Δημοσίευση: ’
Τέμπη: «Μία γυναίκα μου είπε “τουλάχιστον πάρε το παιδί μου”» – Οι συγκλονιστικές περιγραφές της τραγωδίας
Ο επιβάτης, όταν πια ανέβηκε στον δρόμο, είχε εγκαύματα και, μόλις ήρθε η πυροσβεστική, είδε ότι το βαγόνι που επέβαινε είχε τυλιχθεί στις φλόγες…
Ο επιβάτης, όταν πια ανέβηκε στον δρόμο, είχε εγκαύματα και, μόλις ήρθε η πυροσβεστική, είδε ότι το βαγόνι που επέβαινε είχε τυλιχθεί στις φλόγες…
«Το τρένο άρχισε να τρίζει ολόκληρο σαν να είχε φύγει από τις γραμμές. Χάος, αρχίσαμε να πηγαίνουμε δεξιά και αριστερά, σε έναν χώρο 2×2, στριφογύριζα στον αέρα, χτυπούσα παντού, άκουγα εκρήξεις. Κομμάτια από διάφορα υλικά, τζάμια, σίδερα – τα περισσότερα από αυτά καυτά – εκσφενδονίζονταν στον αέρα ανάμεσά μας. Μαυρίλα παντού και εστίες ισχυρής φωτιάς. Πανικός.»
Είναι η περιγραφή του επιβάτη που βρισκόταν στο βαγόνι 02 για τα όσα έζησε στις 23:18, τη στιγμή της σύγκρουσης των δύο τρένων. Για μία στιγμή νόμιζε ότι είχε πεθάνει, ότι σταμάτησαν όλα. Για δευτερόλεπτα υπήρχε ένα τεράστιο κενό.
«Μετά, ξανά στην πραγματικότητα. Ουρλιαχτά από παντού, κλάματα, φωτιές και φωνές να ζητάνε βοήθεια. Προσπάθησα να σηκωθώ, όταν κατάλαβα ότι είχα εκσφενδονιστεί ακριβώς απέναντι και βρισκόμουν ξαπλωμένος πάνω από τον φίλο μου, έχοντας αναποδογυρίσει το βαγόνι, με συνέπεια το πάτωμα να είναι πάνω από τα κεφάλια μας και εγώ να πατώ στο ταβάνι του βαγονιού.»
Ο επιβάτης προσπαθεί να περιγράψει τα όσα εφιαλτικά έζησε. Μαζί με άλλα δύο άτομα προσπαθούν να διαπιστώσουν ότι είναι καλά και μετά ξεκινά ο αγώνας τους για να βγουν ζωντανοί από το βαγόνι.
«Προσπαθήσαμε να σβήσουμε με τα ίδια μας τα χέρια εστίες φωτιάς που υπήρχαν μέσα στο κουπέ μας, για να μην καούμε ζωντανοί. Η κοπέλα που ήταν στο κουπέ μας, αφού έμεινε για δευτερόλεπτα μαρμαρωμένη, πήδηξε από ένα σπασμένο παράθυρο. Αμέσως μετά, κι εγώ προσπάθησα να βγω από το σπασμένο παράθυρο.»
Στη συνέχεια, όμως, ακούει μια φωνή που τον έκανε, όπως λέει, να κοκαλώσει.
«Γυρίζοντας, βλέπω μία κυρία να μου ζητά να τη βοηθήσω. “Τουλάχιστον πάρε το παιδί μου”. Ένα παιδί 5 με 6 ετών να τρέμει και να κλαίει. Προσπαθώ και παίρνω το παιδί ανάμεσα από σπασμένα καθίσματα και αντικείμενα, από όπου η μητέρα του δεν μπορούσε να περάσει, καθώς μάλλον είχε εγκλωβιστεί. Τραβούσα το ανήλικο παιδί δίχως να σκέφτομαι, ώσπου έφτασα στο παράθυρο και το έδωσα σε έναν κύριο που είχε βγει πρώτος από το παράθυρο.»
«Αντίκρισα μία κόλαση»
Βγαίνοντας και ο επιβάτης από το βαγόνι, συνειδητοποιεί ότι αντικρίζει, όπως λέει, μία κόλαση.
«Ουρλιαχτά και φωνές έρχονταν από παντού, μέσα και έξω από τα βαγόνια. Κόσμος που εκλιπαρούσε για τη ζωή του και οι φωτιές διάσπαρτες μπροστά στα μάτια μου, μαζί με μια μυρωδιά περίεργη, που τότε δεν ήμουν σίγουρος τι ήταν, αλλά μου έφερνε ζάλη και πανικό.»
Ο εφιάλτης, όμως, δεν έχει τελειώσει.
«Την ώρα που ήμουν μπροστά στον φράχτη, νιώθοντας ότι η ζωή μου είναι μόλις ένα βήμα μπροστά μου και ο θάνατος ένα βήμα πίσω μου, έστρεψα προς τα πίσω το κεφάλι μου και τότε κόπηκα στα δύο. Η εικόνα θα μείνει ανεξίτηλη να με στοιχειώνει. Οι άνθρωποι που έμειναν πίσω και τους έβλεπα μέσα από το τρένο να εκλιπαρούν για τη ζωή τους, και οι φωνές τους να ζητούν βοήθεια, εισχώρησαν παντού μέσα μου. Κι εγώ, τόσο μικρός και τόσο ανήμπορος.»
Ο επιβάτης, όταν πια ανέβηκε στον δρόμο, είχε εγκαύματα και, μόλις ήρθε η πυροσβεστική, είδε ότι το βαγόνι που επέβαινε είχε τυλιχθεί στις φλόγες…
ολες οι ειδησεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο Newpost.gr