Τα συντροφικά μαχαιρώματα και η αντιπολίτευση από Δεξιά…

Αν κάτι σώζει σήμερα τον Κυριάκο Μητσοτάκη, είναι η παντελής έλλειψη αντιπολίτευσης. Και όταν λέμε αντιπολίτευσης, κυρίως εννοούμε αξιωματικής αντιπολίτευσης. Πραγματικά, η κυβέρνηση Μητσοτάκη που ορκίστηκε πριν από μόλις δυο μήνες μετά από εκείνα τα θριαμβευτικά αποτελέσματα του Μαΐου και του Ιουνίου, έχει δεχθεί τόσα σκληρά χτυπήματα που αν υπήρχε σοβαρή, επαναλαμβάνω σοβαρή αντιπολίτευση, είναι βέβαιο ότι το πολιτικό σκηνικό θα ήταν διαφορετικό…

Αυτό δεν σημαίνει φυσικά ότι οι πολιτικοί συσχετισμοί του Ιουνίου στην κοινωνία θα είχαν ανατραπεί ούτε ότι η κυβέρνηση θα κινδύνευε με ανατροπή. Σίγουρα όμως δεν θα έπαιζε εν ου παικτοίς ούτε θα εμφάνιζε την εικόνα μιας κουρασμένης, σαστισμένης και βαριεστημένης κυβέρνησης της οποίας πολλά μέλη κάνουν τη μια γκάφα πίσω από την άλλη…

Μπορώ να πω πως τελικά ο κ. Μητσοτάκης είναι τυχερός πολιτικός. Ναι, τυχερός! Γιατί μέσα στις ατυχίες που του έχουν κάτσει εδώ και τεσσεράμιση χρόνια, όχι μόνο δεν έχει αξιωματική αντιπολίτευση και γενικότερα αντιπολίτευση αλλά από ό,τι φαίνεται, δεν θα έχει και για πολύ καιρό! Καλά, το ΠΑΣΟΚ του κ. Ανδρουλάκη είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει, είναι ένα και το αυτό.

Βαδίζουν εκεί στη Χαριλάου Τρικούπη χωρίς μπούσουλα, χωρίς σοβαρό πολιτικό λόγο και με γκάφες απανωτές που γίνονται βούτυρο στο ψωμί του κ. Μητσοτάκη όταν ξεπουπουλιάζει τους πύρινους και ανερμάτιστους λόγους του κ. Ανδρουλάκη, στη Βουλή…

Όσον αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ, τι να πεις; Οι σύντροφοι έχουν βγάλει για τα καλά τα μαχαίρια αναγορεύοντας τα συντροφικά μαχαιρώματα σε αγαπημένο τους σπορ. Υπόσχονται ότι “θα λογαριαστούνε μετά” και ανταλλάσσουν ύβρεις και απειλές μεταξύ τους που πόρρω απέχουν από την περιλάλητη συντροφική αλληλεγγύη της αριστεράς. Προφανώς ξύπνησαν μετά από μισό αιώνα και βάλε, οι καταχωνιασμένες στο DNA τους μνήμες από τα καρφώματα της Τασκένδης και τις δίκες της Μόσχας επί Σοβιετίας και μετά από μισό αιώνα. Για αυτό και βγήκαν στον “αφρό” μίση, πάθη και καθυστερημένοι λογαριασμοί που ακόμη δεν έχουν πληρωθεί…

Ειλικρινά είναι απορίας άξιον πώς αυτοί οι άνθρωποι θα μπορέσουν να συμπορευτούν με τον νέο αρχηγό, όποιος κι αν είναι αυτός και πώς θα ασκήσουν αντιπολίτευση στον πανίσχυρο και ταυτόχρονα πολιτικά λαβωμένο Μητσοτάκη. Είναι δυνατόν να βαδίσουν όλοι μαζί ξεπερνώντας τις βρισιές, τις ομοφοβικές και ρατσιστικές τους κατηγορίες και τις απειλές και να στήσουν ένα καινούριο κομματικό μαγαζί ως αντίπαλο δέος στη ΝΔ του κ. Μητσοτάκη; Θα κάνουν άραγε χωριό τα στελέχη της κας Αχτσιόγλου, αν κερδίσει την ηγεσία, με τους νεόκοπους ηρακλειδείς του κ. Κασσελάκη που μάλλον πιο πολύ αντιπαθούν οι μεν τους δε, παρά τη ΝΔ και τον κ. Μητσοτάκη; Ο ΣΥΡΙΖΑ από κόμμα που ήταν κάποτε, σήμερα πιο πολύ μοιάζει με ναρκοπέδιο όπου οι “παρατάξεις” Αχτσιόγλου και Κασσελάκη ανταλλάσσουν πυρά και με τον κ. Παππά να συμπεριφέρεται ως κυανόκρανος του ΟΗΕ. Ο δε κ. Τζουμάκας είναι προφανές ότι προτιμά να λειτουργεί πιο πολύ ως ελεύθερος σκοπευτής σημαδεύοντας στον σταυρό συντρόφους του στρατοπέδου Κασσελάκη!

Αυτά βλέπει ο κ. Μητσοτάκης και με το δίκιο του τρίβει τα χέρια του. Ως πότε βέβαια δεν ξέρω. Το μόνο που μπορώ να πω, είναι πως αν δεν πάρει γρήγορα αποφάσεις για ριζικές αλλαγές, θα συναντήσει σίγουρα κάποια στιγμή μια αντιπολίτευση. Μόνο που δεν θα είναι από τα αριστερά αλλά από τα δεξιά του. Με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει για το πολιτικό σύστημα, για τον ίδιο και για τον τόπο…

• αντιπολίτευση
• Κυριάκος Μητσοτάκης
• ΝΔ
• ΣΥΡIZA