“The Usual Suspects” στη Βουλή για τα Τέμπη – Το remake της «παραπομπής Τριαντόπουλου», αλλά με λιγότερα views – Η κόκκινη γραμμή του Καραμανλή και το «δαχτυλίδι» του Σαμαρά – Ο Πατέλης πες… αλεύρι

Η κάλπη ήταν μυστική. Το αποτέλεσμα ήταν οριακό. Και η πλοκή θυμίζει εκείνη την αγωνία στο Argo, όπου κανείς δεν ήξερε αν το σχέδιο θα πετύχει μέχρι την τελευταία σκηνή. Η Νέα Δημοκρατία τα κατάφερε, αλλά αντί για τις 156 «ναι» ψήφους που ανέμενε μετρώντας και δύο πρόθυμους ανεξάρτητους, βγήκαν μόλις… 154.

Όχι, δεν ήταν το “La La Land”. Η σύγχυση δεν κράτησε λίγα δευτερόλεπτα αλλά ώρες, και το ερώτημα ποιοι «την έκαναν» παραμένει αναπάντητο. Όπως είπε κι ένας παλιός σινεφίλ: «Σε αυτή τη χώρα η μυστική ψήφος κρατάει περισσότερο από τις μυστικές υπηρεσίες».

Ποιος έριξε τον φάκελο στο ποτάμι;

Οι δύο ανεξάρτητοι που είχαν τάξει «ναι» – Κυριαζίδης και Κατσιβαρδάς – τελικά μάλλον τους ήρθε κάτι… καλύτερο στο μενού. Κανείς δεν ξέρει αν απλώς έχασαν την κάλπη, άλλαξαν γνώμη ή έστειλαν μήνυμα στον Κυριάκο τύπου “Dear John” . Το μόνο βέβαιο είναι πως το Μέγαρο Μαξίμου έμεινε με το τηλεκοντρόλ στο χέρι και την ψήφο στο πάτωμα.

Αν ζούσαμε σε ταινία του Νόλαν, ο τίτλος θα ήταν “Memento” . Γιατί κάποιος πρέπει επιτέλους να θυμηθεί πού πάει η πολιτική αξιοπιστία όταν ρίχνουμε στα τυφλά προανακριτικές και στήνουμε κάλπες με μπλε φωτισμό.

Το remake της «παραπομπής Τριαντόπουλου», αλλά με λιγότερα views

Η όλη διαδικασία δεν είχε τη θέρμη του Μαρτίου. Δεν υπήρχε οργή, δεν υπήρχε φωνή. Μόνο ένα βουβό θρίλερ τύπου “The Lives of Others” (προφ. Δε Λάιβς οφ Άδερς – «οι ζωές των άλλων»), με την κοινωνία να παρακολουθεί σαν κομπάρσος στην τραγωδία που αφορά την ίδια.

Κι όμως, την παράσταση την έκλεψε ξανά η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Όχι γιατί έπαιξε καλύτερα – αλλά γιατί οι άλλοι αποφάσισαν να φύγουν από το κάστινγκ. ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ απέφυγαν την ένταση. Η ΝΔ έκανε το ελάχιστο δυνατό για να περάσει το έργο. Και το κοινό, όπως πάντα, πλήρωσε το εισιτήριο χωρίς να ρωτηθεί.

Το σίκουελ έρχεται πριν τις διακοπές. Popcorn optional.

Η επόμενη μυστική ψηφοφορία για την παραπομπή του Κώστα Καραμανλή στο δικαστικό συμβούλιο θα είναι το πραγματικό φινάλε – ή έστω το φινάλε του πρώτου κύκλου. Πριν το «λουκέτο Αυγούστου», η Βουλή θα ξαναψηφίσει. Με 151 απαιτούμενες ψήφους. Και πάλι σε μυστική κάλπη.

Η ερώτηση είναι: θα δούμε μια “12 Angry Men” , με φωνές, πάθος και αμφιβολίες; Ή ένα χλιαρό επεισόδιο τύπου “House of Cards”, όπου όλοι ξέρουν το τέλος αλλά παριστάνουν τους έκπληκτους;

Και το Όσκαρ για τον ρόλο «πολιτικής ευθύνης» πάει σε… κανέναν

Η τραγωδία των Τεμπών οδεύει – κοινοβουλευτικά – στο φινάλε. Όμως, δεν υπάρχει Κόκκινο Χαλί, δεν υπάρχει συγκίνηση, δεν υπάρχουν αγκαλιές. Μόνο φευγαλέες υποσχέσεις ότι «κάτι θα αλλάξει». Κι ένα κοινό που ψάχνει ακόμα τον σκηνοθέτη αυτής της καταστροφής.

Γιατί μπορεί οι μυστικές ψήφοι να μη βρίσκονται ποτέ, αλλά η μνήμη των νεκρών είναι εκεί. Και κανείς δεν έχει δικαίωμα να την κάνει σενάριο για εσωκομματικά ριμέικ.

 In memoriam για τα Τέμπη.
Coming soon… άλλη μια κάλπη, άλλη μια ψηφοφορία.
Αλλά η Δικαιοσύνη δεν είναι ταινία. Και σίγουρα δεν είναι μυθοπλασία.

“No Country for Old Men” – αλλά με μικρόφωνο και φόντο το Αιγαίο

Ή αλλιώς: όταν οι πρώην ξαναχάραζαν τα σύνορα – στο μυαλό τους.

Ο Κώστας Καραμανλής και ο Αντώνης Σαμαράς εμφανίστηκαν στην ίδια εκδήλωση, αλλά ήταν σαν να βλέπεις δύο διαφορετικές ταινίες στο ίδιο θερινό σινεμά. Ο πρώτος, με τόνο δραματικό, μίλησε για «στρατηγικό βάθος» και «μη αναστρέψιμες καταστάσεις». Ο δεύτερος, με ένταση που θύμιζε σκηνή από το “The King’s Speech” , μίλησε για ευθύνη και μοναξιά στην πολιτική σκηνή.

Αν δεν ήξερες τα πρόσωπα, θα νόμιζες πως ακούς τον Τζόκερ να συναντά τον Πάτερ Μάξιμους από το “Gladiator”. Η Δημοκρατία, βλέπεις, έχει πολλές φωνές. Μερικές ψιθυρίζουν, άλλες ουρλιάζουν. Και κάποιες απλώς αφήνουν υπονοούμενα για κόμματα που ίσως υπάρξουν… κάποτε.

Η «κόκκινη γραμμή» ως γραφική παράσταση αποστασιοποίησης

Ο Καραμανλής αποφάσισε ότι είναι η ώρα να υψώσει τον τόνο. Όχι με φωνές. Με νοσταλγία. Και με γεωπολιτική βαρύτητα, τύπου “Bridge of Spies” – «η γέφυρα των κατασκόπων», εκεί όπου τα σύνορα είναι λεπτά και οι αποφάσεις κρίνονται σε χιλιοστά. Το πρόβλημά του δεν είναι η Τουρκία – είναι ότι η Ελλάδα υποχωρεί όταν η Τουρκία σφίγγει τα φρύδια.

Η διασύνδεση των νησιών «αναστέλλεται», τα πλοία «αποσύρονται», και το Αιγαίο μετατρέπεται σε θολό τοπίο. Όπως το “Inception” , τίποτα δεν είναι ξεκάθαρο και όλα αλλάζουν ανάλογα με το ποιος κοιμάται και ποιος ξυπνά στην εξωτερική πολιτική.

Ο Σαμαράς δεν μίλησε για κόμμα. Απλώς έκανε πρόβα… ντεμαρέ

Ο Αντώνης Σαμαράς, διαγραμμένος αλλά όχι αδρανής, απέφυγε να ανακοινώσει νέο κόμμα. Το άφησε όμως να αιωρείται, όπως το καταραμένο δαχτυλίδι στον “Άρχοντα των Δαχτυλιδιών”. Το κρατάει, το κοιτάει, το θέλει, αλλά… ακόμα δεν λέει.

Μίλησε για «φοβερή ερημία του πλήθους», για καθήκον, για στάση ευθύνης. Και όσο μιλούσε, όλοι αναρωτιόντουσαν: μήπως αυτός είναι ο πραγματικός “Dark Knight” (προφ. Νταρκ Νάιτ – «ο σκοτεινός ιππότης») της δεξιάς, που έρχεται να διεκδικήσει τη σκιά, όχι το φως;

«Και οι δύο – αλλά και κανείς»: Οι πρώην ως δυνάμεις πίεσης

Μπορεί να διαφωνούν σε τόνο και ύφος, αλλά συμφωνούν στην ουσία: η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι πολύ… «ήπια». Πολύ «ήρεμα νερά», πολύ «μη διαταραχθεί το status quo». Και εκεί, μέσα από διαφορετικά μονοπάτια, οι Καραμανλής και Σαμαράς λένε το ίδιο πράγμα: δεν κυβερνάς με… δελτία Τύπου της Ε.Ε., αλλά με σταθερές κόκκινες γραμμές – από αυτές που δεν σβήνουν στο πρώτο αεράκι της Άγκυρας.

Η ειρωνεία; Ο ένας τις χαράζει με το μολύβι του στοχαστή. Ο άλλος με τον διαβήτη του οραματιστή-αμφισβητία. Και η κυβέρνηση; Κάνει πως δεν τις βλέπει. Σαν να βλέπει “The Blind Side” (προφ. Δε Μπλάιντ Σάιντ – «η τυφλή πλευρά») σε προβολή χωρίς υπότιτλους.

Ο ένας γράφει, ο άλλος καραδοκεί – και το Μαξίμου σημειώνει

Το πολιτικό θρίλερ των πρώην συνεχίζεται. Ο Καραμανλής δεν θα γίνει ποτέ στασιαστής. Ο Σαμαράς, απ’ την άλλη, δεν είχε ποτέ αναστολές να γίνει πρωταγωνιστής – ακόμη και μόνος του. Το ερώτημα είναι αν ο Μητσοτάκης βλέπει πια το πολιτικό του σενάριο να εξελίσσεται σε remake με εχθρούς… εκ των έσω.

Αν η ταινία ήταν ελληνική, θα την λέγαμε «Οι Πρώην που έγιναν παρόντες». Αν ήταν χολιγουντιανή, μάλλον θα λεγόταν “The Departed” αλλά με twist: δεν έφυγαν ποτέ πραγματικά.

Τίτλοι τέλους; Όχι ακόμα.

Ο Καραμανλής σχεδιάζει. Ο Σαμαράς στήνει σκακιέρα. Ο Κυριάκος… αναζητεί ήρωες για το καλοκαίρι του εθνικού ρεαλισμού.

 “The Return of the Economic Advisor” – χωρίς χαμόγελα και με φόντο το Μαξίμου

«Δεν ήταν επίσκεψη, ήταν κάλεσμα. Και όχι από τον Θεό»

Ο Αλέξης Πατέλης, πρώην οικονομικός σύμβουλος του πρωθυπουργού, βρέθηκε ξανά στα γνώριμα λημέρια του Μεγάρου Μαξίμου. Όχι από νοσταλγία. Ούτε για καφέ. Κλήθηκε. Με εκείνη τη σιωπηλή αλλά ηχηρή πρόσκληση τύπου “The Godfather” που δεν αρνείσαι. Γιατί όταν σε καλεί το “σύστημα”, δεν ρωτάς «γιατί». Ρωτάς μόνο «τι ώρα».

Δεν πήγε χαμογελαστός, δεν πόσταρε stories, δεν αντάλλαξε φιλιά με πρώην συναδέλφους. Ήταν εκεί, γιατί το Μαξίμου είχε απορίες. Για τις δηλώσεις του. Για τα μισόλογα. Για τη γεύση που άφησε η οικονομική του σοφία μετά το τέλος της θητείας. Και κυρίως για εκείνη τη λεπτή γραμμή μεταξύ παραίτησης και εκπαραθύρωσης.

«Οι πρώην συνεργάτες δεν ξεχνιούνται. Καμιά φορά όμως… θυμούνται πάρα πολύ»

Το πρόβλημα δεν είναι ότι ο Πατέλης έφυγε. Είναι ότι μιλάει. Ή έστω υπονοεί. Όπως στο “Spotlight” , κάποιοι δεν αντέχουν τη δημοσιότητα όταν είναι εκτός ελέγχου. Και στο Μαξίμου το μόνο φως που θέλουν να πέφτει πάνω τους είναι αυτό του σκηνοθέτη. Όχι του πρώην.

Ο Πατέλης, λένε οι πληροφορίες, δεν εξιστορεί την περίοδο Μαξίμου με τα καλύτερα λόγια. Δεν κάνει δημόσια αποκαλύψεις, αλλά ούτε και κρύβει την αποστασιοποίησή του. Σαν χαρακτήρας από το “The Social Network”(προφ. Δε Σόσιαλ Νέτγουορκ – «οι ιδρυτές που έγιναν αντίπαλοι»), που ένιωσε πως βοήθησε να χτιστεί κάτι μεγάλο – αλλά έμεινε με τη φωτογραφία.

«Όταν το παρελθόν επιστρέφει, είναι για ξεκαθάρισμα – όχι για reunion»

Η επίσκεψη στο Μαξίμου δεν ήταν “reunion” με prosecco και χαλαρή κουβέντα. Ήταν μια συνάντηση τύπου “Bridge of Spies” – με χαμηλές φωνές, λεπτές ερωτήσεις και παγωμένο χαμόγελο. Κανείς δεν φώναξε, αλλά όλοι κατάλαβαν. Το Μαξίμου δεν θέλει «σκιές» από το παρελθόν. Ούτε κριτική εκ των έσω. Ούτε «σου είχα πει να μην το κάνεις έτσι».

Και κάπου εκεί, επιβεβαιώθηκε η παλιά πολιτική αλήθεια: Δεν υπάρχει πιο ανεπιθύμητος από εκείνον που κάποτε ήξερες πολύ καλά.

Ο Πατέλης ως «case study» – και η νεοφιλελεύθερη εκδίκηση του σιωπηλού

Δεν είναι μόνο ο Πατέλης. Είναι κάθε «τεχνοκράτης» που μπήκε στο Μαξίμου για να φέρει αέρα εξωστρέφειας και διεθνούς κύρους – και βγήκε με σύνδρομο Μαραθωνίου: τρέχει ακόμα, αλλά δεν ξέρει για ποιον τρέχει. Όπως στο “Whiplash”, το σύστημα σού ζητά αριστεία – μέχρι να πεις κάτι που δεν του αρέσει.

Ο Πατέλης δεν έκανε αντάρτικο. Απλώς μίλησε όπως σκέφτεται. Κι αυτό, στην Ελλάδα, είναι πάντα πιο επικίνδυνο απ’ το να κάνεις λάθος υπολογισμό στον προϋπολογισμό.

Τελευταία σκηνή:

Ο Πατέλης αποχωρεί από το Μαξίμου όπως ο Ρικ στο “Casablanca” – όχι με πάθος, αλλά με εκείνο το κλασικό «We’ll always have spreadsheets».

«Ξάδελφος εκτός, σύντροφος σιωπηλός – κι ο Αλέξης γράφει σενάριο»

Ή αλλιώς: «The Grand Budapest SYRIZA»

Ο ξάδελφος, ο ΣΥΡΙΖΑ κι ένα κόμμα που ίσως γίνει – αλλά μάλλον χωρίς τον Τσίπρα. Τον Γιώργο.

Ο Γιώργος Τσίπρας αποχώρησε από τον ΣΥΡΙΖΑ με πάταγο, δημιουργώντας θόρυβο που θύμιζε σκηνή καταδίωξης στο “Mad Max: Fury Road” (προφ. Μαντ Μαξ – «ο δρόμος της οργής»). Όλοι έσπευσαν να τον εντάξουν στο νέο σχήμα του Αλέξη Τσίπρα, με το επιχείρημα του DNA και της… κουμπαριάς.

Μόνο που το κάστινγκ για το νέο κόμμα μοιάζει περισσότερο με “The Favourite” , όπου δεν έχει σημασία ποιος είσαι, αλλά ποιος σου μιλάει τελευταία. Και όπως μαθαίνουμε από έγκυρες πηγές – όχι, ούτε από τον Πίνατ – ο Γιώργος δεν είναι πρώτο όνομα στη λίστα. Ούτε καν… αναπληρωματικός. Το πολύ να τον δεχτούν για τοπική γραμματεία – κι αυτό αν έχει καλό βιογραφικό.

«Μαξίμου δεν είναι, μα ούτε και Μαξιλαράκι»: ο Γιώργος μετέωρος ανάμεσα σε οικογενειακό δράμα και κομματικό σκουπόξυλο

Η κατάσταση θυμίζει “Little Miss Sunshine”  χωρίς ευτυχία και με λιγότερο καύσιμο. Ο Γιώργος, βλέπεις, είχε καταλήξει να θεωρείται μεν συγγενής, αλλά όχι και… επιλογή. Η θητεία του στο ΣΥΡΙΖΑ δεν άφησε ακριβώς ιστορία — εκτός αν μετρήσεις τα group chats.

Και τώρα, που οι παλιοί “σύντροφοι” κάνουν νέο ξεκίνημα, ο Γιώργος μένει εκτός κάδρου. Όχι για λόγους ιδεολογίας – αλλά για λόγους «ενέργειας», όπως λένε οι insiders. Πιο απλά: δεν τον βλέπουν να κάνει κλικ με το καινούριο moodboard. Ούτε «στρατιώτης», ούτε «δεκανέας». Ίσως μόνο παρατηρητής.

Και μέσα στην ομίχλη, εμφανίζεται ο σιωπηλός ήρωας: ο Κορμάς των Ιδεών

Κι ενώ όλοι κοιτούν τι θα κάνει ο ξάδελφος, εμφανίζεται ένας άλλος παλιός γνώριμος: ο Τάκης Κορμάς, που με μια παραίτηση πιο λυρική κι από το σάουντρακ του “The Piano”  μας θύμισε ότι υπάρχουν και αποχωρήσεις χωρίς ελπίδα επιστροφής, χωρίς ίντριγκα, χωρίς μπλογκ.

Με ύφος Πασοκικής Αναγέννησης και λόγο που θύμισε τον Jean Valjean από τους “Les Misérables” , ο Κορμάς τα είπε όλα:
– Η πολιτική δεν είναι βιοπορισμός.
– Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι πια φορέας ριζοσπαστικής προοπτικής.
– Η σιωπή, ενίοτε, είναι πιο εκκωφαντική απ’ τη συμμετοχή.

Με λίγα λόγια: το έγραψε σαν μανιφέστο, το υπέγραψε σαν μονόλογο Σαββοπούλου.

Το νέο κόμμα, ο παλιός ξάδελφος και η ατέλειωτη κάστινγκ-λίστα του Αλέξη

Όσο για το νέο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα; Θυμίζει λίγο το “The Shape of Water” (προφ. Δε Σέιπ οφ Γουότερ – «το σχήμα του νερού»): υπάρχει, αλλά δεν το έχεις πιάσει ακόμα. Όλοι μιλάνε γι’ αυτό. Κανείς δεν ξέρει ακριβώς τι μορφή θα πάρει. Και το μόνο σίγουρο είναι πως η δεξαμενή στελεχών του είναι γεμάτη από πρώην – με τις αποσκευές τους γεμάτες απογοητεύσεις, συμβιβασμούς και μερικά tweet.

Ο Αλέξης παίζει το ρόλο του σκηνοθέτη με σινεφίλ προσήλωση. Ψάχνει φάτσες, φωνές, λόγο μεστό. Όχι βεντέτες. Και σίγουρα όχι όσους θεωρούν ότι η οικογενειακή σχέση είναι εισιτήριο. “Blood doesn’t get you a seat at the table”, που λένε και στο “The Godfather Part II”.

Credits:

– Ο Γιώργος έξω.
– Ο Τάκης μέσα, αλλά σιωπηλός.
– Ο Αλέξης γράφει το σενάριο.
– Ο ΣΥΡΙΖΑ βλέπει τα φώτα να χαμηλώνουν.
– Και το κοινό αναρωτιέται:
Θα είναι το νέο κόμμα δράμα, θρίλερ ή remake;

• Β​ουλή
• Τέμπη