Τέμπη: «Πάρε βαθιές ανάσες, πρέπει να ζήσεις, να βρεις τη δύναμη να βγούμε έξω» – Δύο χρόνια πριν, η νύχτα που πάγωσε την Ελλάδα θρηνώντας 57 συνανθρώπους μας

Δύο χρόνια πριν, η νύχτα που πάγωσε την Ελλάδα θρηνώντας 57 συνανθρώπους μας από την τραγωδία στα Τέμπη.

Σαν σήμερα, πριν από δύο χρόνια, η Ελλάδα παγώνει… 57 οικογένειες χάνουν τους δικούς τους ανθρώπους σε ένα πρωτοφανές δυστύχημα για τη χώρα: τη σύγκρουση δύο τρένων. Επιβάτες που διασώθηκαν από τον πύρινο εφιάλτη περιγράφουν εκείνες τις τραγικές στιγμές που δεν θα ξεχάσουν ποτέ. Το Newpost φέρνει στο φως τη μαρτυρία μίας κοπέλας που βγήκε ζωντανή από το Βαγόνι 2. Όταν αναχώρησαν εκείνη τη μοιραία βραδιά από τη Λάρισα, προσπάθησε να κλείσει τα μάτια της για να κοιμηθεί. Ξαφνικά:

«Αισθάνθηκα ένα μεγάλο τράνταγμα, το οποίο σε δευτερόλεπτα γινόταν όλο και εντονότερο και δεν σταματούσε. Η θέση που καθόμουν ξεκόλλησε από τη δυνατή σύγκρουση και εγώ εκτινάχθηκα και έπεσα πάνω σε ένα αγόρι που καθόταν απέναντί μου, ενώ την ίδια ώρα έπεφταν βαλίτσες, στριφογύριζαν και έπεφταν, άλλες πάνω μας, άλλες κάτω. Πανικοβλήθηκα, έκλεισα τα μάτια μου και όταν τα άνοιξα, υπήρχε σκοτάδι τριγύρω μου και φωνές δυνατές, κλάματα, κραυγές και ξαφνικά το κλάμα ενός μωρού, που μέχρι και σήμερα δεν μπορώ να ξεχάσω.»

Η κοπέλα δεν μπορεί να καταλάβει τι έχει συμβεί, όπως και οι άλλοι επιβάτες. Υπάρχει σκοτάδι και φωτιά.

«Σε πολύ κοντινή απόσταση από το βαγόνι βλέπω φωτιά. Φωνάζω δυνατά τις φίλες μου, γιατί μέσα στο σκοτάδι δεν μπορούσα να τις διακρίνω, και αμέσως προσπαθώ να σηκωθώ για να μπορέσω να βγω. Επειδή το βαγόνι είχε πάρει μεγάλη κλίση, δεν μπορούσα να ισορροπήσω και να σταθώ όρθια. Τότε έπαθα κρίση πανικού, δυσκολευόμουν να αναπνεύσω, κοκάλωσα, δεν μπορούσα να κουνηθώ και παραδόθηκα στη σκέψη ότι θα με ποδοπατήσουν και θα καώ ζωντανή. Το αγόρι που έπεσα πάνω του άρχισε να με ταρακουνά και να μου λέει: “Πάρε βαθιές ανάσες, πρέπει να ζήσεις, να βρεις τη δύναμη να βγούμε έξω.”»

Οι επιβάτες, αν και τραυματισμένοι, προσπαθούν να βρουν έξοδο διαφυγής.

«Θυμάμαι να σκαρφαλώνω σε ένα κομμάτι τρένου που είχε πολλά λάδια και πίσσα και να ακολουθώ μηχανικά την πορεία κάποιων ανθρώπων μπροστά μου. Επίσης, κάποια στιγμή θυμάμαι να είμαι πάνω στις ράγες και να ακούω κόσμο να φωνάζει να προσέχουμε να μην ακουμπήσουμε τα καλώδια που κρέμονταν πάνω από τα κεφάλια μας. Από την πορεία σωτηρίας μου, από την ώρα που πήδηξα έξω από το βαγόνι μέχρι που έφτασα στον λόφο, αρχίζουν τα κενά μνήμης που έχω μέχρι και σήμερα. Το μυαλό μου ήταν σε απόλυτο σκοτάδι και έκανα πολλές μηχανικές κινήσεις. Οι φίλες μου, που ήταν κοντά, μου έχουν πει ότι κάποια στιγμή το βλέμμα μου είχε παγώσει και κινήθηκα σε αντίθετη κατεύθυνση από τον κόσμο, πηγαίνοντας προς τα χωράφια, ώσπου κάποιοι με έπιασαν από το μπράτσο και με γύρισαν πίσω, ενώ μου είπαν επίσης ότι περάσαμε δύσκολα σημεία για να φτάσουμε στον λόφο.»

«Τα ρούχα μου ήταν σκισμένα και γεμάτα αίματα»

Οι δυνάμεις της την εγκατέλειπαν, όμως συνέχιζε να περπατά μέσα στο σκοτάδι.

«Όταν έφτασα στον δρόμο, έχοντας εξαντλήσει όλες τις σωματικές και ψυχικές μου δυνάμεις, κατέρρευσα και άρχισα να κλαίω με λυγμούς. Κοίταξα τα ρούχα μου, που ήταν σκισμένα και γεμάτα αίματα, τα οποία δεν ήξερα αν ήταν δικά μου ή άλλων συνεπιβατών. Κοιτούσα προς το μέρος των τρένων, που θύμιζε πεδίο πολέμου, και προσευχόμουν να βγουν ζωντανοί όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι από αυτή την κόλαση, ενώ την ίδια ώρα καταλάβαινα και το μέγεθος της καταστροφής.»

Στην περιγραφή της λυγίζει. Καταλαβαίνει ότι τα τρένα έχουν συγκρουστεί μετά από αρκετή ώρα και ενώ μεταφερόταν στη Θεσσαλονίκη.

«Κουλουριάστηκα στο κάθισμά μου και έκλαιγα. Έκλαιγα με λυγμούς για την κόλαση που έζησα, για το ότι κατάφερα να επιζήσω… για όσους δεν κατάφεραν να ζήσουν.»

• Τέμπη