Tivictim: Τι βλέπουμε και με τι ασχολιόμαστε, αδέλφια;

Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα
 
Έκανα ημι –αγρανάπαυση στο γράψιμο και είδα πολύ τηλεόραση, από μαζοχιστική διάθεση μάλλον, να αυτοτιμωρηθώ γιατί πήρα άδεια. Με μυαλό που δεύτερο χέρι, μεταχειρισμένο και το παραδέχομαι, στάθηκα απέναντι στη τηλεόραση μου, ως πολίτης αυτής της χώρας, με οριακά ψυχωτική προσωπικότητα – και ναι, κυρία μου το παραδέχομαι, εσείς πάλι να χαίρεστε την μακάρια και ακλόνητη υγεία σας!

Στις ψυχαγωγικές εκπομπές, οι ίδιοι άνθρωποι που ποζάρουν στους παπαράτσι, που τα επιτεύγματά τους τα καλλιτεχνικά είναι οι σχέσεις τους με διάσημες ή ημιδιάσημες κυρίες, τσαμπουκαλεύονταν για τη διαχείριση των προσωπικών τους δεδομένων. Λες και το μαύρο κοινό, έχει μεγάλα ζόρια να μάθει αν ο ανθυποηθοποιίσκος τα ‘χει με την καλλονή που συχνά ποζάρει ημίγυμνη, ή αν θα παντρευτεί ο δείνα παρουσιαστής την εκλεκτή της καρδιάς του. Κάνα λυτρωτικό ανέλπιστο γέλιο, λίγο όνειρο, υλικό, ίσως, για κομμάτια φαντασίωσης επιθυμεί το κοινό και όχι ηδονοβλεπτικές λεπτομέρειες από τους πρόθυμους να τις κρύψουν αποχωρισμένους πρωταγωνιστές και αστέρες ταβανιού χωρίς στερέωμα.

Και να σκέφτομαι πως τι σχέση έχουν όλα αυτά με τη ζωή γύρω μας; «Παράξενο πως χαμηλώνουν όλα τριγύρω κάθε τόσο. Εδώ διαβαίνουν και θερίζουν χιλιάδες άρματα δρεπανηφόρα». Στροβιλίζεται στο νου μου, ο στίχος του μέγα Σεφέρη, αντίδοτο ο λόγος, στο κουβεντολόι.

Χαζογελάω το πρωί που ο κ. Μαρκογιαννάκης αποκαλεί τον δημοσιογράφο Γιώργο Παπαδάκη, «κύριο Πρόεδρο», ενώ την προηγούμενη μέρα απαντούσε από αέρα Μέγκα, την ίδια ώρα, στα λεγόμενα της κ. Κωνσταντοπούλου στον ΑΝΤ1. Χαζογελάω και το βράδυ που ο αγαπητός κ. Μάνεσης ολοκληρώνει συνέντευξη στις ειδήσεις λέγοντας «να σας ευχαριστήσω πολύ για τη συνομιλία μου»! Γλώσσα λανθάνουσα την αλήθεια των ΜΜΕ λέγει. Για να μη ξεχνάμε και την ρήση του Λάκη Λαζόπουλου, «Μ.Μ.Ε. σημαίνει, Μη Μιλάς Εσύ, Μιλάω Μόνο Εγώ», κύριε Πρόεδρε της εκπομπής, βεβαίως, βεβαίως…  Και μετά;

… Μετά είδα τα γραπτά μου εδώ στο newpost να θεωρούνται μέγα θέμα, αλλά και ο προσωπικός μου χώρος στο twitter. Σα να μιλούσαν για μια άλλη αισθάνθηκα! Και πόσο σκασιλάρα της, τώρα, της ηλικιωμένης γυναίκας που μένει στην ορεινή Άνω Ραχούλα της επικράτειας, που το χιόνι δεν έχει λιώσει ακόμα και που έχει κάνει να συνετίσει τους άλλους 10 κατοίκους του χωριού απο το φθινόπωρο, για την πάρτι μου και τις απόψεις και τα σχόλια μου για ακατονόμαστες ντίβες της ανύπαρκτης μας showbiz! Και πόσο σκορδοκαΐλα της απολυμένης εργάτριας, της πωλήτριας σε σούπερ μάρκετ που την πληρώνουν για ημιαπασχόληση ενώ δούλευε σε πέντε πόστα 9 ώρες την ημέρα, ή της κοπελίτσας που βάζει τελειωμένο κραγιόν ξύνοντας το με το νύχι, για να πάει να αφήσει βιογραφικά σε δουλειές που δεν θα την προσλάβουν και το ξέρει! Μέρος και εγώ –mea culpa κι ας πρόσεχα- ενός μικρόκοσμου σε μέγεθος κόκκου, που παίρνει τόσο σοβαρά την ύπαρξή του, ώστε να περνιέται για σύμπαν χωρίς όρια, αρχή και τέλος!

Αυτοχρισμένες ντίβες, να φωτογραφίζονται με τα παιδιά – αξεσουάρ από απόσταση για να μη τους τσαλακώσουν τα ακριβά, δανεικά για την πόζα φορέματα! Ανεπάγγελτες ομορφούλες να λένε ανούσιες λεπτομέρειες για τη ζωή τους, να σπάνε τη σιωπή τους, αναίτια, για σχέσεις, δουλειές και τσακωμούς. Ζευγάρια να φωτογραφίζονται από τον παπαράτσο της γειτονιάς, σε σχέσεις, τάχα κρυφές! Χωρισμοί ξεχασμένων λαικοτραγουδιστών. Κοσμοθεωρίες γελοίες αρχόντων της πίστας. Όλοι μαζί να αναλύονται φράση- φράση, σε συνεντεύξεις τους, ΙΣΑ να γεμίζει το λευκό της σελίδες, για να διαφανεί η κόντρα και να εξηγείται τι εννοούν λες και μίλησε ο Κομφούκιος και ήρθε η φώτιση στον Βούδα. Πάντα η Ελένη στα social media να βγάζει φωτογραφίες με πιατέλες μπακαλιάρο ή γεμιστά, με πόζες στα εξωτικά Άχλα, βουκολικής ηρεμίας. Ανταλλαγές φιλοφρονήσεων των παρουσιαστών και των διασήμων μεταξύ τους! Γλειψίματα στους καναλάρχες και στις ευνοούμενες τους! Προβλέψιμη τάχα καλοσύνη και ανώδυνη κακία, με τους ισχυρούς στο απυρόβλητο και την κριτική ανύπαρκτη, μη βρεθείς εκτός τηλεόρασης και ξέρεις πόσο δυσεύρετες είναι στις μέρες μας οι δουλειές, συναδελφάκο μου ε;

Και οι καλοντυμένες της χθεσινής νύχτας (όλα δανεικά, ύστερα από παρακάλια, μη μασάτε άνεργες και απλήρωτες!), τι είναι της μόδας φέτος το καλοκαίρι (μαζοχιστικά, σχεδόν αυτό, θα το δούμε, για να ξέρουμε τι δε θα φορέσουμε), μαγειρική όλες τις στιγμές της ημέρας, όταν για όλους μας το σούπερ μάρκετ είναι ο βραχνάς του μήνα και κάνουμε τόσες σκέψεις στα απορρυπαντικά λες και αγοράζουμε καινούργιο αυτοκίνητο! Πού ζουνε όλοι αυτοί; Πού ζούμε εμείς άραγε; Σε παράλληλο κόσμο, από αυτόν της τηλεόρασης;

Τι κάνουμε όλοι μας, εδώ πέρα; Και αυτοί που γράφουν και κρίνουν και αυτοί που μιλάνε σε απόλυτο γεωμετρικό σχήμα, σε χώρο σαλονιού στις τηλεοράσεις; Επίκεντρο τους εαυτούς μας, ή όσους δεν εκτιμώμαι, ή όσους δεν καταβαίνουν πως όλα άλλαξαν, εις το όνομα ενός γνωστού μας κόσμου που καταρρέει χωρίς κραυγές, συνθήματα, ιαχές, αλλά σε ένα μεγάλο, υπόκωφο, ανεπαίσθητο λυγμό ή έναν στεναγμό, όπως λέει ο Τ.Σ. Ελιοτ, σοφός υπνωτιστής των λέξεων; «… Αυτός είναι ο τρόπος που ο κόσμος τελειώνει, όχι μ’ έναν πάταγο αλλά με έναν λυγμό»…

Στέκομαι μετέωρη, φοβισμένη απέναντι στην αυταρέσκεια, στην σιγουριά όλων όσων ξέρουν την αλήθεια και απόλυτα υποστηρίζουν τη θέση του σε μια αμφίβολη τηλεόραση, κοινωνία, οικονομία αλλά και τις θέσεις τους. Συνεχίζω να διαβάζω όλους όσους εκτιμώ το βλέμμα τους στις αλλαγές γύρω μας, όπως την Γκολεμά, την Γραμμέλη, τον Βίδο, την Παλαιτσάκη, τον Τσαγκαρουσιάνο, τον Μπόνιο, τον Κραουνάκη, όπου τον πετύχω, τον Καμπουράκη, που σαν να ‘ναι δύο, ο γραφέας και ο τηλεοπτικός εαυτός του, τον Βαλλάτο και κάποιους άλλους και κάνω μέσα μου μαζί τους, βουβό, ανείπωτο διάλογο, για το τι λένε και πως. Συνεχίζω να βλέπω στην τηλεόραση τον Λαζόπουλο, τον Κανάκη, τον Σαββίδη και τις Ανιχνεύσεις, το Frozen Planet, το δελτίο ειδήσεων του ΣΚΑΪ και του Μέγκα (δε μπορώ να κάνω αλλιώς!). Ακούω στο ραδιόφωνο την Κανέλλη, την Ελληνοφρένεια, τη Σεμίνα, κάποια βράδια. Διαφωνώ, ή συμφωνώ, νευριάζω ή λέω να «αγιάσει το στόμα σου». Και μετά βλέπω πως δεν γέλα πια!

Αν τα ΜΜΕ είναι ενημέρωση και ψυχαγωγία, είδηση και γέλιο, ανάλυση, κατάδειξη και αποκάλυψη αλλά και παρέα, συντροφιά, αντίδοτο στη μοναξιά, κουράγιο, χαμόγελο, κάτι να ξεχαστείς, το δεύτερο δε ξέρει που πατά και που πηγαίνει. Και όλοι μαζί; Και πάλι θα καταφύγω στους ποιητές, γιατί αυτοί λένε μέσα σε λίγο χώρο, ότι εμείς, εγώ ας αναλάβω ευθύνη, παλεύω να ψελλίσω μια ζωή: «Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός, μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» – μέγας Γιάννης Ρίτσος…

• Αλεξάνδρα Τσόλκα