Τα «μπάνια του λαού», οι πρόωρες εκλογές και άλλες ιστορίες πολιτικής ελαφρότητας

Ζούμε σε μια χώρα που πάσχει από διπολική διαταραχή. Παίζει εντός έδρας στο καυτό γήπεδο των Βαλκανίων, μα αυτοπροσδιορίζεται ως Ευρωπαία. Το μόνο βέβαιο, είναι πως έχουμε υιοθετήσει όλα τα ελαττώματα από τα συντροφάκια μας κι αυτό μπορεί να το αντιληφθεί και ο πιο αδαής: Σε ποια άλλη γωνιά του πολιτισμένου κόσμου οι πελατειακές σχέσεις πολιτευτή-ψηφοφόρου βρίσκονται στο ζενίθ, πριν καν προκυρηχθούν οι εκλογές; «Είναι κατάλοιπο της Ρωμαϊκής Εποχής και δε μπορεί να αλλάξει», μου είχε σφυρίξει κάποτε κορυφαίος υπουργός της κυβέρνησης. Κι επειδή είμεθα νεόπτωχοι, τα μπιλιετάκια πλέον σκάνε στον ιδιωτικό τομέα: Προσλήψεις σε σούπερ μάρκετ με την υποσημείωση πως είναι βυσματάκι του Χ.

«Η πιο μεγάλη πόρνη είναι η πολιτική», συνήθιζε να λέει ο παππούς μου. Θα το παραφράσω, μιας και διέπομαι από μία κάποια αστική ευγένεια, κάτω από την άπειρη μάζα λίπους που διαθέτω: Η πολιτική είναι η τέχνη του να αποκρύπτεις εντέχνως την αλήθεια, και να παρουσιάζεις την ιδεατή πραγματικότητα που εξυπηρετεί το ιδιοτελές αφήγημά σου. Πριν αναρωτηθείς τί εννοεί ο ποιητής, σκάει η επεξήγηση: 1η Μαΐου και τα διθυραμβικά αρθρα κάνουν λόγο για νέα αύξηση του κατώτατου μισθού. Σύμφωνα μάλιστα με τον ίδιο τον πρωθυπουργό, από τα 663 ευρώ,  ανέβηκε στα 713. «Τόσα έχουμε-τόσα δίνουμε» άκουω μια φωνή από το βάθος, να κατευθύνεται απειλητικά προς το μέρος μου. Ναι man, ΟΚ, αλλά ας πούμε ολόκληρη την αλήθεια: Αφαιρώντας τις εισφορές, ο κατώτατος μισθός ανέρχεται στα 611 ευρώ. Τόσο δύσκολο είναι να το πείτε;

Ανοίγω λοιπόν τη μαγική μου σφαίρα, και αναζητώ τρόπους επιβίωσης για τους ανθρώπους που ζουν με 6 κατοστάρικα, την ώρα που δεν την παλεύουν όσοι βγάζουν 7, 8 και 9. Τα ενοίκια είναι στο θεό, ο πληθωρισμός θυμίζει μέρες της ταπεινής μας δραχμής και η όλη φτιάξη που λέγεται κοινωνία βαδίζει στον αυτόματο πιλότο: Όμως πολύ φοβάμαι πως έρχεται μεγάλο «μπουμ». Γιατί όταν ένα ζευγάρι ξοδεύει τα 2/3 του εισοδήματός του για το νοίκι και λογαριασμούς, κάτι δεν πάει καλά. Την ίδια ώρα, νεόπτωχοι και μη, περιμένουμε την κάλπη…

«Ε, δεν θα χαλάσουμε τα μπάνια του λαού», είχε πει το καλοκαίρι του 1987 ο Ανδρέας Παπανδρέου, απορρίπτοντας πρόταση των συνεργατών του για πρόωρες εκλογές το καλοκαίρι.  Κι επειδή παράγουμε περισσότερο ΠΑΣΟΚ απ’ όσο μπορούμε να καταναλώσουμε, πιστός στην πολυσυλλεκτική του προσέγγιση, ο Κυριάκος Μητσοτάκης φλερτάρει με το αφήγημα των εκλογών τον Σεπτέμβριο: Χωρίς φυσικά να υπάρχει σοβαρός λόγος, ας κάνουμε για άλλη μια φορά το Σύνταγμα, φύλλο για σπανακόπιτα. Αλλά όταν είσαι κυβέρνηση, παίζεις μπάλα κατά το δοκούν. That’s life. Ακόμα κι αν όταν ο πρώτος που… ρουφιάνεψε την ημερομηνία ήταν ένας βουλευτής Θεσσαλονίκης και μάλιστα ανέφερε πως οι εκλογές θα γίνουν «τον ΟκτώΜβριο». Ας you say, Sir.

Βαδίζοντας προς το φθινόπωρο, έρχονται και τα επιδόματα για να χρυσώσουν το χάπι της δυστοπίας: Power Pass, Fuel Pass, «Ανακυκλώνω – Αλλάζω Συσκευή». Ενέσεις κορτιζόνης σε ένα σώμα σε αποσύνθεση. Ναι, αυτό το σώμα είναι η ελληνική κοινωνία, με τον υπουργό να δηλώνει μεταξύ άλλων πως «γνωρίζουμε ότι παρά τις μέχρι σήμερα παρεμβάσεις της Κυβέρνησης, παρεμβάσεις πιο γενναίες – σε μέγεθος – από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, απαιτούνται πρόσθετες ενισχύσεις». Δε λέω, η επιδοματική πολιτική ίσως να είναι αναγκαία. Ούτε αμφισβητώ το γεγονός πως η κυβέρνηση έχει βάλει σε τεράστιο βαθμό το χέρι στην τσέπη. Και μεταξύ μας, ο Μητσοτάκης έχει διαχειριστεί τις Δέκα Πληγές του Φαραώ, χωρίς να παρουσιάζει μεγάλη εκλογική φθορά. Όμως, λίγο… σεμνά και ταπεινά, κύριοι της κυβέρνησης. Ας μη μετράμε τα προσόντα μας σε σχέση με τους Ευρωπαϊους. Εδώ είναι το πρόβλημα, εδώ και η όποια λύση. Γιατί καθόλου δεν ενδιαφέρει τον τριαντάρη το πώς ζει κάποιος στην Ουτρέχτη ή στο Έσεν.

Έχουμε και την αξιωματική αντιπολίτευση, από την άλλη, σε άλλο ρεσιτάλ πρωτοτυπίας, να ζητά υπηρεσιακό υπουργό Εσωτερικών μέχρι τη διενέργεια των εκλογών. Φαντάζομαι πως στην Κουμουνδούρου έχουν μια μαγική σφαίρα καλύτερη από τη δική μου, και όποιο μπαλάκι βγαίνει, τοποθετούν στην επίμαχη ανακοίνωση και το αντίστοιχο κείμενο. Κι αν αύριο η ίδια σφαίρα βγάλει μπαλάκι που θα αναφέρει «Κατάργηση της φτώχειας με ένα νόμο και ένα άρθρο», πώς θα το αντιμετωπίσετε, συντροφάκια μου; Μήπως θα ήταν καλύτερα να περιμένουμε σοβαρές, κοστολογημένες προτάσεις και όχι να ζούμε μία επιστροφή στον ξύλινο, καταγγελτικό λόγο του 2009-2015; Στο χέρι σας είναι: Πείστε τον λαό πως μπορείτε να κυβερνήσετε. Καλό, ε;

Κλείνοντας, κι επειδή εύλογα κάποιος θα με ρωτήσει «ΕΣΥ ΤΙ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙΣ ΡΕ ΦΙΛΕ;», θα σου πω πως δεν είναι δουλειά μου. Αυτή είναι δουλειά των πολιτικών. Όμως υπάρχει μια κρίσιμη μάζα στο πολύπαθο Κέντρο, που ξέχωρα από τα προβλήματα της καθημερινότητας, ζητά τα αυτονόητα: Διαχωρισμό Κράτους-Εκκλησίας, δικαίωμα στον γάμο των ομοφυλόφιλων και αποποινικοποίηση της χρήσης κάνναβης για ψυχαγωγικούς λόγους. Αυτό το 10% που είναι συνήθως αόρατο, γιατί συνθλίβεται μεταξύ του δικομματισμού, είναι η ελπίδα μου για το μέλλον. Αυτό, και τα παιδιά που γεννήθηκαν το 2010 και στο μέλλον θα θεωρούν αδιανόητο το να φοιτούν σε ένα πανεπιστήμιο όπου μέσα θα υπάρχουν τραπεζάκια με τα λογότυπα ΔΑΠ, ΠΑΣΠ, ΠΚΣ, Δίκτυο κτλ. Να τα δούμε λίγο αυτά πριν τις εκλογές, ΟΚ;

Κι επειδή κάτι έλεγα πριν για πελατειακές σχέσεις, παρακαλώ θερμά το Μαξίμου για τη χορήγηση επιδόματος συναυλιοτουρισμού: Γιατί μια ζωή την έχουμε και είναι γκρίζα χωρίς πολλά ντεσιμπέλ.