Θα κάνει, άραγε, ο ΣΥΡΙΖΑ το δώρο στον Κυριάκο (και στον Σταν Γκρήνμπεργκ!)

Ξέρω από διασπάσεις της Αριστεράς.
Βίωσα από μέσα δυο καραμπινάτα διαζύγια, του ΚΚΕ Εσωτερικού το 1987 και του ΚΚΕ το 1991.

Στην πρώτη περίπτωση ήμουν μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος και εκπρόσωπος του Δημοκρατικού Αγώνα στη Σύγκλητο του Πανεπιστημίου Αθηνών. Η ψυχή μου μαύρισε από το παραμύθι (Κώστα Φιλίνη, δεν ξεχνώ…) και το δηλητήριο ολούθε. Τα μάζεψα και πήγα σπίτι μου.

Στη δεύτερη περίπτωση, έγραφα διεθνή και εκφωνούσα ειδήσεις στον 902 Αριστερά στα FM, με έδρα το Σπίτι του Λαού παρακαλώ. Ακόμη θυμάμαι τους «ανανεωτικούς» δημοσιογράφους που είχαν κάνει επί σειρά ημερών κατάληψη στο στούντιο, ανεμίζοντας την παντιέρα της επανάστασης. Ακολούθως όδευσαν εν σώματι προς την φιλόξενη εφοπλιστική συχνότητα του ΣΚΑΪ.

Δεν ξέρω ποιοι και ποιες τα θυμούνται πλέον όλα αυτά, ακόμη κι εμείς που ήμασταν πιτσιρίκια τότε κοντεύουμε να εξηνταρίσουμε. Υποθέτω ότι κάποιο διδακτορικό θα έχει γραφτεί, ίσως και κάποιο πύρινο άρθρο από κάποιο φιλομαθές πλάσμα που καταλαβαίνει τη διαφορά μεταξύ πολιτικής και μεταπολιτικής. Όχι σαν τον φίλο μου τον Κώστα στα Τρίκαλα που πλημμύρισε το υπόγειό του κι έγινε φύλλο και φτερό ο καυστήρας και πήρε τηλέφωνο να μάθει τι αποζημίωση δικαιούται και του είπανε «α, ξέρετε κύριε Κώστα, καυστήρες δεν αποζημιώνουμε». Κόκκαλο ο κολλητός, πως θα ζεσταθεί το χειμώνα δεν ξέρει.

Ας αφήσουμε, όμως, αυτά τα ποταπά προβλήματα των καμπίσ(ι)ων και ας αναρριχηθούμε στις κορυφές του πνεύματος όπου κατοικοεδρεύει η σοβαρότης. Το ζητούμενο, δηλαδή, στις εκλογές του ΣΥΡΙΖΑ την επόμενη Κυριακή, να μη γίνει το κόμμα Μίκυ Μάους. Το είπα στον φίλο μου τον Βασίλη, κτηνοτρόφο απ’ τα Τρίκαλα, την πατρίδα μου, και μου απάντησε ότι καλή η σοβαρότητα, αναμφιβόλως, χωρίς σοβαρότητα που πας ρε Μπομπ Σφουγγαράκη, αλλά λίγο πιο σοβαρό για τον ίδιο είναι το γεγονός ότι υπολόγισε να προμηθευθεί καλαμπόκι για τα ζωντανά του προς 250 ευρώ τον τόνο και μετά από την καταστροφή της σοδειάς στη Θεσσαλίας αν βρει με 500 ευρώ τυχερός θα είναι. Δεν πειράζει, ας φάνε κομματικά φυλλάδια!

Υπάρχει, ωστόσο, και το ζήτημα των προσώπων. Αυτής της άτιμης της προσωπολατρείας που οφείλουμε να καταπολεμήσουμε πριν μας καταπιεί και μας οδηγήσει (βόηθα Παναγία μου) σε καταστάσεις μεταδημοκρατίας. Στρόγγυλη διαπίστωση, το καταγράφω, αλλά πείτε μου εσείς πότε ακριβώς θα αποδώσει ο καλός αγώνας σε μια κοινωνία που μόνο στα πρόσωπα στρέφει την προσοχή της; Όταν γράφω κομμάτι για τις καταστροφές στη Θεσσαλία, με ιστοριούλες όχι με γραφειοκρατικά στατιστικά και παίρνει 2.000 βιούζ στο Τουίτερ, ενώ το κομμάτι για τη μαγκιά της Εριέττας Κούρκουλου Λάτση απογειώνεται στα 15.000 βιούζ. Σε διακόσια χρόνια σύντροφοι θα τα καταφέρουμε, έχουμε χρόνο!

Στο δια ταύτα, όμως. Στο δια ταύτα, αν θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ να διασπαστεί και να γίνει δυο κομμάτια, με γειά του και χαρά του. Μεγάλο δώρο στον Κυριάκο θα κάνει, σε μια εποχή που δεν ξέρει κατά πού να στρίψει. Κι ακόμη μεγαλύτερο στον Σταν Γκρήνμπεργκ που δεν πρόλαβε να τελειώσει τις διακοπές του και να θρηνήσει τον Τζίμυ Μπάφετ κι αμέσως βρέθηκε να τρέχει σαν παλαβός μπας και σώσει τα άσωστα. Ναι, ναι, ξέρω κάνει αντιπολίτευση το ΚΚΕ, την τιμώ, την σέβομαι και την αναγνωρίζω, αλλά δεν φτάνει μόνο η κομμουνιστική αριστερά για να νιώσει πόνο η κυβέρνηση.

Και με την αντιπολίτευση του Ανδρουλάκη να είναι πιο τρυφερή κι από την καρδιά ενός μαρουλιού, το βάρος πέφτει αναγκαστικά στον ΣΥΡΙΖΑ. Θα το κατανοήσουν τα στελέχη του κόμματος ότι προέχει η σωτηρία της χώρας ή θα βάλουν μπροστά να χωρίσουν τα τσανάκια τους; Κυριακή, κοντή γιορτή…

• κκε
• ΚΚΕ εσωτερικού
• ΣΥΡIZA