Τι Τραμπ, τι Ερντογάν! Τι δεν καταλαβαίνετε στις Βρυξέλλες και το Βερολίνο;

Το άκρον άωτον της διεθνούς υποκρισίας και της Ευρώπης ζούμε με τις εξελίξεις στις ΗΠΑ που πολλές φορές αγγίζει σαφώς και τα όρια της γελοιότητας. Τώρα που είναι σίγουρο ότι ο Τραμπ είναι «έκπτωτος» πλανητάρχης όλοι έχουν άποψη και τη διατυπώνουν ελεύθερα με το «δημοκρατικό» Ευρωπαϊκό πολιτικό σύστημα να δείχνει την απέχθεια  του σε ότι εκφράζει ο Τραμπ. Στον απόηχο της εισβολής στο Καπιτώλιο, υποστηρικτών του Ντόναλντ Τραμπ, το δυτικό πολιτικό σύστημα, «φτύνει τον κόρφο του», μην του συμβεί το ίδιο.

Στις 4 Ιανουαρίου, δέκα πρώην υπουργοί Άμυνας των ΗΠΑ, δύο εκ των οποίων πρώην μέλη της κυβέρνησης Τραμπ, προειδοποιούσαν για κίνδυνο εμφυλίου. Δύο μέρες αργότερα, η αποτυχημένη εισβολή στο Καπιτώλιο κάνει την προειδοποίησή τους πραγματικότητα δημιουργώντας εφιαλτικά σενάρια. Ένας επιχειρηματίας μπήκε στον πολιτικό στίβο, υποβοηθούμενος από ένα οικονομικό σύστημα για να ασελγήσει στο πολίτευμα με βίαιες επιθέσεις κατά της μεγαλύτερης δημοκρατίας του κόσμου. Και φτάσαμε στο σημείο, με την ξεκάθαρη υποκίνηση ενός προέδρου να γίνει εισβολή στο Καπιτώλιο. Δεν είναι κάτι που προκάλεσε έκπληξη, ήταν το αποκορύφωμα ετών κατάχρησης εξουσίας με εργαλεία την παραπληροφόρηση και τη μετατροπή του λαϊκισμού και της λεκτικής βίας σε αξία από τον πρόεδρο και τους υποστηρικτές του.

Παρακολουθούσαμε έναν εξουσιομανή και αδίστακτο Τραμπ που βρέθηκε στην κορυφή της αμερικανικής διοίκησης, μετατρέποντας την ισχυρότερη χώρα του κόσμου σε τριτοκοσμική δημοκρατία. Άλλωστε πότε δεν είχε κρύψει τις προτιμήσεις του με την παραδοχή του για τους αυταρχικούς ηγέτες, δηλώνοντας σε μαγνητοφωνημένη συνέντευξη ότι «όσο πιο σκληροί και αδίστακτοι», τόσο καλύτερα τα πηγαίνει μαζί τους.

Τι διαφορά έχει ο Τραμπ, από τον Ερντογάν;

Όταν ο Ντόναλντ Τραμπ κι ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν συναντήθηκαν στην Ουάσινγκτον, μπορεί να βρήκαν ότι έχουν πολλά κοινά. Ευτυχώς για τις ΗΠΑ, έχουν θεσμικά αντίβαρα που δεν επέτρεψαν στον Τραμπ να γίνει δικτάτορας, όχι όμως και στην Τουρκία του Ερντογάν, που η αντιπολίτευση έτσι τον χαρακτηρίζει. Οι πρόεδροι των ΗΠΑ και της Τουρκίας είναι και οι δύο εθνικιστές, και οι δύο μετέτρεψαν τη διακυβέρνηση σε οικογενειακή επιχείρηση με τους γαμπρούς τους, Τζάρεντ Κούσνερ και Μπεράτ Αλπμαϊράκ, αντίστοιχα. Άσχετα αν ο τελευταίος πήρε «πόδι» εξαιτίας της εκλογής Μπάιντεν.

Στην περίπτωση της Τουρκίας, ο Ερντογάν συγκέντρωσε όλη την εξουσία στα χέρια του, ο πρόεδρος, έχει τον άμεσο έλεγχο των υπηρεσιών πληροφοριών. Διορίζει ανώτερους δικαστές και επικεφαλής των κρατικών θεσμών, συμπεριλαμβανομένου του εκπαιδευτικού συστήματος. Τα κατάφερε με τις εκτεταμένες συνταγματικές αλλαγές που συνδυάστηκαν με μαζική εκκαθάριση των αντιπάλων του, που άρχισε μετά το αποτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα του περασμένου έτους, στο οποίο περισσότεροι από 100.000 δημόσιοι υπάλληλοι έχουν συλληφθεί ή διωχθεί. Αυτή η εκκαθάριση φτάνει τώρα σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής στην Τουρκία, από τον στρατό και τον τύπο ως τους επιχειρηματίες των οποίων 10 δις δολ. από τα περιουσιακά τους στοιχεία κατασχέθηκαν από το κράτος.

Πλήθος δημοσιευμάτων τον εμπλέκει με ξέπλυμα μαύρου χρήματος με τον ΙΡΑΝ και τρομοκρατικές οργανώσεις, άλλωστε πρόσφατη είναι η αποκάλυψη που προχώρησε το γερμανικό περιοδικό Spiegel, καθώς σύμφωνα με δημοσίευμά του, ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στρατολογεί τζιχαντιστές με 1.000 ευρώ το μήνα. Έγγραφα που είχαν διέρρευσαν από το 23ο Ανώτατο Ποινικό Δικαστήριο Άγκυρας αποκάλυψαν ότι επιχειρήθηκε να συγκαλυφθούν στοιχεία που αποδείκνυαν ότι ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν παρείχε όπλα στους τρομοκράτες του Ισλαμικού Κράτους, είχε γράψει στην πρώτη σελίδα της η εφημερίδα Αβρούπα. Σε άλλο ρεπορτάζ που δημοσιεύτηκε στη σουηδική ιστοσελίδα Nordik Monitor παρουσιάστηκαν νέα στοιχεία τα οποία δείχνουν τη σχέση του Ερντογάν με τις τρομοκρατικές οργανώσεις που δραστηριοποιούνται στη Συρία και το Ιράκ. Επίσης θα δούμε αν το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ, προφανώς με εντολή του Τραμπ, θα συνεχίζει να λέει «όχι» στον ομοσπονδιακό εισαγγελέα της Νέας Υόρκης, που ζητάει άδεια να ασκήσει διώξεις εναντίον της τουρκικής κρατικής τράπεζας Halkbank και στελεχών της, για διοχέτευση δισεκατομμυρίων δολαρίων σε χρυσό και μετρητά στο Ιράν, παραβιάζοντας τις κυρώσεις κατά της Τεχεράνης.

Σε αυτόν τον «τύπο» η Ευρωπαϊκή Ένωση δείχνει ανοχή, και η Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν ανερυθρίαστα κάνει λόγο για «καλή ανταλλαγή απόψεων με τον Τούρκο πρόεδρο». «Ανταλλάξαμε απόψεις για την κατάσταση με την Covid 19, την οικονομική ανάκαμψη και την εφαρμογή των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του Δεκεμβρίου 2020», σημείωσε η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην τηλεδιάσκεψη που είχαν. Την ίδια ώρα που ο Ερντογάν έχει υπερβεί τα όρια. Η Δύση και ιδιαιτέρως η ΕΕ, πρέπει να επαναπροσδιορίσουν το πολιτικό τους στίγμα. Η Ένωση την εξωτερική της πολιτική, να αποκαταστήσει τον δυτικό τρόπο συμπεριφοράς, τον σεβασμό στο διεθνές δίκαιο. Ο Ερντογάν στοχεύει στην ανατροπή και την αναθεώρηση των συνθηκών με μοχλό πίεσης τους εκβιασμούς και τη δύναμη της ισχύος. Παραβιάζει με την ανοχή του Βερολίνου, τον θεμέλιο λίθο του Ευρωπαϊκού οικοδομήματος, το «κράτος δικαίου». Ο Τούρκος Πρόεδρος απροκάλυπτα, δείχνει το πραγματικό πρόσωπό του χωρίς συνέπειες, ούτε εσωτερικές ούτε διεθνείς. Εκμεταλλεύεται την αδυναμία της Ευρώπης και του δυτικού διεθνούς συστήματος να υπερασπιστούν τον μεταπολεμικό ρολό τους ως εγγυητές της ειρήνης και της προόδου.  

Οι ΗΠΑ του «τραμπισμού» και του «απομονωτισμού», είναι πολύ κοντά και στην Ευρώπη όσο δεν αντιδρά στους αυταρχικούς και αντιδημοκρατικούς ηγέτες αλλά συναλλάσσεται μαζί τους. Ανέχεται η κ. Ούρσουλα να της λέει ο Ερντογάν, μετά από όσα έχει κάνει, ότι υπεύθυνες για την κατάσταση στην  Ανατολική Μεσόγειο είναι Ελλάδα και Κύπρος και δεν του κλείνει το τηλέφωνο αλλά λέει για «καλή ανταλλαγή απόψεων». Είναι ξεκάθαρο ότι -Ρωσία-Τουρκία-Κίνα-Ιραν- αμφισβητούν τον σχεδιασμό του κόσμου που προέκυψε από τη Γιάλτα. Αμφισβητούν τη φιλελεύθερη δημοκρατία, παραβιάζουν νόμους ή τους αλλάζουν, καταπατούν τα ανθρώπινα δικαιώματα. Αμφισβητούν με λίγα λόγια τα σύνορα και τον τρόπο ζωής της Δύση σήμερα, αύριο προετοιμάζονται να τα ανατρέψουν όταν η ισορροπία δυνάμεων τους το επιτρέψει. Η Δύση και ιδιαιτέρως η Ευρώπη πρέπει να αντιδράσουν τώρα, πριν είναι αργά, η εισβολή στο δικό τους «Καπιτώλιο» δεν αργεί και δεν είναι σίγουρο ότι θα έχει την ίδια κατάληξη με αυτή στις ΗΠΑ. Ας θυμηθούν τα όσα έλεγε  ο Χένρι Κίσινγκερ, ότι ασφάλεια χωρίς αξίες σημαίνει πλοίο χωρίς πηδάλιο, αλλά συμπλήρωσε ότι και αξίες χωρίς ασφάλεια είναι ένα πηδάλιο χωρίς πλοίο.

Αν η Ευρώπη δεν βάλει όρια στον Ερντογάν και δεν εγγυηθεί την ασφάλεια ενός κράτους-μέλους, πως θα αντιμετωπίσει τους «Ευρωπαίους Τραμπ» που καταγγέλλουν συνεχώς την Ευρώπη ως αδύναμη που κοιτάει τα συμφέροντα της Γερμανίας; Μόνο ο Εμανουέλ Μακρόν σώζει την τιμή της Ευρώπης. Και η Γερμανία; Η υπόλοιπη Ευρώπη θα ανέχεται την «εισβολή» στα ευρωπαϊκά σύνορα από έναν «κατεστραμμένο δικτάτορα» -όπως  αποκαλεί τον Ερντογάν η Τουρκική αντιπολίτευση; 

• Ευρωπαϊκή Ένωση
• Καπιτώλιο
• Ντόναλντ Τραμπ
• Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν