Tivictim: Σήκωσε το τιμημένο (ΝΟΜΠΕΛ)

Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα
Η «κρίση της τεκίλας» θα αντικατασταθεί ως όρος με την κρίση του ούζου, του κατρούτσου και του αρετσίνωτου; Ζούμε, λέει, σε μια σύνθετη οικονομική και πολιτική πολυπλοκότητα που επιβάλλει σκληρούς κανόνες που μόνο αυτοί που έχουν τις ικανότητες μπορούν να ωφεληθούν. Οι άλλοι παραπαίουν από κρίση, σε κρίση πληρώνοντας αιματηρό κόστος, με τους λαούς τους να πεινάνε, τα παιδιά τους να καίγονται σε ξυλόσομπες, μιας και το πετρέλαιο θέρμανσης είναι είδος πολυτελείας, κόσμο να αυτοκτονεί, υγεία να μην υπάρχει. 

Το 1994 το Μεξικό ήταν μια χώρα υπόδειγμα, λένε πάλι αυτοί που ξέρουν από οικονομικές επιστήμες, όπως οι πανελίστες των ειδήσεων στο Μέγκα, όπου θεωρούν πολύ φυσικό πως αν κλείσουν εργοστάσια χαρτιού υγείας σε πολλές ποιότητες, σε μια επαρχία του Μεξικό, πηδούν απ τους ορόφους οι χρηματιστές στην Γουόλ Στριτ και απειλείται με ύφεση ο πλανήτης ολόκληρος. Εγώ, ο μικρός ανόητος άνθρωπος, που σε μόρφωση τα ΤΕΙ Αιγάλεω και μια Δραματική πρόλαβα να βγάλω, που να τα πιάσω αυτά! Μου εξηγούν όμως, για το Μεξικό πως πήγαινε μια χαρά και ασκούσε πολιτικώς ορθή οικονομική πολιτική που μαγνήτιζε τις ξένες επενδύσεις, και που θα το χειροκροτούσε ο Καψής, ο Τσίμας και η Τρέμη με δάκρυα στα μάτια.

Το τι καλά τα πήγαινε το Μεξικό δε λέγεται! Να οι επενδύσεις απ τις ΗΠΑ και τη Δύση, να τα μπράβο που κάνει σωστά καπιταλιστικά κόλπα ο τότε πρωθυπουργός Κάρλος Σαλίνα, που  υπήρξε πρωτοπόρος της απελευθέρωσης της οικονομίας και του εμπορίου. Μέχρι το Νόμπελ Οικονομίας έφτασε σου λέει ο επιτυχημένος αρχηγός του θαύματος του Μεξικό. Και πέφτει μετά μια οικονομική σφαλιάρα! Μα μια σφαλιάρα! Το κραχ παρέσυρε και τις γύρω χώρες απ το ωραίο, γραφικό, πολύχρωμο, φωτεινότατο Μεξικό.

Τώρα πως το οικονομικό θαύμα έγινε μετά καμιά δεκαριά μέρες απ το Νόμπελ, κραχ και γιατί ονομάστηκε «κρίση της τεκίλας» θα σας γελάσω! Ίσως γιατί τέτοια λάθη στα οποία υπέπεσαν όλοι οι προχωρημένοι και μορφωμένοι της εποχής, μόνο με παρατεταμένα μεθύσια τεκίλας εξηγούνται. Όπως ισχύει για τις αρχές, τις εξουσίες του δικού μας τόπου, νομοθετικές, εκτελεστικές και φυσικά δημοσιογραφικές –έξω οι δικαστικές διότι δείχνουν να κάνουν καλά τη δουλίτσα τους ακόμα- που μόνο έχοντας γραδάρει όλα τα ούζα της χώρας, τη παραγωγή της ρετσίνας, του αρετσίνωτου, του κοκκινελιού και των λοιπών οίνων θα μπορούσαν να είναι τόσο διατεθειμένοι να αφήσουν τη μοίρα μας στις γερμανικές τράπεζες.

Τι θες μανταμίτσα, θα πείτε, και εσύ τώρα και μας σκοτίζεις τον έρωτα; Έγινες και ειδική επί των οικονομικών τώρα; Όχι, καλέ, αλλοίμονο! Του ρηχού και του μπαμ, είμαι πάντα, αλλά να, κοτζάμ Σουηδική Ακαδημία σου λέει, ολόκληρο Νόμπελ, με την αίγλη του και την ιστορία, δίνει το Νόμπελ Ειρήνης στους Ευρωπαίους Ηγέτες! Γιατί; Διότι λέει δε έκαναν κάνα πόλεμο, στον ελεύθερο χρόνο τους, να στανιάρουν; Και η κατάλληλη στιγμή είναι τώρα, που ο ευρωπαϊκός Νότος, στενάζει κάτω απ την μπότα του Τέταρτου Οικονομικού Ράιχ; Που πεθαίνει κόσμος, που πεινάνε άνθρωποι, που μένουν χωρίς περίθαλψη, χωρίς εμβόλια τα παιδιά για να μη χάσουν οι Γερμανικές τράπεζες τοκογλυφικά κέρδη; Και που δηλαδή το βέλπουν πως δε γίνεται πόλεμος; Εδώ πιο πάνω, απ τη Θεσσαλονίκη, στη Σερβία που όποιος πέρναγε άδειαζε κάτι βόμβες, Ευρώπη δε το λένε; Και τι άλλο είπανε; Δεν υπάρχουν στρατόπεδα συγκέντρωσης; Μπα; Όλος ο Νότος ένα στρατόπεδο χωρίς ελευθερίες και υπό κατοχή και επιτήρηση είναι!

Και το Νόμπελ αυτό Ειρήνης το παίρνει και η Γερμανία; Η ηγέτης Μέρκελ; Για ποιο πράγμα; Επειδή δυο φορές το έθνος της αιματοκύλισε τον πλανήτη και την τρίτη βρήκε τις τράπεζες και την αλά Σάυλοκ λογική τους, να ζητήσει λίβρες κρέας αντί για χρήματα; Όπου η ανηθικότητα της, η ξετσιπωσιά της, φτάνει στο σημείο να αδιαφορεί για το αν πεθαίνουν παιδιά στην Ελλάδα καιόμενα στα 2012, αλλά να μη χάσει τα ληστρικά της επιτόκια η Ντόιτσε Μπανκ; Που αναζωπύρωσαν τον ρατσισμό τους; Μη μου πείτε πως δεν ρατσισμός να λες τους Έλληνες τεμπέληδες, φοροφυγάδες συλλήβδην, κλεφτές, ρέμπελους και μόνο εσύ η Άρια φυλή να μπορείς να επιβάλλεις –τρίτη φορά- την τάξη, το νόμο, την υποταγή…

Και ενώ η Γερμάνια βραβεύεται με το Νόμπελ Ειρήνης, για τη συμβολή της στην εξαφάνιση του σύγχρονου νότιου ευρωπαίου, χαίρονται και κάτι λιμοκοντόροι τάχα ηγεμονίσκοι φτωχών κρατών εδώ της περιοχής ότι καλά τα καναν και τους λένε μπράβο και τους δίνουν και έναν Νόμπελ να βγουν φωτογραφία να τη βάλουν στο σκρίνιο. Απ το Σαλίνας και το Μεξικό δε μαθανε! Δεν κατανόησαν πως τα Νομπελ ήταν πάντα σικέ ιστορία, επιβραβεύοντας λογοτέχνες για πολιτικές σκοπιμότητες, φυσικούς και χημικούς εις το όνομα των πολυεθνικών για τις οποίες δούλευαν και όχι για την επιστήμη και ειρηνοποιούς κατ ευφημισμόν.
Χίλιες φόρες η Γιουροβιζιον ως βραβείο και ως θεσμός.

Καταρχήν ψηφίζουν όλοι, μετά συμμετέχουν όσοι θέλουν και άσε που βλέπεις και ωραία αγόρια και κορίτσια, ενώ εδώ άμα δεις τι φάτσες πήγαν να σηκώσουν το τρόπαιο – Νόμπελ κόβεις το σεξ και διπλοκλειδώνεις και τη πόρτα σου το βράδυ, μη σου προκύψει στην κρεβατοκάμαρα κάνας ξινός, χολερικός μισάνθρωπος τύπου Σόιμπλε. Γιαβόλ μάινε Τρέμη; Γιαβόλ να λες…

• Όλγα Τρέμη