Τέμπη: Ο Πρωθυπουργός στο παράθυρο της Ιστορίας – Το Γαλλικό Φιλί και το Τουρκικό Μπαξίσι – Ο Τσίπρας και το θέατρο του… Κράτους Δικαίου – Ο Δένδιας και το… διάβημα

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιχείρησε μια μεγάλη στροφή στη συνέντευξη. Παραδοχές για λάθη, μια προσπάθεια να ξορκίσει τις κατηγορίες περί συγκάλυψης και ένα νέο αφήγημα που επιχειρεί να συνδεθεί με το κοινό αίσθημα. Ωστόσο, όπως θα έλεγε και ο Αριστοτέλης, «η αρχή είναι το ήμισυ του παντός» – και εδώ η αρχή έγινε με καθυστέρηση.

Μεταξύ ανάληψης και υπακοής

Η πολιτική είναι η τέχνη της διαχείρισης προσδοκιών και ευθυνών. Ο πρωθυπουργός πλέον αναγνωρίζει ότι η κοινωνική οργή δεν κατευνάζεται με αόριστες υποσχέσεις. Το ερώτημα είναι αν θα ακούσει τους πολίτες ή αν θα συνεχίσει να υπακούει στους συμβούλους του Μαξίμου. Γιατί, όπως θα έλεγε και ο Φρανκ Άντεργουντ στο House of Cards, «η εξουσία είναι σαν τα ακίνητα: η τοποθεσία είναι το παν». Και η τοποθεσία του Μητσοτάκη αυτή τη στιγμή βρίσκεται στη λεπτή γραμμή μεταξύ ανάληψης ευθύνης και πολιτικής αυτοσυντήρησης.

Η κοινωνία δεν ξεχνά

Η κοινωνία περιμένει πράξεις, όχι επικοινωνιακά τρικ. Όταν η τραγωδία των Τεμπών εξακολουθεί να στοιχειώνει τη συλλογική μνήμη, τα λεκτικά σχήματα και οι καθυστερημένες παραδοχές μοιάζουν με τον Τιτανικό – λίγο πριν από τη σύγκρουση. Γιατί, όπως είπε και ο Σωκράτης, «η αλήθεια δεν φοβάται την έρευνα». Θα επιτρέψει λοιπόν ο πρωθυπουργός μια πραγματική διερεύνηση ή θα προτιμήσει τη σιωπή των αμήχανων υποστηρικτών του;

Η Τελευταία Ευκαιρία

Αν υπάρχει ακόμα χρόνος για τον πρωθυπουργό, είναι επειδή η Ιστορία αφήνει μικρά παράθυρα ανατροπών. Το αν θα τολμήσει να τα ανοίξει ή θα παραμείνει εγκλωβισμένος σε ένα πολιτικό deja vu, μένει να φανεί. Γιατί, όπως μας δίδαξε το The Dark Knight, «ή γίνεσαι ο ήρωας ή ζεις αρκετά για να δεις τον εαυτό σου να γίνεται ο κακός». Ο Μητσοτάκης ακόμα έχει επιλογή. Η Ιστορία, όμως, δεν συγχωρεί την ατολμία.

Μητσοτάκης, υπουργοί και ο υμνος στη Δικαιοσύνη

Πρώτα ήρθε η στροφή Μητσοτάκη, μετά η χορωδία των υπουργών να εξηγεί το ανεξήγητο. Μόλις χθες η γραμμή ήταν πως η Δικαιοσύνη κάνει τη δουλειά της, σήμερα βλέπουμε έναν ολόκληρο κυβερνητικό μηχανισμό να βγαίνει μπροστά και να ξορκίζει τη λέξη «συγκάλυψη» λες και είναι το όνομα του Βόλντεμορτ. «Δεν υπάρχει συγκάλυψη!» βροντοφωνάζουν, πράγμα που αν μη τι άλλο δείχνει πως κάτι τους φοβίζει.

Βορίδης: Ποιος το είπε αυτό;

Ο Μάκης Βορίδης παραδέχθηκε εμμέσως πλην σαφώς ότι υπάρχει δυσπιστία στην κοινωνία. Όχι από τους συνήθεις «αντιπολιτευόμενους», αλλά από τον κόσμο που κατέβηκε αυθόρμητα στις μαζικές συγκεντρώσεις. Ο υπουργός που κάποτε υπερασπιζόταν σθεναρά τη θεσμική κανονικότητα, τώρα καλεί τους πολίτες να «σεβαστούν τη Δικαιοσύνη». Όμως, σύμφωνα με τον Σόλωνα, «οι νόμοι είναι δυνατοί όταν και οι πολίτες τους εμπιστεύονται». Και οι πολίτες δεν εμπιστεύονται τίποτα πλέον.

Κικίλιας: Το στομάχι σφίγγεται αλλά η συγκάλυψη δεν υπάρχει

Από την πλευρά του, ο Βασίλης Κικίλιας δήλωσε πως δεν μπορεί να δεχθεί καν την υπόνοια συγκάλυψης. Το θεωρεί αδιανόητο. Και όμως, η έννοια της «πολιτικής ευθύνης» έχει ιστορικά αποδείξει ότι πολλές φορές ακριβώς το αδιανόητο είναι αυτό που συμβαίνει. Ο Μάικλ Κέιν στο «The Dark Knight» το είχε περιγράψει τέλεια: «Μερικοί άντρες απλώς θέλουν να βλέπουν τον κόσμο να καίγεται». Η διαφορά εδώ είναι πως αυτοί οι «άντρες» κρατούν και τους πυροσβεστήρες.

Κεραμέως: Φως, Περισσότερο Φως!

Η Νίκη Κεραμέως επιχείρησε να καθησυχάσει, υποσχόμενη άπλετο φως. Ωστόσο, η ιστορία έχει δείξει πως όταν μια κυβέρνηση υπόσχεται άπλετο φως, σημαίνει ότι θα ακολουθήσουν περισσότερες σκιές. Και όπως θα έλεγε και ο Σουν Τζου, «η μεγαλύτερη τέχνη του πολέμου είναι να ξεγελάς τον εχθρό σου». Εδώ, όμως, ο εχθρός είναι η ίδια η κοινωνία.

Συμπέρασμα: “Είναι η Εμπιστοσύνη, ηλίθιε!”

Το ζήτημα δεν είναι πια οι λέξεις, οι υποσχέσεις, τα «συγγνώμη» ή τα μεγάλα λόγια. Το ζήτημα είναι πως, ανεξάρτητα από το τι λέει η κυβέρνηση, οι πολίτες έχουν πάψει να την πιστεύουν. Και αυτό, δυστυχώς για το Μαξίμου, δεν αλλάζει με δηλώσεις. Όπως είπε και ο Μπιλ Κλίντον σε μια άλλη εποχή, «είναι η οικονομία, ηλίθιε». Μόνο που τώρα, το πρόβλημα δεν είναι τα χρήματα. Είναι η εμπιστοσύνη που έχει χαθεί. Και αυτή, όσο και να προσπαθήσουν, δεν ξανακερδίζεται με επικοινωνιακές φιγούρες.

Οι Αμβλώσεις και η Τραμπική ατζέντα από το παράθυρο

Είδατε πως, έστω και με άστοχες δηλώσεις ηθοποιών και μη, επανήλθε το θέμα των αμβλώσεων και στην Ελλάδα; Μα κάπως έτσι μια τραμπική ατζέντα θα μπει απ’ το παράθυρο. Με τη βοήθεια του αφελούς δημόσιου λόγου, των μεσημεριανών τηλεοπτικών ζωνών και χαϊδεύοντας τα χαμηλότερα λαϊκά ένστικτα. Ιδίον της οπισθοχώρησης είναι, εξάλλου, αυτονόητα θέματα να τα αναθεωρείς. «Οπισθοχώρηση δεν υπάρχει για έναν λαό, παρά μόνο όταν πάψει να έχει ελπίδα», όπως είπε ο Λεωνίδας Α’, ο βασιλιάς της Σπάρτης, ο οποίος ηγήθηκε της θρυλικής μάχης των Θερμοπυλών.

Η Κυβέρνηση και το πολιτικό σκάκι

Η κυβέρνηση θα παρακαλάει να φερθούν αφελώς τα κόμματα της αντιπολίτευσης και να επιχειρήσουν να καπελώσουν τις μαζικές διαμαρτυρίες για τα Τέμπη. Μόνον έτσι μπορεί να απομειωθεί η δυναμική που σημειώνεται για το τραγικό θέμα και τις γκρίζες ζώνες διερεύνησής του. Το πολιτικό παιχνίδι άλλωστε δεν κρίνεται στη σκακιέρα της αλήθειας αλλά στο θέατρο των εντυπώσεων. Και εκεί, όπως έδειξε και το Οσκαρικό “Spotlight”, η αλήθεια συχνά χάνει από την κατασκευή της αμφιβολίας.

Η Αντιπολίτευση και το Νέο Κίνημα

Η αντιπολίτευση, πάλι, θα παρακαλάει να συνεχιστούν οι κυνικές, απάνθρωπες δηλώσεις και παρεμβάσεις δημοσιολόγων κατά των συγγενών των θυμάτων. Δηλώσεις που μόνον λάδι ρίχνουν στη φωτιά και συμβάλλουν στο να κλιμακώνεται το νέου τύπου κίνημα. Ένα κίνημα που, αν δεν το πνίξουν στον θόρυβο και την υπερπληροφόρηση, μπορεί να γίνει το “12 Angry Men” της εποχής μας.

Αν υπήρχε ελληνικό “Cinema Paradiso”, ο Τριανταφυλλίδης θα ήταν ο πρωταγωνιστής του

Ο Ιάσονας Τριανταφυλλίδης. Βαθύς γνώστης του ελληνικού κινηματογράφου και του ελαφρού και μη τραγουδιού. Βιογράφος πολλών pop αστεριών του ‘60 και διασώστης ιστοριών και άγνωστων πλευρών δημιουργών όπως του Γιώργου Μουζάκη και άλλων. Η παρουσία του σαν αστραπή – μα με σφραγίδα στα ΜΜΕ – και στον δημόσιο λόγο. Αν υπήρχε ελληνικό “Cinema Paradiso”, ο Τριανταφυλλίδης θα ήταν ο πρωταγωνιστής του.

“Ήταν όλα τους παιδιά μας”

Το πιο ωραίο πλακάτ της μεγάλης συγκέντρωσης για τα Τέμπη την περασμένη Κυριακή στην Αθήνα ήταν μια παράφραση του έργου του Άρθουρ Μίλερ: “Ήταν όλα τους παιδιά μας”. Σαν να ψιθύριζε από το υπερπέραν ο Αριστοτέλης: “Η τραγωδία είναι η μίμηση πράξεως σπουδαίας και τελείας”. Και η αδικία, δυστυχώς, είναι πάντα τέλεια στην εκτέλεσή της.

Μια συμφωνία που «Δεν Συνάδει»

Η Αθήνα ανέμενε μια σχέση αμοιβαιότητας με το Παρίσι, όμως φαίνεται πως οι Γάλλοι θυμούνται τον Μολιέρο καλύτερα από τον Ρουσσώ. Το γαλλικό «φιλί» της ελληνογαλλικής στρατηγικής σχέσης έγινε τουρκικό «μπαξίσι» με τους πυραύλους Meteor. Και όπως θα έλεγε ο Ντανιέλ Βερλέν, «η διπλωματία είναι η τέχνη να αφήνεις τον άλλο να κάνει το δικό σου». Μόνο που, αυτή τη φορά, το «δικό μας» πήγε περίπατο.

Ο Δένδιας και το διάβημα που κανείς δεν φοβήθηκε

Όταν οι συμφωνίες δεν τηρούνται, τα διαβήματα είναι απλώς ωραίες φιλολογικές συζητήσεις. Ο Νίκος Δένδιας, με τη βαρύτητα ενός Λόρενς Ολίβιε σε Σαίξπηρ, διεμήνυσε την ελληνική δυσαρέσκεια στη Γαλλίδα πρέσβειρα. Όμως, σε μια Ευρώπη όπου οι πωλήσεις όπλων υπακούουν στον κανόνα του χρήματος και όχι της αλληλεγγύης, το Παρίσι έκανε ότι δεν άκουσε.

Ο Κυριάκος, ο Μακιαβέλι και η πρόληψη

«Μερικές φορές το προλαμβάνειν είναι καλύτερο του θεραπεύειν», σχολίασε ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Πολύ σωστά. Αλλά αργήσαμε. Ο Μακιαβέλι θα συμφωνούσε, αλλά θα συμπλήρωνε: «Οπλίσου πρώτος, γιατί η εξουσία ανήκει σε αυτόν που ξέρει πώς να τη διατηρήσει».

Οι Ευρωπαίοι και το ΝΑΤΟικό παζάρι

Ο Δένδιας είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Μαρκ Ρούτε για το ΝΑΤΟ και την ατζέντα του Φεβρουαρίου. Με λίγα λόγια, η Ευρώπη ετοιμάζεται να συζητήσει πόσο ακόμα θα ξοδέψει για άμυνα και ποιοι θα κερδίσουν από αυτό. Ο «Δον Κορλεόνε» του “The Godfather” το είχε πει καλύτερα: “It’s not personal, it’s strictly business”.

Ο Τσίπρας και το Θέατρο του Κράτους Δικαίου

Εδώ γελάνε και τα μανταλάκια. Ο άνθρωπος που κρέμασε πρώην Πρωθυπουργούς και υπουργούς για το “μεγαλύτερο σκάνδαλο από συστάσεως του ελληνικού κράτους” – που τελικά αποδείχθηκε τρύπα στο νερό – τώρα διοργανώνει ημερίδες για το Κράτος Δικαίου. Και μάλιστα ζητώντας συγγνώμη με μισή καρδιά για το αφήγημα της Novartis.

Μην πούμε τώρα για το νέο του πολιτικό είδωλο, τον Χρήστο Ράμμο. Ο ίδιος Ράμμος που, όταν δίκαζε ως αντιπρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας, είχε ακούσει τα εξ αμάξης από τον ΣΥΡΙΖΑ. Τώρα όμως έγινε το λάβαρο της διαφάνειας και της ανεξαρτησίας. Τελικά, το “ήθος της Αριστεράς” είναι σαν σενάριο του “The Usual Suspects” – δεν ξέρεις ποτέ ποιος είναι ο πραγματικός Κέβιν Σπέισι.

Ο Μενέντεζ, το χρυσάφι και η πτώση

Κάποτε υπήρξε το μεγάλο χαρτί της Αθήνας. Τώρα ο Μπομπ Μενέντεζ πέφτει από την πολιτική σκηνή με 11 χρόνια φυλακή για διαφθορά. Και το χειρότερο; Χάσαμε έναν σταθερό υποστηρικτή της Ελλάδας έναντι της Τουρκίας. Όπως θα έλεγε και ο Σωκράτης αν τον παραφράζαμε λίγο : «Η αδικία δημιουργεί αναρχία». Και δυστυχώς, στην πολιτική, η αδικία μετριέται σε ψήφους και συμφέροντα.

• Hard Talks
• Κυριάκος Μητσοτάκης
• Νίκη Κεραμέως
• Νίκος Δένδιας