το τεχνοκρατικό βλέμμα τύπου «εγώ δεν είμαι πολιτικός, είμαι σύμβουλος στρατηγικής ζωής».

Μόνο που η ευρωπαϊκή σκηνή έχει δει πολλές φορές το ίδιο έργο —και σπανίως χειροκροτεί στις λάθος γλώσσες.

Μα δεν είναι αυτό black tie gala… είναι ΕΛΚ

Στην ίδια τη σκηνή του συνεδρίου, έχουμε παραδοσιακές επιδόσεις γαλάζιου lobbying: ψηφοθηρία με ευρωπαϊκά κουστούμια, photo-op με καγκελάριους και κάτι χαμόγελα που θα έκαναν ακόμα και τη Μέριλ Στριπ να πει «αυτό δεν το παίζω». Ο Χατζηδάκης, με βιογραφικό εντυπωσιακό σε αριθμούς νομοσχεδίων και αντιδράσεων, κατεβαίνει για μία από τις 10 θέσεις αντιπροέδρων του ΕΛΚ.

Η ΝΔ ελπίζει ότι η δική του εκλογή θα είναι «ψηλά» —όχι μόνο στην κατάταξη, αλλά και στα μάτια των εγχώριων δελτίων ειδήσεων. Γιατί εδώ που τα λέμε, σε κάθε γαλάζια απόβαση, εκείνο που μετρά είναι το πώς θα παίξει στο δελτίο των 20:00. Στην Ευρώπη, άλλωστε, ακόμα παλεύουν να προφέρουν σωστά το “Chatzidakis”.

“You had me at Merz”

Η συνάντηση του πρωθυπουργού με τον Φρίντριχ Μερτς, τον πρόεδρο της CDU και ουσιαστικά το νέο «βαρόμετρο» του ευρωπαϊκού Κέντρου-Δεξιάς, δεν είναι απλή διπλωματική συνάντηση· είναι μια τελετουργία νομιμοποίησης: να φανεί ότι ο Μητσοτάκης είναι ο σωστός Ευρωπαίος, της αγοράς και της ισορροπίας, όχι του Βίζεγκραντ και των «ριζοσπαστικών φλερτ». Στο μυαλό του το ερώτημα είναι ένα: πώς κρατάς το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα συντηρητικό χωρίς να γίνει ξενοφοβικό, νεοφιλελεύθερο χωρίς να γίνει ανάλγητο, και κυβερνήσιμο χωρίς να σε πει ο Βέμπερ «λίγο».

Ο Μερτς, βέβαια, αν μπορούσε, θα του έλεγε το ρηθέν του Κολ:
«Στην Ευρώπη, δεν κυβερνάς με ιδεολογίες. Κυβερνάς με αριθμούς. Και αν δεν τους έχεις, φεύγεις».
Οπότε καλά τα ενσταντανέ, αλλά λίγη αυτοσυγκράτηση δεν βλάπτει.

“The King’s Speech” ή “Ομιλία χωρίς κοινό”

Ο πρωθυπουργός θα μιλήσει, λέει, σε κλειστή συνεδρίαση για την ευρωπαϊκή προοπτική. Θα επαναλάβει τα γνωστά περί σταθερότητας, μεταρρυθμίσεων και πράσινης μετάβασης, με ολίγη από Ουκρανία και ευρωπαϊκή ασφάλεια. Το ερώτημα είναι ποιος τον ακούει πραγματικά. Διότι στη Βαλένθια, όπως και στις Βρυξέλλες, ισχύει ο κανόνας του σινεμά:
«Είσαι τόσο καλός όσο η τελευταία σου ταινία» —κι αν η ταινία λέγεται «Μαξίμου Papers», έχει ήδη πέσει στα μισά στο Rotten Tomatoes.

Από την Ιβηρική με αγάπη (και blackout)

Το μπλακ άουτ που βύθισε μεγάλο κομμάτι της Ιβηρικής Χερσονήσου δεν θα μπορούσε να περάσει ασχολίαστο. Στο συμβολικό επίπεδο, ταίριαζε υπερβολικά καλά με τη γενική εικόνα: έντονο φως στα σαλόνια του lobbying, αλλά σκοτάδι στα ζητήματα που αφορούν την καθημερινότητα. Η Ευρώπη αλλάζει ρεύμα κι εμείς ακόμα ψάχνουμε μπρίζα.

“The European Job”

Ο Χατζηδάκης διεκδικεί την έδρα, η ΝΔ επενδύει στο prestige, ο Μητσοτάκης κυνηγά συμμαχίες και φωτογραφίες. Όλα αυτά δεν είναι ασκήσεις πολιτικής· είναι επιδείξεις ισορροπίας. Όπως είπε και ο Ζακ Ντελόρ:
«Η Ευρώπη δεν θα εδραιωθεί με ρητορείες. Θα εδραιωθεί με πράξεις που δημιουργούν αλληλεγγύη».
Πράξεις. Όχι πανηγύρια.

• Άδωνις Γεωργιάδης
• ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής
• Παύλος Πολάκης