Τίτλοι τέλους του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα μπουζουκτσίδικο και μετά στο… αυτόφωρο – Μην υπολογίζετε τον Πέτρο Παππά – Τα «Think Tanks» σχεδιάζουν κόμμα Τσίπρα – Η… ταινία που τρομάζει τον Μητσοτάκη…

Καλωσήρθατε στα «Hard Talks», εκεί που το δράμα της πολιτικής σκηνής γίνεται θέαμα από πρώτο τραπέζι πίστα. Ο ΣΥΡΙΖΑ μάς κλείνει το μάτι από το μπουζουκτσίδικο και λίγο πριν κατεβάσει τα φώτα, μας προσφέρει μια τελευταία παράσταση – με όλα τα γνωστά στοιχεία: διαφωνίες, προδοσίες και… δικαστικά φινάλε. Κι ενώ ο Αλέξης σχεδιάζει νέες… επιδόσεις σε συνεργασία με τα Think Tanks, ο Μητσοτάκης παρακολουθεί το δικό του θρίλερ με πρωταγωνιστή τον Ντόναλντ Τραμπ. Διότι, τι άλλο θα περίμενε κανείς; Μπαίνουμε στην καρδιά των εξελίξεων, εκεί όπου η πολιτική κωμωδία συναντά την τραγωδία.

 Αλέξη, ρίχτοοοο…! 

 Σαν σκηνή από το «Όλα είναι δρόμος» του Βούλγαρη, μόνο που εδώ δεν καίγεται κανένα μπουζουξίδικο που λεγόταν μάλιστα και… Βιετνάμ. Αλέξή ρίχτο… ! Ο ΣΥΡΙΖΑ ανεβαίνει στην πίστα σαν να ζει το δικό του δράμα, με τα μέλη του να θυμίζουν θίασο από τρίτης κατηγορίας ελληνικό έργο – ή μήπως τραγωδία με ρεμπέτικες νότες; Πρώτος στην πίστα ο Απόστολος Γκλέτσος με «μεράκι» και φωνή που θυμίζει μια παράφωνη παραλλαγή του «Απόψε θα ‘θελα να πιω», αλλά χωρίς τη ρεμπέτικη γλύκα. Δίπλα του ο Παύλος Πολάκης, ο «Ράμπο» της πολιτικής σκηνής, που κάποιους τους ενοχλεί με τον «τσαμπουκά» του, αλλά κάποιοι άλλοι «μερακλώνουν» και χειροκροτούν από τα παρασκήνια.

 Φάμελλος και Παππάς: Η νέα εκδοχή του «Ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου»

Κι ενώ στο πρώτο τραπέζι ο Σωκράτης Φάμελλος χειροκροτεί τον Νίκο Παππά, ποιος θα το φανταζόταν; Μόλις χθες ο Φάμελλος τον κατηγορούσε ότι «εκτρέπει» τον ΣΥΡΙΖΑ, σήμερα πίνουν στην υγειά του. Έτσι είναι ο πολιτικός χορός, πότε αργός ζεϊμπέκικος, πότε τσιφτετέλι, πάντα στον ρυθμό της συγκυρίας και του συμφέροντος.

«Κάνε στην άκρη, να περάσω»: Το παράπονο της παλιάς φρουράς

Τώρα, οι τέσσερις υποψήφιοι φωνάζουν για σχέδιο διαπλοκής, κατηγορώντας τον ΣΥΡΙΖΑ πως «εκποιείται» σαν ακίνητο στη Μύκονο. Κάποιοι ίσως θυμούνται τον ρητό από τον Σωκράτη: «Η πραγματική αδικία είναι να θες να κερδίσεις κάτι που ανήκει σε όλους». Τι ειρωνεία – εδώ, όμως, οι ίδιοι «μοναχικοί λύκοι» βγήκαν στην πίστα για να ζητήσουν πίσω τα «δικά τους» δικαιώματα, τραγουδώντας λες και δεν καταλαβαίνουν πως ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω.

Τον Πέτρο Παππά μην τον υπολογίζεις!!!

«Αλλού με βγάλαν οι δρόμοι»: Οι ανεξάρτητοι βουλευτές και το σουρεαλιστικό αίτημα για επιστροφή εδρών

Σαν να βλέπουμε τον Κουστουρίτσα να σκηνοθετεί μια ελληνική εκδοχή του «Underground», όπου ο καθένας κρύβεται στο δικό του υπόγειο για να προφυλαχτεί από την «αλλοίωση» της πολιτικής του ταυτότητας. Οι βουλευτές που επέλεξαν να μείνουν ανεξάρτητοι, αρνούμενοι να χορέψουν το «συρτάκι» του αποκλεισμού και της υποταγής, τώρα καλούνται να επιστρέψουν τις έδρες τους. Λες και είναι κληρονομικό δικαίωμα του κόμματος, λες και το τραγούδι «Η ζωή εδώ τελειώνει» παίζει για όλους όσους αντιστάθηκαν στις… αντικαταστατικές ρυθμίσεις.

Τα δικαστήρια ως νέα πίστα: Η δικαιοσύνη θα κρίνει τις “ντουλάπες” του ΣΥΡΙΖΑ

Ο ΣΥΡΙΖΑ πλέον καταφεύγει στη Δικαιοσύνη για τις offshore του Κασσελάκη, και κάπου εδώ θυμόμαστε τον Αριστοτέλη: «Όποιος κατηγορεί, πρέπει να αποδεικνύει». Οι καταγγελίες για ψευδές πόθεν έσχες, όπως υπονόησε ο Πολάκης, είναι η τελευταία πράξη του δράματος. Αλλά δεν νομίζω πως θα μείνει ο Κασσελάκης με σταυρωμένα χέρια. Έφυγε από την Κουμουνδούρου με τις ντουλάπες γεμάτες σκελετούς – έτοιμος να τους ανοίξει, σαν να περιμένει πως ο «χορός των λυγμών» θα συνεχιστεί.

Η πτώση των ιδανικών ή ένα τελευταίο ρεμπέτικο στα μπουζούκια;

Εν τέλει, ίσως να δούμε ένα τελευταίο ρεμπέτικο, ένα ζεϊμπέκικο της εξουσίας και της ματαιοδοξίας, όπου ο καθένας τραγουδάει τον πόνο του και το όνειρό του για «δικαίωση». Γιατί, όπως θα έλεγε κι ο παλιός καλός Καζαντζίδης, «Ο κόσμος πια δεν αλλάζει, δεν γυρίζει η ρόδα πίσω». Και αυτή η πολιτική διαδρομή φαίνεται πως είναι ένας δρόμος χωρίς επιστροφή, σαν τον λυγμό σε ένα άδειο πάλκο, όπου τα φώτα πέφτουν και οι θεατές φεύγουν… αδιάφοροι.

Αντίποινα και Δικαστήρια: Ο ΣΥΡΙΖΑ σε παράλληλο σύμπαν με τους “12 Ενόρκους”

Σαν καλοδουλεμένο σενάριο δικαστικού δράματος, ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται τώρα στο μονοπάτι της δικαιοσύνης, προσφεύγοντας για το Πόθεν Έσχες του Κασσελάκη. Όπως στο έργο του Σίντνεϊ Λουμέτ, «Οι 12 Ένορκοι», όλοι ψάχνουν να βρουν τον «ένοχο» για τη διαλυμένη συνοχή και τις ραγισμένες βάσεις του κόμματος. Με μια ειρωνική διάσταση που θυμίζει Αριστοφανική κωμωδία, η Κουμουνδούρου, ανήσυχη για το νέο κόμμα και τις αποχωρήσεις, χρησιμοποιεί το δικαστικό όπλο σε μια ύστατη προσπάθεια να επιβάλλει… την ενότητα.

“Θυμός και λάσπη στον ανεμιστήρα”: Η ρελάνς Κασσελάκη

Από την άλλη πλευρά, ο Κασσελάκης απαντά με μια δική του θεαματική ρελάνς, λέγοντας πως θα κινηθεί δικαστικά εναντίον «συκοφαντών και λασπολόγων». Κι αν το κατηγορητήριο θυμίζει λίγο αρχαία τραγωδία, με «ψευδή δήλωση Πόθεν Έσχες» και «offshore», η κωμωδία έγκειται στο ότι όλοι δείχνουν να πιστεύουν ότι το κοινό δεν βλέπει τον παραλογισμό. Όπως θα έλεγε κι ο Σωκράτης, «Ὁ δὲ σοφὸς ἑαυτὸν διαφυλάττει ἐκ τῶν λόγων τῶν ἀνθρώπων», ή με άλλα λόγια, «προστάτευε τον εαυτό σου από τα λόγια των άλλων» – μια συμβουλή που θα ήταν χρήσιμη σε όλους.

Η Δημοκρατία στο σφυρί και οι “Εκλεκτοί του Γκαράζ”

Και κάπου εδώ, η κατάσταση αγγίζει τα όρια του σουρεαλιστικού. Έχουμε προσφυγές στη δικαιοσύνη, μυστικούς συνέδρους που μπαίνουν από το γκαράζ και μια αξιοπρέπεια σε ελεύθερη πτώση. Ο ΣΥΡΙΖΑ προσφεύγει στη δικαιοσύνη για να κρίνει την ακεραιότητα ενός πρώην προέδρου του, ενώ ο ίδιος απαντά πως η λάσπη των αντιπάλων δεν θα καλύψει το φως της δημοκρατίας. Σε μια πραγματικότητα όπου ο «Παπάς» συναντά τον «Νονό», οι επόμενες πράξεις φαίνεται να γράφονται στο δικαστήριο, με τους θεατές απλώς να αναρωτιούνται πόση «ενότητα» μπορεί ακόμα να σωθεί.

Εκεί, εκεί στη Β’ Εθνική;

Όπως τα καταφέρατε, παιδιά του ΣΥΡΙΖΑ, προς τα ‘κεί δείχνει το πράγμα. Δεν μιλάμε για το αν θα παραμείνετε αξιωματική αντιπολίτευση. Αυτό θα εξαρτηθεί από κάποιους που κατηγορούσαν τους βουλευτές της Νέας Αριστεράς που έφυγαν, αλλά σκέφτονται τώρα οι…κατήγοροι να κάνουν το ίδιο.

Για το…πρωτάθλημα, λέμε. Για τις εθνικές εκλογές, δηλαδή. Με τέτοια εικόνα που παρουσιάσατε όλοι σας-εικόνα όχι απλώς αποκαρδιωτική, αλλά άθλια- έχετε την εντύπωση ότι θα σας επιβραβεύσει το κοινό στο οποίο απευθύνεστε;

Ότι θα ξεχάσει τους αποκλεισμούς, τα εξώδικα, τις κωλοτούμπες, τις βρισιές, τα σεκιούριτι και το…κεφαλοκλείδωμα, τις όψιμες…ανακαλύψεις για το Πόθεν του Κασσελάκη τον οποίο στηρίζατε με τα μπούνια, τους βαρύτατους χαρακτηρισμούς και βέβαια το…κερασάκι στην τούρτα, δηλαδή τα δικαστήρια στα οποία θα μπλεχτείτε;

Και εσείς, η…πλειοψηφία, και ο άλλος που…δεν θα έφτιαχνε κόμμα, θα προσγειωθείτε ανώμαλα στις εκλογές. Θα παλεύετε με την Κωνσταντοπούλου μπάς και την ξεπεράσετε σε ποσοστά- εκεί στο τρια με τέσσερα, άντε πέντε ο ένας από τους δυό σας-, μακριά από το ΚΚΕ και σε…χαώδη απόσταση από το ΠΑΣΟΚ, το οποίο θα το βλέπετε με κυάλια, όπως έχουν σήμερα τα πράγματα.

Ναι, ναι τώρα τα κάνετε σκληρή αντιπολίτευση και θα μιλάτε για την μάχιμη Αριστερά ο ένας-ο ΣΥΡΙΖΑ, ντε- και για την Δημοκρατική Αριστερά, ή όπως το ονοματίσει ο Κασσελάκης το κόμμα του.Κούνια που σας κούναγε, παλικάρια μου. Η μάλλον, φίδι που σας έφαγε.

Στο βρόντο θα μιλάτε. Ειδικά αν τολμήσετε ειδικά εσείς οι ΣΥΡΙΖαίοι να περηφανεύεσετε στο εξής για το… ήθος, την δημοκρατική αντίληψη και την ανοιχτοσύνη της Αριστεράς που εκπροσωπείτε. Θα γελάει ο κόσμος, λεβέντες μου. Και κάποιοι σοβαροί από σας το ξέρουν. Και(μας) το λένε ήδη οι άνθρωποι.

Οσο κι αν προσπαθήσετε να ξεχαστούν τα έκτροπα, ο σταλινισμός και οι γελοιότητες, η κοινωνία δεν τα ξεχνά. Ασε που την προεκλογική περίοδο, θα δείτε τα χάλια σας… ολοζώντανα(βίντεο, δηλώσεις, βρισιές κλπ) στις καμπάνιες των αντιπάλων σας.

Τελικά, εκείνο το ερωτηματικό στον τίτλο ετούτου του κειμένου, ίσως να αποδειχτεί περιττό…

Η διαπλοκή, η διαπλοκηηηή…

Βρε παιδιά καημένα, εκεί στην Κουμουνδούρου,  ας πούμε ότι «το σύστημα» και η διαπλοκή νοιάζεται για τους εκλεκτούς της και πολεμάει τους επικίνδυνους για το σύστημα αντιπάλους.

Αλλά, ειλικρινά τώρα, γιατί να ασχοληθεί με σας η διαπλοκή; Τι να…ζηλέψει και τι να φοβηθεί; Τα βυθισμένα στις δημοσκοπήσεις ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ; Τα χάλια που παρουσιάζετε μήνες τώρα και τα οποία κατά μεγάλο μέρος θα τροφοδοτήσουν με υλικό την πλάκα στα σόσιαλ και τις Επιθεωρήσεις; Πέστε μας, τι;

Εν πάση περιπτώσει, καμμία διαπλεκόμενη δύναμη που-ας πούμε ότι-σας έχει βάλει στο μάτι, δεν θα μπορούσε να καταφέρει αυτό που εσείς καταφέρατε. Να ξεφτιλίσετε πλήρως  και να καταστήσετε ανυπόληπτη την Αριστερά που εκπροσωπείτε. Γκέγκε;

Όταν τα Think Tanks σχεδιάζουν, ο λαός γελάει: Ο Τσίπρας και το νέο του κόμμα για την Κεντροαριστερά

Από τον «Αλέξη» του 2015 στον «Αλέξη» του 2024, πολλά έχουν αλλάξει, ή μήπως τίποτα; Ο πρώην πρωθυπουργός, αφού κατάφερε να φέρει τον ΣΥΡΙΖΑ στα όρια της πολιτικής αποσύνθεσης, τώρα προχωρά σε νέα «ονειροβασία» για τη σωτηρία του προοδευτικού χώρου. Ο ίδιος, μάλιστα, φιλοδοξεί να σώσει και τη χώρα! Λαϊκά άσματα όπως το «Καλύτερα να σ’ έχανα παρά να σε βρω μπροστά μου» αρχίζουν να παίρνουν νέα πολιτική διάσταση. Άλλωστε, όπως είπε και ο Ηράκλειτος, «Τα πάντα ρει» — εκτός ίσως από την προσκόλληση του Αλέξη στο όραμα της πολιτικής του σωτηρίας.

Με τον Τσίπρα, την Κατσέλη, τον Δραγασάκη και τον… Κόκκαλη

Τώρα, το νέο έδαφος είναι τα Think Tanks και τα ινστιτούτα, όπου δεσπόζουν μεγαλεπήβολα σχέδια. Κάπως σαν τη «Φωλιά του Κούκου», βλέπουμε τον Τσίπρα να μαζεύει γύρω του όλους τους παλιούς και νέους «προοδευτικούς» που έχουν χάσει λίγο το δρόμο, με τον καθένα να συνεισφέρει με τη δική του «σοφία». Από το Ινστιτούτο Εναλλακτικών Πολιτικών (ΕΝΑ) του Δραγασάκη μέχρι το InSocial του Χριστοδουλάκη, και με νέες δυνάμεις να μπαίνουν στην αρένα — το Eteron του γνωστού επιχειρηματία και ο «ΚΟΣΜΟΣ» του Πέτρου Κόκκαλη — όλα δείχνουν να φτιάχνονται για μια νέα «μεγάλη επιστροφή». Την ώρα που οι «σοφοί» συζητούν για το «μέλλον», ακούγεται σχεδόν ειρωνικό το παλιό λαϊκό: «Εγώ καλά σου τα ‘λεγα, δεν τα ‘βαλες μυαλό…»

Ο Τσίπρας ξανά στα σχέδια “σωτηρίας” του λαού — Δεν θα πάρουμε!

Ο Αλέξης ξαναμπαίνει στο παιχνίδι, ελπίζοντας ότι μια νέα Κεντροαριστερά μπορεί να φέρει κάτι διαφορετικό. Όπως θα έγραφε σήμερα κι ο Πλάτωνας, «Δεν υπάρχει τίποτα πιο επικίνδυνο από την άγνοια στη δράση». Μόνο που εδώ η «δράση» θυμίζει έναν συνδυασμό από «Τα Καλύτερά μας Χρόνια» και τις πιο παράταιρες πολιτικές συμμαχίες. Ο ίδιος ο Τσίπρας, σαν άλλος Νονός, ετοιμάζει την επιστροφή του και «θωρακίζεται» με think tanks, αγνοώντας προκλητικά ότι ο λαός που τους έδωσε κάποτε την εξουσία ίσως τώρα να αναφωνεί: «Στου δρόμου τα μισά με πρόδωσες…»

Η ειδική αποστολή της Αλεξάνδρας Παπαδοπούλου: Διπλωματία ή… ταινία του Τζέιμς Μποντ;

Μπορεί να μην έχουμε στη διάθεσή μας τον Τζέιμς Μποντ, αλλά η ελληνική διπλωματία ξέρει πάντα να βρίσκει τους «ειδικούς της αποστολής». Η Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου αναχωρεί για την Ουάσιγκτον, φέρνοντας μαζί της έναν «αέρα κατασκοπευτικού θρίλερ», με στόχο να «διαβάσει» τις επόμενες κινήσεις των Ρεπουμπλικανών πριν καν προλάβουν να αναλάβουν τη διακυβέρνηση. Και όπως λένε οι παλιοί διπλωμάτες, καλύτερα να πεις «τι θες» στους ισχυρούς προτού γίνουν… πολύ ισχυροί. Ίσως ο ίδιος ο Αριστοτέλης να έλεγε «Ἀρχὴ ἡμίσυ παντός» — ή στα σύγχρονα διπλωματικά, το να «καπαρώσεις» τη συμμαχία πριν γυρίσει το γρανάζι της εξουσίας.

Οι Ρεπουμπλικανοί, οι Δημοκρατικοί και οι… αξέχαστοι Φίλοι

Εδώ όμως δεν τελειώνει η αποστολή. Όπως σε κάθε καλή ιστορία διπλωματίας, η Παπαδοπούλου θα πρέπει να συναντήσει και τους «ηττημένους», δηλαδή τους Δημοκρατικούς που βρέθηκαν εκτός νυμφώνος. Και φυσικά, τα μεγάλα think tanks δεν θα μπορούσαν να λείπουν από το σκηνικό. Μοιάζει λίγο με μια εναλλακτική εκδοχή της κλασικής ελληνικής ταινίας «Ο Φίλος μου ο Λευτεράκης» — μόνο που εδώ οι φιλίες δεν είναι τόσο ξεκάθαρες, ούτε διαρκούν για πάντα. Οι Δημοκρατικοί μπορεί να έχασαν, αλλά παραμένουν πολύτιμοι σύμμαχοι για «παν ενδεχόμενο», ειδικά καθώς οι ενδιάμεσες εκλογές πλησιάζουν, και όπως λέει ο θυμόσοφος λαός, «Κράτα φίλους κι εχθρούς κοντά».

Ομογένεια και συμβούλιο ασφαλείας: Ένας κοσμοπολίτικος ελληνισμός

Η αποστολή ολοκληρώνεται με επαφές που φέρνουν άρωμα Ελλάδας στο Συμβούλιο Ασφαλείας, όπου η χώρα μας ετοιμάζεται να πάρει μια θέση με διεθνή ακτινοβολία. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η Παπαδοπούλου θα συναντήσει και επιφανείς ομογενείς, γιατί, όπως φαίνεται, το «Ελλάς Ελλήνων» των περασμένων δεκαετιών τώρα αποκτά έναν πιο… «εξωστρεφή» τόνο. Από τον Ντιν Μητρόπουλο που κάνει ταινίες για το 1821, μέχρι τους νέους Έλληνες της διασποράς, όλο αυτό μοιάζει με ένα μεγαλοπρεπές φινάλε σε μια ταινία εποχής, όπου η Ελλάδα αναζητά την ταυτότητά της στις αμερικανικές πολιτείες. Κι έτσι, η Παπαδοπούλου ταξιδεύει με την αποστολή της και την ελπίδα πως «έξω πάμε καλά» – τουλάχιστον όσο μας παίρνει.

Μάικ Πομπέο: Εκτός παιχνιδιού ή εκτός στρατηγικής;

Τα σενάρια που ήθελαν τον Μάικ Πομπέο να περιλαμβάνεται στους υπουργούς της νέας κυβέρνησης Τραμπ διέψευσε ο ίδιος ο εκλεγμένος πρόεδρος των ΗΠΑ με μια ανάρτηση στο Truth Social. Τι κι αν οι εγχώριοι «μαέστροι της ανάλυσης» είχαν παρουσιάσει τη συνάντηση Μητσοτάκη-Πομπέο ως τη νέα μεγάλη «στρατηγική σκακιέρα»; Ο καλοδουλεμένος «κουβάς» έδειξε πως ίσως η πολιτική ερμηνεία στο εσωτερικό της Ελλάδας χρειάζεται λίγο… ρετουσάρισμα. Γιατί, όπως είπε και ο Αριστοτέλης, «ο αληθινός φίλος δεν σε αφήνει να γελοιοποιηθείς» – αλλά στον κόσμο της πολιτικής, φαίνεται, αυτός ο κανόνας είναι μάλλον σχετικός.

Η Νέα Δημοκρατία και οι Νέοι (ή και Παλιότεροι) φίλοι του Τραμπ

Η μονόπλευρη προσήλωση της κυβέρνησης Μητσοτάκη στον «δυτικό άξονα» και η στασιμότητα της Κεντροαριστεράς δίνουν έδαφος στους εδώ θαυμαστές του Τραμπ. Ο συντηρητικός άνεμος της Ευρώπης βρίσκει γόνιμο έδαφος στην ελληνική πολιτική σκηνή, με την επανεμφάνιση του Πάνου Καμμένου και την αναζωπύρωση της «λαϊκής Δεξιάς». Κάποιοι προχωρούν ήδη σε δηλώσεις όπως «η λαϊκή Δεξιά καλπάζει» και δεν παραλείπουν να υπενθυμίσουν πως ο Αντώνης Σαμαράς έχει σχέσεις με τον κύκλο Τραμπ. Η πολιτική σκηνή μοιάζει να παίρνει αποχρώσεις από μια ταινία του Κιούμπρικ, όπου ο ορθολογισμός και η στρατηγική αντικαθίστανται από απρόβλεπτες εξελίξεις.

Η κεντροδεξιά σε δράση: Ανασύνταξη ή σύμπραξη;

Ίσως είναι νωρίς για μεγάλα συμπεράσματα, όμως τα σημάδια είναι εμφανή. Το ενδεχόμενο μιας ώσμωσης της Κεντροδεξιάς με τη λαϊκιστική Δεξιά διαφαίνεται στον ορίζοντα. Όπως έλεγε και ο Ηράκλειτος, «Τα πάντα ρει» – όμως σε αυτή την περίπτωση, το ρεύμα μπορεί να παρασύρει όχι μόνο την Κεντροδεξιά, αλλά και τον ίδιο τον κ. Μητσοτάκη. Η πολιτική σκακιέρα φαίνεται να παίρνει νέα μορφή, και το παιχνίδι γίνεται πιο περίπλοκο. Στο μεταξύ, ας θυμηθούμε και το λαϊκό άσμα: «Κάνε στην άκρη να περάσω», γιατί κάποιοι φαίνεται να έχουν βρει το δρόμο τους στον αέρα της αλλαγής.

Το…ησυχαστήριο της Νέας Αριστεράς

Εντάξει. Όλα τα φώτα έπεσαν στο μπουζουκτσίδικο του ΣΥΡΙΖΑ που έκλεψε την παράσταση. Αλλά, βρε παιδάκι μου, μονάχα αυτός είναι ο λόγος που σχεδόν εξαφανίστηκε ακόμη και ως είδηση το Συνέδριο της Νέας Αριστεράς;

Ψάχνεις και δεν το βρίσκεις. Μονάχα κάτι ψιλά(ομιλία Χαρίτση) γράφτηκαν στην Εφ.Συν. Ούτε ποιοι άλλοι μίλησαν ούτε αν υπήρξε διάλογος ούτε τίποτε. Πολιτισμένα ήταν τα πράγματα, απ΄ο,τι φαίνεται, αλλά δεν χρειάζεται πάντοτε θόρυβος και μανούρα για να είναι κάποιος στην επικαιρότητα.

Χρειάζονται κι άλλα. Καλή προετοιμασία, διαρκής επικοινωνία με τα μίντια και κινητοποίηση όλων των στελεχών. Ασε που έπρεπε να προνοήσουν ώστε το δικό τους Συνέδριο να μη συμπέσει με το ας το πούμε Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ.

Τέλος πάντων, ο Χαρίτσης στην καταληκτήρια ομιλία του «τα έχωσε στον ΣΥΡΙΖΑ» για τα συμβάντα στο Γκάζι και γενικώς(«Δεν υπάρχουν λέξεις να περιγράψουν αυτή την πολιτική και ηθική κατάπτωση»)και είπε ότι η Νέα Αριστερά «δηλώνει παρών» και θα είναι μια «Απρόβλεπτη δύναμη ανυπακοής».

Προσπαθούν οι άνθρωποι, αλλά έτσι- πρόχειρα και απροετοίμαστα- δύσκολα θα προχωρήσουν. Ειδικά με τέτοιο συνωστισμό στην συγκεκριμένη Αριστερά(ΣΥΡΙΖΑ, Κασσελάκης, Κωνσταντοπούλου, Βαρουφάκης) είναι ζόρικα τα πράματα…

Κι έτσι, η αυλαία πέφτει για την πάλαι ποτέ ενωμένη Αριστερά, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ παλεύει να σταθεί όρθιος στο χάος που ο ίδιος προκάλεσε. Στο τέλος, τα Think Tanks του Τσίπρα ίσως και να προλάβουν να του σχεδιάσουν την επόμενη παράσταση, αλλά το κοινό γνωρίζει ότι οι υποσχέσεις και τα ρεμπέτικα στα μπουζούκια δεν αρκούν. Η πολιτική σκηνή αποκαλύπτει την πραγματική της φύση: ένας αδυσώπητος αγώνας για τη «μεγάλη επιστροφή», σε μια χώρα που δεν σταματά να παρακολουθεί με σκεπτικισμό. Και εμείς, εδώ στα «Hard Talks», θα παραμείνουμε στη θέση μας, απολαμβάνοντας κάθε νέα πράξη σε αυτό το έργο χωρίς τέλος.

• Hard Talks
• Αλέξης Τσίπρας
• Ντόναλντ Τραμπ
• Στέφανος Κασσελάκης
• ΣΥ​ΡΙΖΑ

Μείνετε ενημερωμένοι με το Newpost. Ακολουθήστε μας για να μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο.

Google Ειδήσεις Facebook