Τέμπη: Προανακριτική ή προσχηματική; – ΟΠΕΚΕΠΕ: Οι δικογραφίες μεγαλώνουν και τους… κοριούς – 2,9% και κάτω από τη βάση – όταν τα ποσοστά κάνουν ΣΥΡΙΖΑ… logout 

Σκηνή πρώτη: η Βουλή σε mode «εισαγγελικό». Η επιτροπή για την τραγωδία των Τεμπών ξεκινά με αίτημα της αντιπολίτευσης για διακομματικό προεδρείο. Και φυσικά, αυτό το σενάριο απορρίπτεται, όπως τόσα άλλα στην πολιτική μυθοπλασία της χώρας.

Ο πρόεδρος της διαδικασίας Νικήτας Κακλαμάνης επικαλέστηκε τον Κανονισμό. Το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ επικαλέστηκαν τη Δημοκρατία. Η ΝΔ επικαλέστηκε… την πλειοψηφία. Τελικά, επικράτησε η πολιτική εκδοχή του “12 Angry Men”, αλλά με τους 7 από αυτούς ήδη διορισμένους.

Το κάστινγκ έγινε: όλοι οι ρόλοι στους γαλάζιους

Πρόεδρος εξελέγη ο Σταύρος Κελέτσης, αντιπρόεδρος η Κωνσταντίνα Καραμπατσώλη, γραμματέας η Ιωάννα Λυτρίβη – όλοι του ίδιου κόμματος, της ίδιας γραμμής, του ίδιου μοντάζ. Πείτε το και “The King’s Speech”, αλλά χωρίς βασιλιά και με πολλά… prompter.

Η αντιπολίτευση ζήτησε συλλογικότητα. Η πλειοψηφία απάντησε με ψυχραιμία και την επιμονή του “My Way or the Highway”. Ο Θεόφιλος Ξανθόπουλος του ΣΥΡΙΖΑ έκανε λόγο για «κύρος» και «αντικειμενικότητα». Κι εμείς θυμηθήκαμε τη σκηνή από το Spotlight, όταν η δημοσιογραφική ομάδα ξεκινούσε μια έρευνα γνωρίζοντας πως κανείς δεν ήθελε να τη δει να ολοκληρώνεται.

Το ΠΑΣΟΚ με λίστα μαρτύρων – η αλήθεια ζητά σκηνοθεσία και όχι απλή διαχείριση

Η Μιλένα Αποστολάκη επέμεινε ότι η υπόθεση απαιτεί διακομματική εγγύηση – ιδίως όταν για πρώτη φορά η πλειοψηφία στέλνει δικό της πρώην υπουργό στο σκαμνί. Ζήτησε σοβαρότητα, θεσμικότητα και αξιοπιστία. Λέξεις βαριές, σχεδόν κινηματογραφικές – αλλά με soundtrack από τις “Άθλιες Παραγωγές του Ελληνικού Κοινοβουλίου”.

Το ΠΑΣΟΚ, λέει, έχει ήδη έτοιμη τη λίστα μαρτύρων: από τον Πρωθυπουργό μέχρι στελέχη ΕΡΓΟΣΕ και ΡΑΣ. Θυμίζει λίγο το “Kill Bill” – λίστα με ονόματα, αλλά χωρίς εγγύηση ότι θα ακουστούν στην αίθουσα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ψηφίζει λευκό – η αμφιβολία ως πολιτική στάση ή το άλλοθι της αποχής;

Ο ΣΥΡΙΖΑ ζήτησε κι εκείνος συλλογικό προεδρείο. Μίλησε για σεβασμό στην κοινωνία, για αναζήτηση της αλήθειας. Και μετά ψήφισε λευκό. Το πολιτικό ισοδύναμο του “I see dead people” από τον Έκτο αίσθηση. Μόνο που εδώ τα φαντάσματα είναι θεσμικά και η σιωπή κάνει περισσότερο θόρυβο απ’ ό,τι οι τοποθετήσεις.

Το διακύβευμα: Προανακριτική ή προσχηματική;

Και κάπου εδώ, η επιτροπή που θα έψαχνε την αλήθεια για την πιο συγκλονιστική τραγωδία των τελευταίων δεκαετιών, ξεκινά με καβγά για το ποιος θα κρατάει τη σφραγίδα. Η αλήθεια μένει για άλλη μια φορά στο προσεχώς.

Αν το πράγμα εξελιχθεί όπως πολλοί φοβούνται, δεν θα έχουμε “All the President’s Men”, αλλά “All the Party’s Moves”. Ένα θρίλερ χωρίς έκπληξη, χωρίς αγωνία – μόνο με επαναλαμβανόμενη ειρωνεία.

Η επόμενη συνεδρίαση; Παρασκευή και 13… όχι ημερολογιακά, αλλά πολιτικά

Το ραντεβού ορίστηκε για τις 27 Ιουνίου. Λεπτομέρειες διαδικαστικές. Όμως τα ουσιώδη παραμένουν μπροστά: θα γίνει έρευνα ή θα μείνουμε στο «φαίνεται να ερευνήθηκε»;

Αν αυτή η επιτροπή δεν καταφέρει να σταθεί στο ύψος της αποστολής της, δεν θα χρειαστεί σκηνοθέτης. Θα χρειαστεί μοντάζ. Γιατί ο κόσμος δεν αντέχει άλλο το ίδιο έργο. Ξέρει το τέλος απ’ έξω. Και δεν γελάει πια ούτε με τους τίτλους.

Όπως έλεγε κι ο Μάρλον Μπράντο στο «On the Waterfront»:
“I coulda been a contender…”
Θα μπορούσε να είναι μια σοβαρή Επιτροπή. Θα μπορούσε. Αν δεν ήθελε απλώς να ρίξει τίτλους τέλους.

Καλή συνέχεια. Και καλές καταθέσεις – αν τελικά ακουστούν.

Το τηλέφωνο χτυπά πάντα για το ρουσφέτι

Η υπόθεση με τις επιδοτήσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ θα μπορούσε να είναι spin-off του All the President’s Men. Μόνο που εδώ δεν έχουμε έναν πρόεδρο, αλλά δεκάδες βουλευτές – από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ – που «σήκωναν το τηλέφωνο» σαν να είχαν πάρει casting στον Wolf of Wall Street. Ένα τηλεφώνημα τη μέρα τον σταυρό τον φέρνει.

Η δικογραφία είναι ογκώδης. Δηλαδή τόσο μεγάλη, που θα χρειαστείς και καφέ και GPS. Και, φυσικά, έναν ψύχραιμο γιατρό να σου μετρά την πίεση όσο ξεφυλλίζεις τις κλήσεις. Τα τηλέφωνα… βράζουν. Όπως και τα νεύρα στην κυβέρνηση.

Βορίδης – Αυγενάκης: Από υπουργοί σε πιθανοί επισκέπτες… Προανακριτικής

Η αγωνία στο Μαξίμου θυμίζει τις τελευταίες σκηνές του The Irishman: όλοι περιμένουν το τέλος, αλλά κανείς δεν ξέρει αν το γράφει το σενάριο. Η δικογραφία φτάνει στη Βουλή την Παρασκευή – αφού πέρασε μια εβδομάδα ταξιδιού από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, στην Εισαγγελία Πρωτοδικών, στο Υπουργείο Δικαιοσύνης και τελικά στο ναό του πολιτικού κόστους.

Και όλοι περιμένουν να δουν αν η λέξη Προανακριτική θα ειπωθεί ή αν η κυβέρνηση θα προτιμήσει το «καν’ το όπως το 2022»: με μία συγγνώμη, μια αποποίηση ευθύνης και ένα μονολεκτικό “προχωράμε”.

“Άλλο ρουσφέτι, άλλο συναλλαγή”: Το νέο πολιτικό manual αυτοάμυνας

Όπως πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις, το αφήγημα χτίζεται σε πραγματικό χρόνο. «Μην ενοχοποιείτε το ρουσφέτι» λένε κάποιοι, γιατί – άκουσον άκουσον – οι βουλευτές εκλέγονται με σταυρό. Ε, και; Αν είναι έτσι, να δώσουμε σε κάθε υποψήφιο και από μια κεντρική γραμμή σαν τις call centers του The Big Short.

Το πιο ωραίο; Ένα κυβερνητικό στέλεχος εξηγεί ότι αν είναι να κατηγορούμε τον βουλευτή που μεσολαβεί, τότε να καταργήσουμε τον σταυρό. Κοινώς: το έθιμο υπεράνω νόμου. Ή όπως θα έλεγε κι ο Vito Corleone: «It’s not personal, it’s strictly electoral».

Ποιον “καίει” η δικογραφία; Πιθανόν όλους – και γι’ αυτό… κανέναν

Η κοινή γνώμη βλέπει – ξανά – τον μηχανισμό πελατειακού κράτους σε πλήρη ανάπτυξη. Το ελληνικό πολιτικό life coaching σε τρεις λέξεις: κάλεσε τον βουλευτή. Κι εκείνος κάλεσε τον υπουργό. Κι ο υπουργός κάλεσε τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Και ξαφνικά, το ΑΦΜ ενός ανύπαρκτου γεωργού έγινε η νέα Πομπηία του πολιτικού συστήματος.

Αλλά η πραγματική τραγωδία είναι αλλού: δεν μας σοκάρει. Μας κουράζει. Μας θυμίζει το Don’t Look Up, μόνο που εδώ… όλοι κοιτάνε. Κι απλώς κάνουν scroll.

Ο πόλεμος των «διευκολύνσεων»: Τα κόμματα σε νέα μονομαχία με καπνό και καθυστέρηση

Πολιτικά, η εβδομάδα που χάθηκε στη διαδρομή της δικογραφίας μεταφράζεται: χρόνος για τηλεφωνικές εξηγήσεις. Ποιον κάλεσες, γιατί το έκανες, τι είπες, ποιον ήθελες να βοηθήσεις. Το πολιτικό θρίλερ “The Usual Suspects” ξαναζωντανεύει στη Βουλή. Μόνο που δεν υπάρχει ο Κάιζερ Σόζε. Υπάρχει μόνο ένα κόμμα που δεν θέλει να φτάσει στην τρίτη Προανακριτική της θητείας του.

Όλοι ήξεραν, όλοι βοηθούσαν, όλοι σοκαρίστηκαν – ξανά

Η δικογραφία αποκαλύπτει το διαχρονικό: το ρουσφέτι δεν ήταν εξαίρεση, ήταν δομή. Και τώρα, που καίει το καλώδιο, όλοι τρέχουν να βρουν ποια παροχή ήταν «αθώα διευκόλυνση» και ποια «συναλλαγή». Όπως λέει ο Μάθιου Μακόναχι στο A Time to Kill: “Now imagine she’s white”. Μόνο που εδώ, φανταστείτε να ήταν ο αντίπαλος πολιτικός που έκανε το ρουσφέτι. Θα τον είχαν ήδη κάψει στην Πλατεία Συντάγματος με drone και αφίσα.

Επίλογος χωρίς λίστα, αλλά με πολύ… αναγνώριση φωνής

Όταν ανοίγουν τα τηλέφωνα, ανοίγουν και στόματα. Κι όταν ανοίγουν τα στόματα, μένει να δούμε αν θα ακουστούν αλήθειες ή απλώς γραμμές υπεράσπισης. Προς το παρόν, το μόνο που δεν σηκώνεται είναι η ευθύνη.

Και όπως λέει κι ο Τζακ Νίκολσον στο A Few Good Men:
“You can’t handle the truth!”
Κι αν δεν την αντέχουμε, μπορούμε τουλάχιστον να την ακούσουμε, έστω και σε ηχογράφηση.

Καλή ακρόαση. Και καλό ξεκαθάρισμα – κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Αρχή άνδρα δείκνυσι…

Το είπε ο Βίας ο Πριηνεύς, το λέμε και εμείς σήμερα: Η εξουσία αποκαλύπτει τις ικανότητες και τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου. Διότι η εξουσία δεν είναι παίξε-γέλασε. Θέλει τσαγανό, αποφασιστικότητα, γνώσεις, γρήγορες αποφάσεις, διορατικότητα και συναίσθηση του ρόλου είτε κυβερνάς μια χώρα είτε αρχηγεύεις σ΄ένα κόμμα.
Κάπως έτσι, μέσω του Βίαντα, φτάσαμε στον Σωκράτη Φάμελλο, Πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ. Ως βουλευτής και από τα κορυφαία στελέχη ήταν μια χαρά. Δουλευταράς, μάχιμος, έντιμος και καλός ρήτορας χωρίς βέβαια να εντυπωσιάζει.
Όταν ανέλαβε το τιμόνι του ΣΥΡΙΖΑ, επικρατούσε μεγάλη τρικυμία στη λιμνοθάλασσα της Κουμουνδούρου. Να μην τα επαναλαμβάνουμε, είναι γνωστά. Δύσκολη αποστολή, καθώς το κόμμα πήγαινε κατά διαόλου, οι Λαιστρυγόνες και οι Κύκλωπες καιροφυλακτούσαν και ο Ποσειδώνας-ο Τσίπρας, ντε- δεν είχε πεί την τελευταία λέξη.
Προσπάθησε και προσπαθεί ο καημένος ο Φάμελλος, αλλά μέχρι στιγμής δεν τα καταφέρνει να δώσει καλή πορεία στο καράβι του ΣΥΡΙΖΑ. Θαλασσοπνίγεται. Ισως γιατί δεν είναι Οδυσσέας…
Μιλάει και δεν ακούγεται(από την κοινωνία). Ρητορεύει, καταγγέλλει και προτείνει, αλλά είναι τόσο κοινότοπα αυτά που λέει, που δεν συγκινούν ούτε εντυπώνονται στη συνείδηση του κόσμου. Αν εσείς θυμάστε κάτι ενδιαφέρον από τον Φάμελλο, πείτε το να το μάθουμε κι εμείς.
Αντίθετα, επαναλαμβάνει μονότονα τα ίδια και τα ίδια εναντίον του Μητσοτάκη(Να μην σύρεται πίσω από τις ΗΠΑ, να είναι χρήσιμος για τη χώρα κλπ κλπ), ενώ δεν λείπουν και προτάσεις σαν κι αυτή, την πρόσφατη, για τον ρόλο της χώρας μας σε…παγκόσμιο επίπεδο.
Σας την παραδίδουμε ως έχει. Κι εσείς, βγάλτε τα συμπεράσματά σας: «Η Ελλάδα, μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και στον πυρήνα της ΕΕ, να πάψει να ακολουθεί πιστά τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Να πρωτοστατήσουμε για τη σύγκληση από τον ΟΗΕ και την ΕΕ μιας Παγκόσμιας Διάσκεψης Ειρήνης και Ασφάλειας της Μέσης Ανατολής. Στο πλαίσιο αυτό, επιβάλλεται η δίκαιη, στη βάση των αποφάσεων του ΟΗΕ, επίλυση του Παλαιστινιακού και να σταματήσει η συνεχιζόμενη γενοκτονία στη Γάζα. Παράλληλα, επιβάλλεται η απαλλαγή της Μέσης Ανατολής από όπλα μαζικής καταστροφής». Συγγνώμη, αλλά αυτή η πρόταση είναι κλασικό δείγμα μικρομεγαλισμού και έλλειψης επαφής με την πραγματικότητα. Ετσι δεν είναι;
Τέλος πάντων, αν ζούσε σήμερα ο Βίας από την Πριήνη, μάλλον δεν θα ήταν ενθουσιασμένος από τον Φάμελλο…

2,9% και κάτω από τη βάση – όταν τα ποσοστά κάνουν… logout

Η τελευταία δημοσκόπηση της Interview δεν χτύπησε απλώς καμπανάκι στην Κουμουνδούρου. Χτύπησε κανονιά. Μετά από ένα συνέδριο που σχεδιάστηκε ως «νέο ξεκίνημα» – με όραμα, σύμπνοια, και μπόλικο χειροκρότημα – έρχεται ένα 2,9% που φέρνει σε τίτλο Gone with the Wind. Και ο άνεμος δεν είναι υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ.

Η απάντηση του κόμματος θυμίζει κάτι από Joker: «είναι όλα στημένα». Μόνο που όταν η κοινή γνώμη δεν γελάει, αλλά αποχωρεί, τότε το σενάριο είναι πιο Don’t Look Up και λιγότερο Jojo Rabbit.

Η Κουμουνδούρου βλέπει “εργαλεία Μαξίμου” παντού – εκτός από το εργαλείο ανασυγκρότησης

Ο ΣΥΡΙΖΑ εγκαλεί την εταιρεία, τη δημοσκοπική μεθοδολογία, και φυσικά τον ΣΕΔΕΑ – γιατί όταν τα ποσοστά πέφτουν, η στατιστική γίνεται ο νέος εχθρός. Η «Ομάδα Αλήθειας» του Μαξίμου απέκτησε ξαφνικά αδερφάκι: την “Ομάδα Αλγόριθμου”. Και οι δημοσκόποι καταγγέλλονται συλλήβδην ως σκηνοθέτες πολιτικής επιστημονικής φαντασίας.

Μόνο που, όπως θα έλεγε και ο Μάικλ Κέιν στο The Dark Knight: “You either die a hero, or you live long enough to see yourself become the villain.” Ειδικά όταν οι αριθμοί είναι αμείλικτοι και η κοινωνία αδιάφορη.

Η ηλεκτρονική κάλπη ως νέο θρίλερ – κι όμως, το Netflix είναι πιο αξιόπιστο

Καθώς πλησιάζει η Κυριακή των εσωκομματικών εκλογών, η Κουμουνδούρου μετατρέπεται σε House of Cards– με bonus σκηνές από Black Mirror. Η ηλεκτρονική ψηφοφορία προκαλεί τριγμούς, ειδικά στις τάξεις της επιρροής Πολάκη. Κατηγορίες για «διαβλητά μητρώα», «ψηφιακή απάτη» και μέλη που – λένε – μπορεί να είναι πιο κοντά στον Βελόπουλο παρά στον Μαρξ.

Η πλειοψηφία απαντάει με το δικό της techno-επιχείρημα: «δεν γίνεται αλλιώς – κάποιοι δουλεύουν σεζόν, άλλοι λιώνουν στα μεροκάματα». Πιο απλά: Zoom or lose. Όσοι δεν μπορούν να ψηφίσουν live, θα ψηφίσουν με Wi-Fi. Η επανάσταση μεταφέρεται στο cloud.

Οι παραιτήσεις ως νέα κομματική μόδα – με hashtag #notmyparty

Η αποχώρηση δεν είναι πια τιμωρία. Είναι δήλωση. Είναι το νέο trending στο ΣΥΡΙΖΑ. Η οργάνωση Πεντέλης είπε αντίο – 50 μέλη μαζί. Η αιτιολογία; Ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε την «πολιτική πυξίδα». Ίσως να την έχει καταπιεί το cloud της ηλεκτρονικής κάλπης.

Ο Κυριακόπουλος στην Αχαΐα επίσης έφυγε. Με 10.000 σταυρούς – αλλά πλέον χωρίς πίστη. Άλλοι φεύγουν σιωπηλά. Άλλοι φεύγουν με επιστολές που θυμίζουν Marriage Story: αγαπηθήκαμε, αλλά τώρα δεν σε αναγνωρίζω.

Και φυσικά, υπάρχουν κι εκείνοι που σχολιάζουν ειρωνικά ότι τα «ανύπαρκτα μέλη» έγιναν υπαρκτά μόνο όταν έφυγαν. Η μικροπρέπεια ως θεσμική άμυνα. Ή, αλλιώς, The Favourite – αλλά χωρίς Όσκαρ.

Ηγεσία, ΚΕΦΕ, Φάμελλος και… ο καύσωνας

Η ηγεσία βγήκε στην αντεπίθεση. Ο Φάμελλος με συνέντευξη, η ΚΕΦΕ με ανακοίνωση, το κόμμα με γραμμή: “Η ηλεκτρονική κάλπη είναι και αδιάβλητη και συμμετοχική.” Όποιος διαφωνεί, μάλλον θέλει να χάσει.

Το καλοκαίρι δεν βοηθάει. Ούτε η ζέστη, ούτε τα beach bar. Ο ΣΥΡΙΖΑ παλεύει με την πολιτική αφυδάτωση. Κι όπως φαίνεται, η ηλεκτρονική κάλπη δεν θα ρίξει τη θερμοκρασία – μάλλον θα την ανεβάσει.

Κι αν οι κάλπες δεν γράψουν αυτό που θέλεις, πάντα φταιει το μέσο – ποτέ το μήνυμα

Το κόμμα μοιάζει να απορρίπτει κάθε εκδοχή αυτοκριτικής. Το blame game βρίσκεται στο Mission: Impossible – Dead Reckoning, Part 1. Μέρος δεύτερο έρχεται τον Σεπτέμβρη, με τις νέες μετρήσεις.

Μέχρι τότε, η πολιτική επιβίωση του ΣΥΡΙΖΑ θυμίζει τον Λεονάρντο ντι Κάπριο στο The Revenant: δαρμένος, παγωμένος, μισοζωντανός – αλλά ακόμα περπατά.

Όπως έλεγε και ο Μπραντ Πιτ στο “Moneyball”:
“Adapt or die.”
Η προσαρμογή είναι μονόδρομος. Αλλά πρώτα πρέπει να βρεις σε ποια ομάδα παίζεις. Και να σιγουρευτείς ότι οι συμπαίκτες σου δεν έχουν κάνει logout.

Ένας εκτυπωτής, ένα νούμερο και ο λάθος άνθρωπος – αυτό δεν είναι κράτος, είναι σενάριο τρόμου

Στο Whiplash ο πρωταγωνιστής κινδυνεύει να καταρρεύσει για να πιάσει την τελειότητα. Στο Τζάνειο, καταρρέεις επειδή δεν εκτυπώθηκε το σωστό χαρτί. Γιατί χάλασε ο εκτυπωτής. Κυριολεκτικά.

Η 62χρονη γυναίκα μπήκε για ένα «ελαφρύ νευρολογικό» και κατέληξε στην εντατική, παλεύοντας για τη ζωή της, επειδή το σύστημα υγείας λειτούργησε με ακρίβεια Benny Hill και όχι Grey’s Anatomy.

Ο εκτυπωτής χάλασε – η λογική εξαφανίστηκε

Το βραχιολάκι με τα στοιχεία του ασθενούς είναι υποχρεωτικό. Δεν είναι περιττό κόσμημα. Είναι ταυτότητα. Αλλά τι να το κάνεις όταν ο εκτυπωτής χάλασε, ο πέντεος όροφος δεν έχει plan B και όλοι λειτουργούν σαν να τους έκοψε το ίντερνετ την ώρα του ΕΝΦΙΑ;

Το αποτέλεσμα; Κανείς δεν ήξερε ποιος είναι ποιος, τι χρειάζεται, τι έκανε χθες και πού πηγαίνει το ασκός με το αίμα. Το σύστημα θύμιζε Memento, αλλά χωρίς τον Γκάι Πιρς να ψάχνει τατουάζ. Μόνο κάτι νοσηλευτές να μετράνε κρεβάτια ανάλογα με το ποια πλευρά κοιτάει ο ήλιος.

Η βάρδια των αριθμών: από αριστερά προς τα δεξιά και πάλι πίσω

Η μια βάρδια αριθμεί από αριστερά, η άλλη από δεξιά. Μια τραγωδία σε δύο πράξεις και χωρίς σκηνοθέτη. Αν υπήρχε βραβείο για το “Best Supporting Confusion”, θα πήγαινε σε αυτή την εναλλαγή βαρδιών. Οι ασθενείς έγιναν αριθμοί και οι αριθμοί… σχετικές έννοιες.

Έτσι, ο ασκός πήγε στον λάθος άνθρωπο. Και μετά η αιμόλυση. Και μετά η ΜΕΘ. Και μετά το σοκ.

Κι όλα αυτά, επειδή κάποιος έπρεπε να τσεκάρει μια εκτύπωση και δεν το έκανε. Πείτε το και No Country for Old Printers.

Ο 30χρονος βοηθός νοσηλευτή και τα  45 λεπτά…

Ο νεαρός βοηθός μπήκε στον θάλαμο και έκανε τη μετάγγιση μόνος του. Χωρίς επίβλεψη. Χωρίς γιατρό. Χωρίς δεύτερη σκέψη. Και το αίμα πήγε εκεί που δεν έπρεπε.

Η ασθενής έμεινε 45 λεπτά μόνη, ενώ ο οργανισμός της αντιδρούσε. Τη διέσωσε ο… συνοδός ενός άλλου ασθενούς, που είδε τη γυναίκα να καταρρέει. Αν ήταν ταινία θα λεγόταν Collateral, με πρωταγωνιστή όχι τον Τομ Κρουζ, αλλά έναν περαστικό που έκανε τη δουλειά του Συστήματος Υγείας.

Το σύστημα καταρρέει – αλλά με οκτάωρα και ευσυνειδησία, σύμφωνα με το πόρισμα

Το πόρισμα του ΟΔΙΠΥ αναγνωρίζει κόπωση προσωπικού. Αλλά τελικά λέει ότι τα οκτάωρα τηρήθηκαν. Άρα όλα καλά, σωστά; Μόνο που η κόπωση δεν γράφεται στο παρουσιολόγιο. Φαίνεται στα λάθη. Στην κούραση. Στην απουσία κρίσιμης σκέψης. Στο «μπαίνω και κάνω τη μετάγγιση γιατί κάποιος πρέπει να το κάνει».

Πώς να αντέξεις όταν είσαι ένας για πέντε θαλάμους, χωρίς εκτυπωτή, χωρίς γιατρό, χωρίς σαφές πρωτόκολλο; Η απάντηση είναι ότι δεν αντέχεις. Και καταρρέει το σύστημα πριν προλάβει να καταρρεύσει ο ασθενής.

Και μετά λένε ότι δεν ζούμε από τύχη – ζούμε από θαύμα και από λάθη άλλων

Η 62χρονη είναι ακόμη στη ΜΕΘ. Σταθερή, αλλά σοβαρά. Δεν ξέρουμε αν θα βγει. Ξέρουμε όμως πώς μπήκε. Από έναν εκτυπωτή, μια λάθος αρίθμηση, έναν μόνο βοηθό κι ένα σύστημα που λέει πως «τηρήθηκαν τα πρωτόκολλα». Απλώς δεν εφαρμόστηκαν.

Αν αυτό δεν είναι Systemic Failure, τότε ποιο είναι; Και αν δεν αποδοθούν ευθύνες, τότε ποιος θα εμποδίσει το επόμενο λάθος; Ένας εκτυπωτής; Ή ο τύπος που αριθμεί τα κρεβάτια;

Όπως έλεγε κι ο Ντάστιν Χόφμαν στο «Wag the Dog»:
“We’re not talking about reality – we’re talking about the appearance of reality.”
Η Υγεία στην Ελλάδα δεν λειτουργεί. Απλώς προσποιείται ότι λειτουργεί. Μέχρι να αποτύχει. Και τότε, το πληρώνει κάποιος που δεν έφταιγε σε τίποτα.

Καλή τύχη σε όσους νοσηλεύονται. Και καλή ανάρρωση σε ένα σύστημα που χρειάζεται ΜΕΘ περισσότερο από τους ασθενείς του.

• ΟΠΕΚΕΠΕ
• ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής
• ΣΥ​ΡΙΖΑ