«Tinker Tailor… Painter Spy» – Κατάσκοπος για κλάματα στην Αλεξανδρούπολη – Το spin-off της Πλεύσης με πρωταγωνίστρια την Όλγα Δάλλα – «Οδηγός για πολιτική αυτοκτονία – Η περίπτωση ΣΥΡΙΖΑ»

«Η ανικανότητα μεταμφιεσμένη σε ζήλο είναι πιο επικίνδυνη από την ίδια την προδοσία.» — Ουίνστον Τσώρτσιλ

Ελαιοχρωματιστής, πεζοπόρος, κατάσκοπος. Όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά.

Αν ο Τζον Λε Καρέ είχε γεννηθεί στη Γεωργία και έπιανε δουλειά σε ελληνική πολυκατοικία, το νέο του μυθιστόρημα θα λεγόταν «Ο άνθρωπος με το μπαστούνι». Στην Αλεξανδρούπολη όμως, η φαντασία κάποιων γράφεται απευθείας στις αναφορές της ΕΥΠ. Και δεν χρειάζεται πια σενάριο· φτάνει ένα φθαρμένο φορμάκι τζόκινγκ, ένα μπαστούνι πεζοπορίας και η πεποίθηση ότι η GRU δεν φημίζεται για την αισθητική των πρακτόρων της.

Ο 59χρονος που κατέθεσε τα χρώματα για χάρη της «μαμάς Ρωσίας», ενσάρκωσε με απερίγραπτη σοβαρότητα τον ρόλο ενός κατάσκοπου που περνάει under the radar (αλά ελληνικά: «με τα πόδια στα βουνά»), καταγράφοντας με κινητό στρατιωτικά φορτία και ΝΑΤΟϊκές κινήσεις, λες και ήταν influencer της γεωστρατηγικής.

«Ο κατάσκοπος που γύρισε από την… πλατεία»

Είναι αλήθεια. Δεν χρειάζεσαι πια διπλό ταμπλό, μυστικούς κωδικούς ή καν ένα σακάκι. Το μόνο που θες είναι εφαρμογή με end-to-end κρυπτογράφηση και καλή φυσική κατάσταση για να ανεβαίνεις τους λόφους. Και αν είσαι και πρώην στρατιώτης της Σιβηρίας, ακόμα καλύτερα – η «μαμά πατρίδα» πάντα συγκινεί τους παλιούς.

Η σκηνή όπου ο 59χρονος παρακολουθεί φορτηγά με πολεμικό υλικό ενώ σκουπίζει τον ιδρώτα του, αγκαλιά με το ραβδί του πεζοπόρου, θυμίζει κάτι από Forest Gump – μόνο που αντί για «τρέχα Forest, τρέχα», έχουμε «τραβά Forest, τραβά». Μόνο που εδώ δεν υπάρχει Τζένη, παρά ένας μαφιόζος με γεωργιανή προφορά και εντολές απ’ το Βίλνιους.

Ένας καμβάς γεμάτος σκιές

«Σε εποχές γενικής απάθειας, η προδοσία μοιάζει με ηρωισμό.»
— Τσώρτσιλ (ξανά, γιατί τα είπε όλα)

Πέρα απ’ την ειρωνεία, η υπόθεση είναι πιο σοβαρή απ’ όσο φαίνεται. Η Αλεξανδρούπολη είναι ο πιο «πολύτιμος κόμβος» της Δύσης στα Βαλκάνια — και όχι μόνο για τα καλοκαιρινά φεστιβάλ. Οι βάσεις, τα δρομολόγια, τα λιμάνια, τα logistics… όλα βρίσκονται στο επίκεντρο του σύγχρονου «ψυχρού θερμού πολέμου».

Και εδώ εμφανίζεται το ελληνικό παράδοξο: όσο πιο ερασιτεχνική η κάλυψη, τόσο πιο δύσκολα ανιχνεύσιμος ο κατάσκοπος. Γιατί ποιος να υποψιαστεί ότι ο τύπος που βάφει κάγκελα τη μέρα και χαρτογραφεί ΝΑΤΟ τη νύχτα, είναι ο James Bond της πολυκατοικίας;

Όταν η αφέλεια συναντά τον κυνισμό

Η απολογία του ήταν αποκαλυπτική – και θλιβερή. Όχι μόνο δεν διέψευσε, αλλά σχεδόν καυχήθηκε για το έργο του, «για τη Ρωσία που τον μεγάλωσε». Ένα μείγμα νοσταλγίας, ρομαντισμού και ιδεολογικής εμμονής, τόσο ταιριαστό με το παρελθόν, όσο και επικίνδυνο στο παρόν.

Όπως θα έλεγε κι ο Χένρι Κίσινγκερ:

«Δεν υπάρχουν μόνιμοι φίλοι, μόνο μόνιμα συμφέροντα.»

Ούτε η GRU δεν τον εμπιστεύτηκε αρκετά. Γι’ αυτό τον έβαλαν να κάνει αναρρίχηση με το μπαστούνι — πιο πολύ για να τον παρακολουθούν αυτοί, παρά για να παρακολουθεί εκείνος.

Τελικά, ποιος παρακολουθεί ποιον;

Ο ελαιοχρωματιστής της διπλανής πόρτας που μπλέχτηκε σε δίκτυα δολιοφθοράς, οι βάσεις που προστατεύονται καλύτερα τη νύχτα, τα κινητά που θυμούνται καλύτερα από τον χρήστη τους και οι διεθνείς υπηρεσίες που πλέον έχουν εθνικό υποκατάστημα στην Ελλάδα.

Η σκιά του πολέμου στην Ουκρανία είναι πλέον εδώ. Στους δρόμους, στις πλατείες, στις βάσεις και, ναι, ακόμη και στα συνεργεία με ρολό και χρώματα.

Και όπως θα έλεγε ο Γούντι Άλεν:

«Δεν φοβάμαι τόσο τον θάνατο. Απλώς δεν θέλω να είμαι εκεί όταν συμβεί.»

Μόνο που κάποιοι φροντίζουν να είναι παρόντες. Και να τραβάνε και βίντεο.

Θες να επεκταθούμε και στην πολιτική διάσταση της υπόθεσης;

«Η σιωπή των… δικογραφιών» – Ο Καραμανλής, τα Τέμπη και το δράμα με πρόσωπα γνωστά

«Η πολιτική είναι η τέχνη να αναβάλλεις το αναπόφευκτο, μέχρι να γίνει αναγκαίο.»
— Χένρι Κίσινγκερ (Henry Kissinger)

Το… τρένο επιστρέφει – αυτή τη φορά στη Βουλή

Είναι κάτι δικογραφίες που δεν χωράνε σε φάκελο. Και δεν χωράνε ούτε κάτω απ’ το χαλί, όσο κι αν το χαλί είναι παχύ και το χαρτί γυαλιστερό. Η υπόθεση των Τεμπών επανέρχεται, όχι με τελετές και σιωπηλές πορείες, αλλά με κακούργημα σε δικογραφία 7 κιλών, πρώην υπουργό με πολιτικό βάρος και κυβέρνηση που ψάχνει πίσω από κάθε νομικό άρθρο μια έξοδο κινδύνου.

Ο Κώστας Αχ. Καραμανλής δεν είναι πια απλώς «εκείνος που παραιτήθηκε». Είναι εκείνος που η Βουλή θα πρέπει να εξετάσει αν πρέπει να παραπεμφθεί, και μάλιστα όχι για αβλεψίες, αλλά για εγκληματική αμέλεια. Και το πρόβλημα δεν είναι μόνον νομικό. Είναι πολιτικό. Ιστορικό. Συμβολικό.

«Όταν έχεις εχθρούς, σημαίνει ότι κάποτε υπερασπίστηκες κάτι.»
— Γουίνστον Τσώρτσιλ (Winston Churchill)

Η αμηχανία του Μαξίμου και η τεχνητή ευφορία

Μέχρι χθες πανηγύριζαν για την… Ευρω-αντιπροεδρία του Χατζηδάκη. Τον έκαναν έναν από τους δέκα (λες και βγήκε στην καλύτερη ενδεκάδα της UEFA), πίνοντας καφέ στο Μαξίμου και μετρώντας τα δεκαδικά των δημοσκοπήσεων που επιτέλους είδαν λίγο πράσινο. Και ξαφνικά… μπουμ. Τα Τέμπη. Ξανά. Στο κέντρο. Και μαζί τους, ολόκληρη η συστημική ασυνέπεια.

Κι όχι μόνο αυτό: έρχεται και Προεδρικό Διάταγμα που μετατρέπει οικοδομήσιμα σε… αγροτεμάχια, αποκαλύψεις για την «Ομάδα Αλήθειας» (με το ίδιο επίπεδο αντικειμενικότητας που είχε το “Inception” όταν μπλέκανε τα όνειρα) και η κυβερνητική γραμμή ξαφνικά μοιάζει περισσότερο με σενάριο των αδελφών Κοέν – και λιγότερο με σχέδιο σταθερότητας.

Το μοντέλο “Τριαντόπουλος” δεν έχει upgrade

Το πρόβλημα για την κυβέρνηση δεν είναι απλώς ότι ο πρώην υπουργός ίσως βρεθεί αντιμέτωπος με κακούργημα. Το πρόβλημα είναι ότι δεν ξέρουν τι θα κάνει ο ίδιος. Αν ο Καραμανλής πει “θέλω προανακριτική”, άντε μετά να του πεις “όχι”, χωρίς να φανείς σαν να μαγειρεύεις τη διαδικασία. Και το χειρότερο; Δεν είναι ο Τριαντόπουλος. Ο Καραμανλής δεν φωτογραφίζεται με παγωτό βανίλια-φράουλα στις εγκαινιάσεις, ούτε παριστάνει τον άσχετο σε συσκέψεις κρίσης.

Εδώ μιλάμε για έναν ενεργό βουλευτή, με επώνυμο που κουβαλάει τη μισή μεταπολίτευση στις αποσκευές του και κομματικό κοινό που αν μη τι άλλο δεν θα συγχωρήσει έναν διασυρμό μέσω fast track παρωδίας.

«Η εξουσία φθείρει, και η απόλυτη εξουσία φθείρει απόλυτα.»
— Λόρδος Άκτον (Lord Acton)

Τα πολιτικά παιχνίδια τελειώνουν εκεί που αρχίζει η πραγματικότητα

Η κυβέρνηση έχει λίγες μέρες. Η Βουλή μετράει αντίστροφα. Οι νομικές γνώμες διασταυρώνονται, και το άρθρο 155 του Κανονισμού της Βουλής δεν είναι πια υποσημείωση· είναι όπλο. Ή ασπίδα. Ή και τα δύο. Θα επιστρατεύσουν τριμελές γνωμοδοτικό συμβούλιο για να πουν το… προφανές: πως αυτή η δικογραφία δεν είναι απλή υπόθεση.

Και το ερώτημα παραμένει: θα αφήσουν την υπόθεση να κριθεί σε επιτροπή ή θα την πετάξουν στο πολιτικό πλυντήριο; Γιατί αυτή τη φορά, η αντιπολίτευση –και όχι μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ– μοιάζει πιο έτοιμη να τραβήξει το χαλί από κάτω τους. Όχι γιατί έγινε ξαφνικά μαχητική, αλλά γιατί τα Τέμπη παραμένουν νωπά. Και βαθιά.Και γιατί σε κάθε σταθμό, υπάρχουν οικογένειες που ακόμα περιμένουν απαντήσεις.

«Η αλήθεια είναι σαν το λιοντάρι. Δεν χρειάζεται να την υπερασπιστείς. Άφησέ την ελεύθερη, κι αυτή θα υπερασπιστεί τον εαυτό της.»
— Άγιος Αυγουστίνος (St. Augustine)

Μόνο που εδώ, η αλήθεια δεν αφέθηκε ποτέ ελεύθερη. Κι όταν επιστρέφει μέσα από μια δικογραφία 7 κιλών, δεν μιλάει ψιθυριστά. Σφυρίζει. Όπως το τρένο.

Θες να περάσω αυτό το Hard Talks και σε pdf για αρχειοθέτηση ή δημοσίευση;

Ο Τριαντόπουλος σε φεστιβάλ… αθωότητας

Κι ενώ στο Μέγαρο Μαξίμου κάνουν πρόβες διακριτικής αποστασιοποίησης, ο κ. Τριαντόπουλος συνεχίζει να εμφανίζεται με το χαμόγελο του ανθρώπου που πιστεύει πως όλα είναι μια παρεξήγηση. Δεν είναι σαφές αν έχει καταλάβει πως είναι κατηγορούμενος ή νομίζει ότι του έγινε απλώς σύσταση.

Φωτογραφίζεται με κυβερνητικά στελέχη, δηλώνει συμμετοχή σε επιτροπές και χαμογελάει σαν να είναι στο La La Land — αλλά χωρίς μουσική, χωρίς χορογραφία και χωρίς happy end. Πιθανόν να νομίζει πως πρόκειται για άλλο Τριαντόπουλο. Ίσως για ξάδερφο. Ίσως για συνωνυμία. Ίσως να βλέπει τη ζωή σαν mockumentary.

«Ο κόσμος δεν κυβερνάται από αυτούς που έχουν δίκιο, αλλά από αυτούς που έχουν εξουσία.» θα έλεγε Σαρλ ντε Γκωλ

«Οδηγός για πολιτική αυτοκτονία – Η περίπτωση ΣΥΡΙΖΑ»

«Μην διακόπτετε ποτέ τον αντίπαλό σας όταν κάνει λάθος.»
— Ναπολέων Βοναπάρτης

Από το “Μάντεψε ποιος έρχεται για δεύτερη θέση” στο “Μάντεψε ποιος παλεύει για το 5%”

Στην Ελλάδα της πολιτικής αβεβαιότητας και των σταθερά χαμηλών προσδοκιών, λίγα πράγματα είναι πραγματικά εντυπωσιακά. Ένα από αυτά είναι η ικανότητα του ΣΥΡΙΖΑ να αυτοπυροβολείται. Όχι μόνο στο πόδι. Στην καρδιά. Και στο μυαλό. Ταυτόχρονα.

Πριν έναν χρόνο ήταν η αξιωματική αντιπολίτευση με σχεδόν 18%. Σήμερα είναι ένα πολιτικό υποκείμενο που κυκλοφορεί με GPS, ψάχνοντας όχι πού πάει ο κόσμος – αλλά πού πήγε ο κόσμος που τους ψήφιζε. Και δεν τον βρίσκουν. Λογικό. Πού να πας με οδηγό που κρατάει πυξίδα ανάποδα και νομίζει ότι κάνει ανανέωση, ενώ στην πραγματικότητα κάνει ριμέικ του “Η τρέλα δεν πάει στα βουνά”.

«Η τραγωδία στην πολιτική δεν είναι να χάσεις. Είναι να μη ξέρεις γιατί χάνεις.»
— Χάρολντ Μακμίλαν

Ο Σπίρτζης, ο Κόκκαλης και μια πρόταση που μυρίζει… αντιβιοτικό

Και σαν να μην έφτανε η κατρακύλα στις δημοσκοπήσεις, ήρθε και ο βουλευτής Βασίλης Κόκκαλης να προτείνει… να «παγώσει» η κομματική ιδιότητα του Σπίρτζη για το διάστημα της δικαστικής διερεύνησης των Τεμπών. Και ξέρεις τι; Δεν είναι κακή πρόταση. Απλώς είναι αδιανόητο να ακούγεται πρώτη φορά τώρα.

Διότι, ναι, ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνησε, και ναι, οι πολίτες δεν έχουν short memory σαν ψαράκια. Ξέρουν για την πώληση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, ξέρουν για τη σύμβαση 717, ξέρουν ότι το “εμείς δεν ήμασταν εκεί” δεν πιάνει όταν οι υπογραφές είναι εκεί. Και είναι μελάνι ανεξίτηλο.

Η πρόταση Κόκκαλη, φυσικά, παρουσιάζεται σαν επιχείρηση “αποστείρωσης” του κόμματος. Πάμε να καθαρίσουμε, λέει, το τοπίο. Μόνο που έχει πιάσει ήδη μούχλα. Και δεν βοηθάει ούτε ο Σπίρτζης – όσο κι αν τον πιστεύουμε όταν λέει πως δεν κρύβεται πίσω από παραγραφές. Που να κρυφτεί δηλαδή; Ο ήλιος της ΤΕΡΝΑ λάμπει για όλους.

«Στην πολιτική, η ειλικρίνεια είναι το πιο πολύτιμο πράγμα. Γι’ αυτό και πρέπει να τη χρησιμοποιείς με φειδώ.»
— Μαρκ Τουέιν (Mark Twain)

Η ανάσταση που δεν ήρθε ποτέ

Μετά το Πάσχα, όλοι περιμέναμε μια πολιτική ανάσταση. Έστω μια υποψία ανασυγκρότησης. Αντί για αυτό, είδαμε πολιτική νεκροφάνεια. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατάφερε ούτε καν να καρπωθεί την πολιτική φθορά της κυβέρνησης για τα Τέμπη, τα αγροτεμάχια, τα ενοίκια, τους φόρους, τους φίλους της “Ομάδας Αλήθειας”.

Γιατί; Γιατί δεν μιλάει με μια φωνή. Μιλάει με πολλές, που αλληλοακυρώνονται. Και καμιά δεν ακούγεται στον λαό. Στην καλύτερη μοιάζει με κακοσυντονισμένο πάνελ της δεκαετίας του 2000, στην χειρότερη με παραλλαγή του “Ενας προφήτης με χίλιες φωνές και κανέναν ακροατή.”

Όσο για την περίφημη αυτοκάθαρση, όλο έρχεται και όλο αργεί. Λες και κάνουν πλάνο… πενταετίας. Σαν το τραίνο: μόνο που αυτή τη φορά, δεν το περιμένει κανείς στον σταθμό.

«Η μεγαλύτερη αποτυχία δεν είναι να πέσεις. Είναι να νομίζεις ότι είσαι ακόμα όρθιος.» θα μπορούσε να είχε πει ο Θίοντορ Ρούσβελτ.

Το κόμμα που έψαχνε λόγο ύπαρξης με Google Maps

Η αλήθεια είναι ότι το ΠΑΣΟΚ έχει τις δικές του περιπέτειες. Αλλά τουλάχιστον έχει αφήγημα. Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως έχει αφήσει πίσω και την αφήγηση και το ακροατήριο. Και κάνει εσωκομματικά πειράματα σαν να είναι σε σχολικό εργαστήριο.

Κάποτε φώναζαν «Εμπρός για μια Ελλάδα δίκαιη». Σήμερα, δεν βρίσκουν ούτε το εμπρός. Και η μόνη δίκαιη Ελλάδα που βλέπουμε, είναι αυτή που λέει: «όταν αδυνατείς να πείσεις, κάνε τουλάχιστον λίγο κράτει στο αυτογκόλ».

«Μερικές φορές η Ιστορία σου δίνει δεύτερη ευκαιρία. Αλλά δεν στο λέει εκ των προτέρων.»
— Μπαράκ Ομπάμα (Barack Obama)

Η ερώτηση πλέον δεν είναι αν ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να επανέλθει. Είναι αν μπορεί καν να θυμηθεί πού ήταν.

Εντάξει, δεν είναι “Kill Bill”. Είναι πιο πολύ “Cancel Zoi”.

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου είχε πάντα ταλέντο να τραβάει πάνω της το φως — ή να ανάβει φωτιές και να τις βαφτίζει προβολείς. Αυτή τη φορά, όμως, άναψε και το μπαρούτι: η Όλγα Δάλλα – πρώην βουλευτής Πλεύσης για μερικές εβδομάδες (και αρκετά clickbait posts) – επέστρεψε δριμύτερη με μία ανάρτηση που θυμίζει περισσότερο πολιτικό survivor παρά κοινοβουλευτική αξιοπρέπεια.

Διότι, αγαπητέ αναγνώστη, αν είχαμε Όσκαρ για “Προσωπικό-Πολιτικό Ξέσπασμα σε Real Time”, η Δάλλα θα ήταν τουλάχιστον υποψήφια. Και η Ζωή; Η Ζωή θα κρατούσε το μικρόφωνο. Ή μάλλον, θα έγραφε το σενάριο. Βράδυ. Όπως τις λίστες.

Λίστες by Night: το πείραμα Πλεύση σε έκδοση… Director’s Cut

Η επίθεση της Όλγας Δάλλα δεν είναι ένα απλό πολιτικό σχόλιο. Είναι πολυεπίπεδο σενάριο με δομή, σαρκασμό, καταγγελία και δόσεις δράματος. Καταγγέλλει ότι πετάχτηκαν 20 γυναίκες από τα ψηφοδέλτια, κατηγορεί την αρχηγό ότι έφερε φίλους και συντρόφους απ’ το πουθενά, και αφήνει ξεκάθαρες αιχμές για άτυπο αποκλεισμό λόγω αναπηρίας.

Όχι, δεν είναι απλά μια διαφωνία. Είναι μια κανονική εσωκομματική αποκαθήλωση, διανθισμένη με ειρωνεία τύπου “γλυκούλα που δεν αντέχεις να με ακούσεις” και ερωτήσεις του τύπου “πού ήταν ο Καραναστάσης και ο Μπιμπίλας πριν τον Φλεβάρη του ’23;”. Spoiler: δεν ξέρουμε. Ούτε η IMDb δεν τους είχε στο cast.

Και ναι, το να επικαλείσαι δικαιοσύνη και ισότητα, ενώ κατηγορείσαι για αποσιώπηση λόγω σκλήρυνσης κατά πλάκας, δεν είναι και το πιο δυναμικό cameo εμφάνισης μιας Πρόεδρου που ομνύει στην ισότητα.

Όταν η Πλεύση γίνεται Ναυάγιο — και το τιμόνι δεν αλλάζει χέρια

Η Ζωή απάντησε, αλλά όχι στην Όλγα. Γιατί να το κάνει άλλωστε; Το πολιτικό της στυλ είναι πιο κοντά στο “σου απαντώ χωρίς να σε ονοματίζω, ώστε να μη σε ανεβάσω στο ίδιο επίπεδο”. Παλιά τέχνη, δοκιμασμένη. Κι αν μπορεί να επικαλείται Χατζηνικολάου και Αυτοψία για πολιτική νομιμοποίηση, προφανώς ζούμε και σε meta-πολιτική πραγματικότητα.

Το χειρότερο, βέβαια, είναι πως η Πλεύση βουλιάζει από μόνη της, χωρίς να χρειάζεται εξωτερικούς εχθρούς. Ο Άδωνις την έσπρωξε λίγο στη Βουλή, και τα υπόλοιπα έγιναν… αυτόματα. Οι εσωτερικές βολές ήταν το καλύτερο promo για όσους λένε ότι όταν στήνεις κόμμα ως “μοναχικό θεσμικό ροκ”, το ρίσκο είναι να καταλήξεις one-woman show.

Δικαίωμα στην κριτική ή πόλεμος χαρακτήρων;

Η υπόθεση Δάλλα-Κωνσταντοπούλου ξεπερνά τη ρητορική σύγκρουση. Αγγίζει ζητήματα πολιτικής ισότητας, αναπηρίας, κομματικής διαφάνειας και… reality αισθητικής. Κι αν κάποτε η Ζωή υποσχόταν πολιτική με αξιοπρέπεια, σήμερα παρακολουθούμε κανονικά τρίτο κύκλο σε τηλεοπτικό στούντιο με πολιτική ταυτότητα Netflix Original.

Όμως, εδώ δεν υπάρχει σκηνοθέτης να φωνάξει «cut». Το μόνο που κόβεται, είναι η υπομονή των πολιτών.

• Hard Talks
• κατάσκοπος
• Κώστας Καραμανλής