Δημοσίευση: ’
Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα
Στις παρελάσεις μια φορά και έναν καιρό, οι μαθητές πηγαίναμε υποχρεωτικά. Μπλε φούστα, μπλε καζάκα, λευκό πουκάμισο, καλσόν, κορδέλα! Οι «φύτουκλες» στη σημαία. Οι πιο ροκ στα τύμπανα. Η ωραία να κρατάει την πινακίδα του σχολείου. Τότε –μια φορά και έναν καιρό- όσοι είχαν απομείνει από την Εθνική Αντίσταση, ήθελαν να παρελάσουν με τις δικές τους σημαίες του βουνού. Οι μαθητές κοιτάζαμε τις φασαρίες, αμήχανοι. Πόσο μακρινή έμοιαζε η Ιστορία! Δε νιώθαμε να ‘μαστε μέρος της!
Καλοζωισμένα παιδιά, αυτοδημιούργητων γονιών. Οι πόλεμοι, η φτώχεια, η μιζέρια, οι νεκροί, οι μεγάλες αδικίες, οι επεκτατισμοί, δεν ήταν για μας. Που θα πηγαίναμε μετά για φραπέ; Και που θα παίζαμε πάκμαν; Αυτά μας ένοιαζαν και κάνας μορφονιός από άλλο Λύκειο! Θα βλέπαμε και οικογενειακά, σε εκείνα τα θρυλικά τραπέζια με θείους και θείες που χάνονται όσο μεγαλώνουμε, τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον Κωνσταντίνο Καραμανλή δηλαδή, άντε και τον Σαρτζετάκη θυμάμαι, να χαιρετάνε τη σημαία, με κόσμο απέναντι να χειροκροτεί και παιδιά να κουνάνε σημαιάκια. Η Βουλή, η πλατεία Συντάγματος. Όλα μπλε και λευκά. Γαλανόλευκα ντε!
Και να οι Ειδικές Δυνάμεις Καταδρομών, οι Ιπτάμενοι, οι Σχολές Ναυτικών Δοκιμών και Ικάρων. Και οι πρώτες στρατιωτίνες! Τα παιδικά μάτια θαύμαζαν, τον μεγάλο αδελφό που περνούσε, ή τον εξάδελφο, ή απλά αυτούς τους νέους που ήταν πολεμιστές όπως στις ταινίες, γενναίοι και δυνατοί! Και να τα σημαιάκια να κουνιούνται, με το σταυρό στο πανί και στο κοντάρι! Και οι εκφωνητές της κρατικής τηλεοράσης, με σοβαρή, καλλιεργημένη φωνή πάντα, να λένε «χειροκρότει το πλήθος των ελλήνων, τους επίλεκτους των ειδικών δυνάμεων Καταδρομών, ενώ παρελαύνουν μπροστά από την εξέδρα των επισήμων». Φασαρία, εμβατήρια, κοντινά σε παιδικά πρόσωπα ή σε ωραίες μελαχρινές κοπέλες που περίμεναν τον αγαπημένο τους να περάσει με το δικό του Σώμα, για να του στείλουν πονηρό φιλί, άφοβα στην σοβαρότητα της στιγμής.
Δε μ’ άρεσαν ποτέ, λοιπόν, οι παρελάσεις! Τίποτα με πειθαρχία, ομοιομορφία, ομοιότητα δε μου άρεσε! Ούτε η εξουσία στην εξέδρα, ακίνητη και οι εκπρόσωποί της, βουβοί, σαν κοστουμιού ογκόλιθοι της Νήσου του Πάσχα, μου πολυάρεσε! Ένα τυπικό, ήταν όλο αυτό, που ήρθε και εμβολιάστηκε, αγιοποιημένο από την απόσταση, σε αποσπασματικές εικόνες, από τον χρόνο των παιδικών και νεανικών μου εποχών. Εχθές έβλεπα με τις κόρες μου, την παρέλαση, στην τηλεόραση. Ρωτούσαν «ποιοι είναι αυτοί;» και «ποιοι εκείνοι;» και που κοιμούνται οι εύζωνες και αν φοράν πιτζάμες. Κοίταζα τον τωρινό Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον κ. Κάρολο Παπούλια. Τον θυμήθηκα πέρυσι, νομίζω, να βουρκώνει, τόσο ανθρωπινά, όταν έλεγε πως στα 15 του κιόλας, πολέμησε τους Γερμανούς.
Τώρα τον έβλεπα σα τοτέμ περασμένης, νησιώτικης και εξωτικής θρησκείας, ακίνητο και κυρίως σιδηρόφρακτο, μοναχικό, σε μια ερημιά που τα εμβατήρια, θα πρέπει να στέκονταν εκκωφαντικά, σπάζοντας σε ήχο πάνω στα μάρμαρα του Κοινοβουλίου, τους εκκενωμένους δρόμους, την αδειασμένη Αθήνα. Στα μεγάλα πλάνα, παντού αστυνομικοί! Στολές να παρελαύνουν, στολές να τις φυλάνε! Και ο κ. Πρόεδρος, στήλη άλατος, με την πλάτη στην πόλη που φλέγεται από ιερό πυρ αδικίας! Ο εκφωνητής δεν είχε πλήθος να περιγράψει πόσο χειροκρότει τους παρελαύνοντες! Ο εικονολήπτης δεν είχε κοντινά σε παιδιά και μαυρομάτες καλλονές! Ως και τα περιστέρια του Συντάγματος, δεν υπήρχαν για ένα κοντινό ειρήνης. Μόνο στολές και όπλα!
Στην εξέδρα τα βαρεία όνομα της πολιτικής, δεν στηθήκαν εφέτος. Έχουν και αυτοί τα δικά τους, που καιρός για εθνικές κοσμικότητες! Κάτι υπονομάρχες και «περινομάρχες» ακροβολιστήκαν γύρω από τον όλο μοναξιά κ. Πρόεδρο! Α! Και η κ. Έλενα Κουντουρά! Η φωτεινή αυτή στοχαστική γυναίκα, η οποία αφού είδε τα ΟΥΚ και τα ΛΟΚ να περνάνε από μπροστά της και να την τιμούν ως πολιτική εξουσία, με τη λήξη της παρέλασης, συνόψισε το μήνυμα της ημέρας και είπε στις κάμερες «Ζήτω η 25η Μαρτίου»… Ζήτωωωωω! (σ.σ: η μια μου η κόρη που πάει νήπιο, απήγγειλε με τα άλλα παιδάκια Θούριο και Ρήγα Φεραίο! Η στοχαστική βουλευτής δε μάθαινε να μας πει και αυτή μια στροφή έτσι, για το καλό της μέρας;)…
Και ο κ. Πρόεδρος; Πρώτος ενός λαού, που μοιάζει να εξαφανίστηκε όλος από τη γιορτή, σαν να έπεσε θύμα ξαφνικής επιδημίας έμπολα ή να τον απήγαγαν εξωγήινοι; Πόση μοναξιά να αισθανόταν όρθιος ανάμεσα σ’ όλους αυτούς τους γαλανολεύκους σταυρούς –ελπίδας ή μαρτυρίου; Πριβέ παρέλαση που έπρεπε να γίνεται για ένα έθνος, μια γιορτή πατρίδας με απαγορεύσεις! Εθνική μοναξιά…
… Η λεπτομέρεια μπροστά στην κάμερα. Ο κ. Πρόεδρος πλησιάζει τους βετεράνους. Γερασμένοι και κουρασμένοι, πριν λίγο παρήλασαν, εις μνήμην θριάμβων και θυσιών. Ένας τους, κάτι του λέει, με ένα χαμόγελο συστολής. Όχι. Όχι άλλο κούρεμα, Πρόεδρε. Η κάμερα κάνει ανελέητο κοντινό. Διαβάζουμε τα χείλη σαν να ακούμε. Μετά βάζει στα χέρια του Προέδρου της Δημοκρατίας, ένα χαρτάκι. Αφόρητη Εθνική μοναξιά…
Και η παρέλαση τελείωσε, οι Έλληνες μπορούν να κυκλοφορήσουν στην πρωτεύουσα και πάλι… Τώρα επιτρέπεται…
ολες οι ειδησεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο Newpost.gr