Τα βελάκια του Σκουρλέτη, τα… Balmain της Δούρου και το restart μετ´ εμποδίων του ΣΥΡΙΖΑ

Η ιστορική εμπειρία έχει δείξει ότι ένα κόμμα το οποίο χάνει την εξουσία, χάνει μαζί τα αυγά και τα πασχάλια του. Η εξουσία είναι αφροδισιακή. Λειτουργεί ως συγκολλητική ουσία.

Αντίθετα η ήττα φέρνει τα πάνω κάτω. Αυτό συνέβη στη ΝΔ επί Κώστα Καραμανλή το 2009 όταν έχασε με πάνω από 10 μονάδες από τον Γιώργο Παπανδρέου, αυτό συνέβη και το 2015 όταν ο Σαμαράς έχασε από τον Αλέξη Τσίπρα, με 8,5.

Η ιστορία επαναλήφθηκε με άλλους πρωταγωνιστές και επί ΣΥΡΙΖΑ. Ο Αλέξης Τσίπρας έχασε από τον Κυριάκο Μητσοτάκη με 9,5 μονάδες στις ευρωεκλογές και με 8,5 στις εθνικές. Ο Καραμανλής παραιτήθηκε το ίδιο το βράδυ των εκλογών. Ο Σαμαράς μετά από μερικούς μήνες. Ο Τσίπρας ούτε που το διανοήθηκε. Αντίθετα οι αντιδράσεις του μέχρι τώρα είναι ότι «νίκησε». Ότι είναι δική του επιτυχία το 31,5% των εθνικών εκλογών αφού σχεδόν όλοι περίμεναν – και στον ΣΥΡΙΖΑ και στη ΝΔ- η διαφορά να μεγαλώσει συγκριτικά με τις ευρωεκλογές.

Η ήττα όμως είναι ήττα. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κέρδισε αυτοδυναμία με 40% και 158 βουλευτές. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Ο ΣΥΡΙΖΑ που ήταν αμάθητος μέθυσε με τις σειρήνες της εξουσίας περισσότερο από όλους γι αυτό και δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα. Η κακή ψυχολογία οδηγεί σε λάθος αποφάσεις.

Η ουσία είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε κατά 80% εξαιτίας των πολιτικών που εφάρμοσε η κυβέρνηση του, όπως συμβαίνει με όλα τα κόμματα σε όλον τον κόσμο. Κάνουν λάθος όσοι στην Κουμουνδούρου βλέπουν το δένδρο και χάνουν το δάσος.

Είναι υπερβολική όλη αυτή η στοχοποίηση του Πάνου Σκουρλέτη ενώ την ίδια στιγμή το πρώην Μαξίμου μένει στο απυρόβλητο. Δεν μπορεί να φταίει περισσότερο ο γραμματέας του κόμματος από τον πρωθυπουργό. Ο Σκουρλέτης αν έχει ευθύνες έχει κυρίως για την περίοδο που ήταν υπουργός και συνέβαλε στην καταστροφική πορεία της ΔΕΗ. Τα βελάκια όμως πέφτουν πάνω του για τη θητεία του ως γραμματέα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε εσωκομματική περιδίνηση. Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος πίνει ακόμη σιωπηλός τον φραπέ του. Διαμαρτυρήθηκε και η Δούρου ότι την έχουν στην απέξω ποστάροντας τους στίχους του ράπερ FY «Δεν με θέλουν με Balmain, δεν με θέλουν στα top ten κλπ.» Πλήρωσε τη Μάνδρα και το Μάτι ίσως πιο πολύ από τις ευθύνες που της αναλογούσαν αλλά όλοι μαζί στον κυβερνητικό ΣΥΡΙΖΑ χρεώνονται τα λάθη και τις παραλήψεις.

Το θέμα βέβαια δεν είναι τα …Balmain, που κατά τα άλλα είναι μια ωραία φίρμα ρούχων. Το θέμα είναι ότι ο Αλέξης Τσίπρας και οι φουριόζοι προεδρικοί θέλουν να γυρίσουν γρήγορα σελίδα ώστε ο ΣΥΡΙΖΑ να φύγει προς κεντροδεξιά με στόχο την επιστροφή στην εξουσία μέσω …ΚΙΝ.ΑΛ, το οποίο προσδοκούν να διεμβολίσουν κι αν είναι δυνατόν να απορροφήσουν στο μεγαλύτερο μέρος του.

Ομως αυτό το στρατηγικό σχέδιο έχει μια αχίλλειο πτέρνα. Το «άδειασμα» ή οι αποστάσεις από την αριστερή πτέρυγα, δεν είναι σοφή επιλογή. Το έκανε ο Τσίπρας με το τρίτο μνημόνιο και του έφυγαν Λαφαζάνης, Κωνσταντοπούλου και λοιποί. Ο Βαρουφάκης επέστρεψε στη Βουλή ως αρχηγός κόμματος.

Ο προερχόμενος από την λαϊκή δεξιά Πάνος Καμμένος έφυγε από τη ΝΔ του Σαμαρά, με το δεύτερο μνημόνιο (ασχέτως αν τελικά ψήφισε το τρίτο) έκανε δικό του κόμμα, τους ΑΝΕΛ και έγινε κυβερνητικός εταίρος του ΣΥΡΙΖΑ. Τώρα διαλύθηκε εις τα εξ ων συνετέθη αλλά στοίχισε ακριβά στη ΝΔ γιατί εάν δεν ήταν ο Καμμένος, ο Τσίπρας δεν θα ήταν πρωθυπουργός τέσσερα χρόνια.

Η ακραία ρήξη δεν είναι πανάκεια. Αντίθετα μπορεί να λειτουργήσει και υπονομευτικά. Όλα θέλουν τον χρόνο τους. Αν δεν προσέξει τώρα ο Αλέξης Τσίπρας θα τα βρει μπροστά του.

Εάν δεν κάνει μια εκ βαθέων αυτοκριτική πρώτα ο ίδιος για τα δικά του πεπραγμένα και πόσο συνετέλεσαν στην ήττα και δεν πράξουν το ίδιο και οι πρώην υπουργοί, ο ΣΥΡΙΖΑ θα χρειαστεί πολύ χρόνο για να ανακάμψει. Ο στρουθοκαμηλισμός δεν είναι καλός σύμβουλος.

• ΣΥΡΙΖΑ