Ταινίες της Εβδομάδας: Καταιγισμός από πρεμιέρες – Ξεκινά το θερινό σινεμά

Η έναρξη της θερινής κινηματογραφικής περιόδου βρίσκει το ελληνικό σινεφίλ κοινό μπροστά σε έναν γνώριμο, σχεδόν επαναλαμβανόμενο, προβληματισμό. Πολλές πρεμιέρες, αλλά χωρίς την ταινία που θα λειτουργήσει ως σημείο αναφοράς. Παρά το άνοιγμα των πρώτων θερινών κινηματογράφων, με τον καιρό να παραμένει «διχασμένος» μεταξύ άνοιξης και καλοκαιριού, η κινηματογραφική αγορά μοιάζει και πάλι διστακτική, σχεδόν αμήχανη.

Οι διανομείς επιλέγουν, σε μεγάλο βαθμό, να προωθήσουν τίτλους που είτε έχουν ήδη κάνει τον κύκλο τους σε φεστιβάλ είτε ανήκουν σε ασφαλείς κατηγορίες: βιογραφίες, κοινωνικά δράματα και ανθρώπινες ιστορίες. Το αποτέλεσμα είναι ένας καταιγισμός από εννέα νέες ταινίες, που προσφέρουν ποικιλία, αλλά όχι απαραίτητα ένταση ή κινηματογραφικό ρίσκο.

Ανάμεσα στις νέες αφίξεις, δύο ευρωπαϊκές παραγωγές ξεχωρίζουν περισσότερο: η ιταλική δραμεντί «Ένα Τελευταίο για τον Δρόμο» και η ισπανική κωμωδία «Αΐντα». Ωστόσο, το σύνολο των ταινιών αποτυπώνει μια ευρύτερη τάση: την αναζήτηση νοήματος μέσα από το παρελθόν και την ανθρώπινη εμπειρία, παρά την καινοτομία.

Ένα Τελευταίο για τον Δρόμο: μια μελαγχολική περιπλάνηση στην Ιταλία

Η ιταλική παραγωγή του 2025 «Ένα Τελευταίο για τον Δρόμο» (Le Città di Pianura), σε σκηνοθεσία του Φραντσέσκο Σοσάι, αποτελεί ίσως την πιο ουσιαστική πρόταση της εβδομάδας.

Πρόκειται για μια δραματική κομεντί περιπλάνησης, που αντλεί επιρροές από το κλασικό ιταλικό σινεμά, αλλά και από το ανεξάρτητο αμερικανικό ύφος. Η σκιά του Ντίνο Ρίζι και η αύρα του Τζιμ Τζάρμους είναι εμφανείς, χωρίς όμως η ταινία να χάνει την αυτονομία της.

Η ιστορία ακολουθεί δύο μεσήλικες άνδρες, βυθισμένους στο αλκοόλ και στη μελαγχολία, οι οποίοι περιπλανώνται στην πεδιάδα του Βένετο, αναζητώντας –κυριολεκτικά και μεταφορικά– το «τελευταίο ποτό». Η συνάντησή τους με έναν νεαρό φοιτητή αρχιτεκτονικής δημιουργεί μια τριπλέτα χαρακτήρων που λειτουργεί ως μικρογραφία της ιταλικής κοινωνίας.

Η ταινία ξεχωρίζει για την ατμοσφαιρική της φωτογραφία: ομίχλες, γκρίζα τοπία και μια φύση που μοιάζει να καταπίνει το φως. Αυτό το περιβάλλον αντικατοπτρίζει μια Ιταλία που έχει χάσει μέρος της ταυτότητάς της, εγκλωβισμένη ανάμεσα στο ένδοξο παρελθόν και την απογοητευτική πραγματικότητα.

Πέρα από την επιφάνεια, η ταινία μιλά για:

1. την απώλεια νοήματος στη σύγχρονη ζωή
2. την κρίση ταυτότητας της μεσαίας τάξης
3. τη νοσταλγία για μια εποχή που δεν επιστρέφει

Παρά τις αφηγηματικές αδυναμίες και τις στιγμές που χάνει τον ρυθμό της, η ταινία καταφέρνει να αφήσει μια γλυκόπικρη επίγευση, λειτουργώντας περισσότερο ως συναισθηματική εμπειρία παρά ως αυστηρά δομημένο αφήγημα.

Αΐντα: τηλεοπτική νοσταλγία και σύγχρονη σάτιρα

Η ισπανική «Αΐντα» (Aida y Vuelta), σε σκηνοθεσία του Πάκο Λεόν, αποτελεί ένα ιδιαίτερο κινηματογραφικό εγχείρημα: ένα spinoff μιας εξαιρετικά δημοφιλούς τηλεοπτικής σειράς.

Η επιστροφή του καστ, με επικεφαλής την Κάρμεν Μάτσι, λειτουργεί ως φόρος τιμής σε μια εποχή όπου η τηλεόραση είχε ακόμη κυρίαρχο ρόλο στη λαϊκή κουλτούρα.

Η ταινία τοποθετείται χρονικά στο 2018, σε μια περίοδο που σηματοδοτείται από το κίνημα MeToo και την άνοδο της λεγόμενης «κουλτούρας της ακύρωσης». Μέσα από τα παρασκήνια του τελευταίου επεισοδίου της σειράς, το φιλμ εξερευνά:

1. τα όρια του χιούμορ
2. τη σχέση καλλιτέχνη και κοινού
3. την πίεση των κοινωνικών δικτύων

Η δύναμη της «Αΐντα» βρίσκεται στην αυτοαναφορικότητά της. Το φιλμ μπλέκει τα όρια μεταξύ ηθοποιών και χαρακτήρων, δημιουργώντας μια μετα-αφήγηση που άλλοτε είναι ευφυής και άλλοτε επιφανειακή.

Παρότι δεν εμβαθύνει όσο θα μπορούσε στα ζητήματα που θίγει, η ταινία πετυχαίνει τον βασικό της στόχο: να ψυχαγωγήσει. Και το κάνει με τρόπο που θυμίζει το ισπανικό σινεμά του Πέδρο Αλμοδόβαρ, έστω και σε πιο ελαφριά εκδοχή.

Γυναίκες Έξω: μια αποσπασματική αλλά ανθρώπινη βιογραφία

Η ταινία «Γυναίκες Έξω» (Fuori), του Μάριο Μαρτόνε, επιχειρεί να φωτίσει μια λιγότερο γνωστή πτυχή της ζωής της Γκολιάρντα Σαπιέντσα.

Αντί για μια κλασική βιογραφία, ο Μαρτόνε επιλέγει να επικεντρωθεί σε ένα συγκεκριμένο περιστατικό: τη φυλάκιση της συγγραφέως και τη συνάντησή της με άλλες γυναίκες κρατούμενες.

Η επιλογή αυτή δίνει στην ταινία έναν έντονα ανθρώπινο χαρακτήρα, αλλά ταυτόχρονα περιορίζει την εμβέλειά της. Η αφήγηση είναι αποσπασματική και συχνά δεν καταφέρνει να συνδέσει τα επιμέρους στοιχεία σε ένα συνεκτικό σύνολο.

Ωστόσο, οι ερμηνείες της Βαλέρια Γκολίνο και της Ματίλντα Ντε Άντζελις προσδίδουν βάθος και συναισθηματική ένταση.

Η ταινία αγγίζει θέματα όπως:

1. η κοινωνική περιθωριοποίηση
2. η γυναικεία αλληλεγγύη
3. η αναζήτηση ελευθερίας

Παρά τις αδυναμίες της, αφήνει μια αίσθηση οικειότητας και ζεστασιάς, που δύσκολα αγνοείται.

The Strangers’ Case: το προσφυγικό δράμα με χολιγουντιανή ματιά

Ο Μπραντ Άντερσεν παρουσιάζει στο «The Strangers’ Case» μια πολυπρόσωπη αφήγηση γύρω από το προσφυγικό ζήτημα.

Η ταινία, με πρωταγωνιστές όπως ο Ομάρ Σι και η Γιασμίν Αλ Μασρί, ακολουθεί διαφορετικούς χαρακτήρες των οποίων οι ζωές διασταυρώνονται μέσα στην τραγωδία του πολέμου στη Συρία.

Το φιλμ διαθέτει:

1. υψηλή παραγωγή
2. έντονη συναισθηματική φόρτιση
3. διεθνές καστ με ελληνική παρουσία

Ωστόσο, η προσέγγισή του συχνά θυμίζει χόλιγουντιανή δραματοποίηση, αποφεύγοντας την πολυπλοκότητα του ζητήματος. Παρά την έλλειψη βάθους, η ταινία καταφέρνει να συγκινήσει, κυρίως χάρη στις ερμηνείες και τη σκηνοθετική ένταση.

Ο Σερίφης: δράση χωρίς εκπλήξεις

Η ταινία «Ο Σερίφης» (Norma), του Μπεν Γουίτλι, είναι μια τυπική αμερικανική περιπέτεια δράσης.

Με πρωταγωνιστή τον Μπομπ Όντενκερκ, η ταινία ακολουθεί το γνώριμο μοτίβο:

1. μικρή πόλη με σκοτεινό μυστικό
2. μοναχικός ήρωας
3. βίαιη κάθαρση

Παρά τις στιγμές χιούμορ και την αξιοπρεπή ερμηνεία του πρωταγωνιστή, το φιλμ δεν ξεφεύγει από τα κλισέ του είδους.

Μη Γελάτε, Θα Σας Δει ο Κόσμος

Δραματική κομεντί, ελληνικής παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Νικόλα Δημητρόπουλου, με τους Μαρία Αποστολακέα, Μαντώ Γιαννίκου, Ακύλλα Καραζήση κα.

Πολύ μακριά από την προηγούμενη αμφιλεγόμενη ταινία του «Καλάβρυτα 1943», που προκάλεσε έντονες αντιπαραθέσεις, ο Νικόλας Δημητρόπουλος παρουσιάζει μία γλυκόπικρη δραμεντί, επικεντρωμένη γύρω από μία 40άχρονη γυναίκα σε ένα νησί, που ανακαλύπτει ότι έμεινε έγκυος.

Φιλμ μικρής κλίμακας, που έχει το ενδιαφέρον του, καθώς μιλά για κάποια σύγχρονα ζητήματα, όπως είναι η μητρότητα, το δικαίωμα της γυναίκας στο σώμα της, τα κοινωνικά στερεότυπα για την απόκτηση μίας συμβατικής οικογένειας, αλλά και τους αδιάρρηκτους οικογενειακούς δεσμούς.

Η Μαρία, μία σαραντάχρονη μοναχική γυναίκα, μόνιμος κάτοικος ελληνικού νησιού, βρίσκεται στην Αθήνα, στο σπίτι της θρησκόληπτης αδερφής της, για το μνημόσυνο της μητέρας τους. Εκεί θα μάθει ότι είναι έγκυος και θα απομονωθεί στο εξοχικό της οικογένειας για να αποφασίσει αν θα ακολουθήσει τον δύσκολο δρόμο της απόκτησης ενός παιδιού, που μοιάζει και ως η τελευταία της ευκαιρία να γίνει μάνα και να σκεφτεί τα δικά της «θέλω». Η σύγκρουση θα ενταθεί όταν η αδελφή της θα μάθει για την εγκυμοσύνη της.

Το φιλμ, που έκανε πρεμιέρα στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, μπορεί να μην έχει κάτι το ιδιαίτερα πρωτότυπο στο σενάριο, που έγραψε ο ίδιος ο σκηνοθέτης, αλλά αποφεύγει τις έντονες δραματικότητες και τις υπερβολές, ποντάροντας αρκετά στις ερμηνείες της Μαρίας Αποστολακέα και της Μαντούς Γιαννίκου.

Ο Δημητρόπουλος θα αναδείξει τη μοναξιά της ηρωίδας και τις σκέψεις της για τον θάνατο, το σκληρό πέρασμα του χρόνου και τις συγκρούσεις με την κοινωνία, αλλά και τον ίδιο τον εαυτόν της. Χωρίς να γίνεται ποτέ βαριά, με τις χιουμοριστικές ανάσες και να μαυρίζει υπαρξιακά, η ταινία, παρά τις αφηγηματικές αδυναμίες της, κερδίζει πόντους με την ανεπιτήδευτη απλότητά της και με ορισμένες συγκινητικές στιγμές της ικανοποιητικής πρωταγωνίστριας, που έχει δίπλα της ως συμπαραστάτη τον Ακύλλα Καραζήση.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Η Μαρία, που μένει σε νησί, ανακαλύπτει ότι είναι έγκυος όταν επισκέπτεται στην Αθήνα τη θρήσκα αδερφή της για το μνημόσυνο της μητέρας τους. Η απρόσμενη εγκυμοσύνη θα τη φέρει σε σύγκρουση με την αδελφή της, αλλά και με τις σκέψεις της.

Προβάλλονται ακόμη οι ταινίες

Michael

(«Michael») Μία ιλουστρασιόν βιογραφία για το είδωλο της αμερικάνικης ποπ μουσικής, από τον έμπειρο αλλά άνισο Αντουάν Φουκουά και με πρωταγωνιστή τον ανιψιό του Τζαφάρ Τζάκσον να υποδύεται τον εμβληματικό σταρ Μάικλ.

Το φιλμ, καταγράφει τη ζωή του Τζάκσον, από την παιδική του ηλικία και την πορεία του προς την κορυφή έως και την απόκοσμη φήμη, συνταιριάζοντας το αμερικάνικο – μαύρο – όνειρο, με την καλλιτεχνική ιδιοφυΐα του και την αντισυμβατική του συμπεριφορά, αφήνοντας στο περιθώριο τις σκοτεινές έως και ζοφερές πτυχές της ιστορίας του, ίσως σε κάποια άλλη πραγματική κινηματογραφική βιογραφία.

Μία καλογυρισμένη και φροντισμένη παραγωγή, που απευθύνεται αποκλειστικά στους εναπομείναντες φαν του Μάικλ Τζάκσον, σε όλους αυτούς που δεν θέλουν να γνωρίζουν τίποτα παραπάνω από τις μουσικές επιτυχίες του και τον αστραφτερό και γεμάτο αντιξοότητες κόσμο της σόου μπιζ.

Εκτός από τον Τζαφάρ Τζάκσον, μία αμφισβητούμενη τουλάχιστον επιλογή, το πολυπρόσωπο καστ απαρτίζεται από τους Νάια Λονγκ, Λόρα Χάριερ, Τζουλιάνο Κρούε Βάλντι, Μάιλς Τέλερ, Κόλμαν Ντομίνγκο, Τζαμάλ Ρ. Χέντερσον, Τρε Χόρτον, Ράιαν Χιλ, Κατ Γκράχαμ, Λιβ Σιμόν, Κέβιν Σίνικ και πολλούς άλλους.

Sinatra! Eternity

(«Sinatra! Eternity») Αξιοπερίεργη και εντελώς διαφορετική βιογραφική ταινία για τον θρύλο Φρανκ Σινάτρα, με έντονο ελληνικό χρώμα, καθώς τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Γιώργος Παπαθεοδώρου, μαζί, με τον γνωστό κινηματογραφιστή τού ανεξάρτητου αμερικάνικου σινεμά, Μάικλ Όμπλοβιτς, ενώ στο καλλιτεχνικό και τεχνικό επιτελείο συμμετέχουν αρκετοί Έλληνες – το μοντάζ έγινε εξολοκλήρου στην Αθήνα.

Η ταινία, σκηνοθετημένη ως νεο-νουάρ, με σκοτεινά, ατμοσφαιρικά πλάνα, που εξερευνούν την γκρίζα πλευρά του Χόλιγουντ και την πολύπλευρη ψυχοσύνθεση του Σινάτρα, χωρίς γραμμική αφήγηση, εστιάζει σε ορισμένες καθοριστικές στιγμές του σταρ, όπως την πτώση και την άνοδό του, το Όσκαρ και τον θυελλώδη έρωτά του με τον Άβα Γκάρντνερ.

Στυλιζαρισμένη σκηνοθεσία, «βρώμικη» νουάρ αισθητική, με εικόνες που φαίνεται να έχει «αρπάξει» το φιλμ και με θεατρικές ερμηνείες, από γνώριμες «φάτσες» του είδους, όπως ο Μάικλ Μάντσεν, ο Έρικ Ρόμπερτς και ο αξέχαστος… Χάρι Ντιν Στάντον. Μία σύντομη εμφάνιση κάνει η Ντιόν Γουόργουικ, ενώ τον Φράνκι υποδύεται ο Ρίκο Σιμονίνι και τη θεϊκή Άβα η Έμιλι Ελίσια Λόου.

Μία παραγωγή, που φαίνεται έτοιμη για να μπει στο κάδρο με τις καλτ ταινίες της εποχής και αναμένεται να μοιράσει το κοινό σε αυτούς που θα διασκεδάσουν μαζί της και εκείνους που θα την απορρίψουν.

Η Οικογένεια Ντινοσάουρους

(«The Dino Family») Παιδική ταινία κινουμένων σχεδίων, ρωσικής παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Μάγια Τουρκίνα και Μαξίμ Βόλκοφ, αλλά και τη συμμετοχή 350 τεχνικών, που συμμετείχαν στη δημιουργία της, δουλεύοντας για πάνω από δυόμισι χρόνια. Ένα προσεγμένο ψηφιακό animation φαντασίας για τη συντροφικότητα και την οικογένεια, που ενώνει τις δυνάμεις της όταν ταξιδεύει στην εποχή των δεινοσαύρων. Η ταινία προβάλλεται μεταγλωττισμένη στα ελληνικά.

• ταινίες
• ταινίες της εβδομάδας