Τα ταπεινωμένα γηρατειά

«Τα περήφανα γηρατειά» ήταν μια από τις φράσεις του Ανδρέα Παπανδρέου που με την πάροδο του χρόνου κατέλαβε μόνιμη θέση στο ελληνικό πολιτικό λεξιλόγιο. Μια φράση που εκφράζει τη βούληση της οργανωμένης Πολιτείας να προστατεύσει τους ηλικιωμένους και να τους εξασφαλίσει αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης γιατί το δικαιούνται και όχι γιατί το κράτος είναι «φιλεύσπλαχνο».

Αυτά τα τελευταία μνημονακά χρόνια, το «περήφανα γηρατειά» μόνο ως ειρωνεία μπορούν να ακουστεί. Γιατί το βιοτικό επίπεδό τους έχει πέσει στο σημείο που βρισκόταν πριν από δεκαετίες. Οι συντάξεις έχουν υποστεί διαδοχικές περικοπές, ενώ το κόστος της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης μεταφέρεται ολοένα και περισσότερο στους ίδιους τους ασφαλισμένους. Η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο δύσκολη μιας και σε πολλές περιπτώσεις οι συνταξιούχοι αναλαμβάνουν να συντηρήσουν τα άνεργα παιδιά τους.

Τα νέα μέτρα που φέρνει η συμφωνία για τη β αξιολόγηση (όταν με το καλό κλείσει…) θα πλήξουν ξανά τους συνταξιούχους. 1,8 δισ. περικοπές, κάτι που μπορεί να σημάνει πλέον του 15% μείωση των συντάξεων. Θα ακουστούν και πάλι πολλές δικαιολογίες, πολλές εξηγήσεις, πολλές αναλύσεις. Αλλά αυτό που μετράει είναι ότι στην Ελλάδα του 2017, τα γηρατειά μόνο περήφανα δεν είναι.

 

• συντάξεις