Tivictim: Ωσαννά στην εξουσία ή διώξεις στη δημοσιογραφία;

Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα 
«Δημοσιογραφία είναι να δημοσιεύεις αυτά που ο άλλος δε θέλει να δημοσιευτούν. Οτιδήποτε άλλο είναι δημόσιες σχέσεις» – Τζορτζ Όργουελ.

Η κρατική -όχι δημόσια τηλεόραση για μας- τηλεόραση είναι σαφώς περισσότερο συναισθηματικά εκπαιδευτικη, ουσιαστική, μορφωτική, ψυχαγωγική στην κυριολεξία. Το δεύτερο αφορά όταν κάνει σειρές όπως αυτή του Καρυωτάκη, η εκπομπές συνεντεύξεων σαν τα Φώτα Πορείας της Ακρίτα, μια φορά καιρό, η αφιερώματα στο Πολυτεχνείο, στον Μάνο Χατζιδάκι, στους συγγραφείς του κόσμου ή το έπος του 40.

Και φυσικά είναι υποχρέωση της να είναι τέτοια. Όχι μόνο γιατί εμείς τη πληρώνουμε, μιας και τα ιδιωτικά τα κανάλια στον ελληνικό λαό χρωστάνε την συχνότητα τους και με αμφίβολη νομιμότητα εδώ που τα λέμε, αλλά αν δεν ήταν έτσι ακριβώς ποιος ο λόγος ύπαρξης της, λοιπόν; Τα ημιπαράνομα ιδιωτικά κανάλια, με τα λεφτάκια μας, έχουν αναλάβει το ρόλο να μας μπουκώνουν με τουρκικές σειρές και έπη για ελληνοφάγους ήρωες, ελαφρότητα, προβλέψιμοτητα και μιζέρια. Στο τομέα της ενημέρωσης, τώρα, είναι γνωστό πως οι δημοσιογράφοι και πολιτικές απόψεις έχουν και με τα αφεντικά τους συνήθως ταυτίζονται. Στην κρατική τηλεόραση τώρα, οι δημοσιογράφοι έχουν δουλειά να κάνουν και όχι δημόσιες σχέσεις, να ενταχθούν σε γραφεία τύπου των εκαστοτε υπουργών.

Υπάρχει η κρατική τηλεόραση για γκεμπελικού τύπου προπαγάνδα, για να βελτιώνει το προφίλ των υπουργών που είναι ούτως η άλλως βεβαρημένο στην αντίληψη μας; Θα μου πείτε, μήπως και οι υπουργοί από μας δεν είναι εκλεγμένοι εις το όνομα μας και για τα συμφέροντα μας; Ναι! Αλλά όπως έγραφε και ο Παντελής Μπουκάλας «έχει και η δημοκρατία τις αντοχές της». Πόσα να καταπιούμε πια; Ο Κώστας Αρβανίτης και η Μαριλένα Κατσίμη έκαναν τη δουλειά τους, χωρίς μάλιστα αιχμές ή στεντόρειες φωνές. Είπαν την είδηση, την αξιολόγησαν, έκριναν, έλεξαν την εξουσία.

Αυτή δεν είναι η δημοσιογραφία; Είναι κάτι άλλο; Είναι οι λακέδες της; Τα φερέφωνα; Τα παπαγαλάκια του Λουμίδη; Οι γραμματείς των αφεντικών τους που για τα συμφεροντάκια τους, πουλάνε ψέματα για αλήθειες αρκεί να διατηρούν υψηλό οικονομικά τρόπο ζωής, όπως συμβαίνει με τους ογκολίθους της δημοσιογραφίας στην ιδιωτική τηλεόραση; Οι δημόσιοι υπάλληλοι της κρατικής αποποιούνται της δημοσιογραφικής ταυτότητας λοιπόν; Απαγορεύεται να κρίνουν υπουργικές αποφάσεις; Να τις ελέγχουν; Να αναφερθούν σ αυτές έστω; Τη δημοσιογραφική τους ταυτότητα αγόρασε η κρατική τηλεόραση, ή τις ψυχές τους δηλαδή;

Απ την άλλη ο Βαξεβάνης περνάει αυτόφωρο. Ο Τράγκας γίνεται «Εβίτα» σε μια ανταλλαγή πύρινων λόγων με τα ΝΕΑ. Ο Καρατζαφέρης κάπου σε κάποιο τμήμα βρέθηκε και αυτός. Δεν είμαι σε θέση να πω ποιος έχει δίκιο ή ποιος άδικο, δημόσια διότι δεν έχω επιλέξει επαγγελματικά να κάνω κάτι τέτοιο. Ιδιωτικά φυσικά και έχω άποψη. Μόνο που όλο αυτό με τη δημοσιογραφία, που πήγε σε πολλές περιπτώσεις με το πολιτικό σύστημα χεράκι χεράκι και πληρώνει το τίμημα της απαξίας, με τρομάζει. Με τρομάζει γιατί όταν εξαπολύεται διωγμός με ισοπέδωση, όπου οι ευθύνες βαραίνουν σε όλους, όπου ο ρόλος της δημοσιογραφίας ορίζεται ξανά, ο φασισμός έχει επιβληθεί. Και ουαί και αλλοίμονο μας…        
 

• Κώστας Αρβανίτης
• Μαριλένα Κατσίμη