Το αίτηµα της ασφάλειας

Του Ι. Κ. Πρετεντέρη
ΕΧΩ ΜΙΑ διαχρονική απορία: πότε η ελληνική κοινωνία (και Πολιτεία, προφανώς…) θα αποφασίσει να ασχοληθεί σοβαρά µε την τροµοκρατία. Πότε, δηλαδή, θα τη θεωρήσει αυτό που πραγµατικά είναι, µια ασύµµετρη απειλή εναντίον της κοινωνίας.

ΤΙ ΑΛΛΟ πρέπει άραγε να συµβεί για να πάψει η τροµοκρατία να θεωρείται κάτι σαν νεανικό χόµπι ή σαν εναλλακτική πολιτική δραστηριότητα; Θα πρέπει να εκρήγνυνται οι βόµβες στους δρόµους; Να σκοτώνονται οι άνθρωποι στο Μετρό; Τι άλλο χρειάζεται για να αντιληφθούµε όλοι ότι µε την τροµοκρατία δεν παίζεις; Κι ότι δεν υπάρχουν διαφορετικού είδους ή σοβαρότητας τροµοκρατίες αλλά ότι η τροµοκρατία είναι µία και άθλια;

ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΡΙΝ από έναν, ενάµιση χρόνο, όταν η Αστυνοµία έπιανε τους πρώτους τροµοκράτες των Πυρήνων της Φωτιάς, ένα µέρος (το ίδιο πάντα) του Τύπου αλλά και (δυστυχώς) της Αριστεράς αντιµετώπισε τις συλλήψεις µε δυσπιστία και θυµηδία. «Σιγά τώρα που αυτά τα παιδάκια είναι τροµοκράτες!» – λες και η σοβαρότητα των εγκληµατικών πράξεων είναι συνάρτηση της ηλικίας των δραστών…

ΕΒΓΑΙΝΑΝ οι γονείς των καταζητούµενων σε ευήκοες τηλεοράσεις και διαµαρτύρονταν που οι αρχές έψαχναν τα (εξαφανισµένα) βλαστάρια τους. Τώρα που πιάστηκαν επ’ αυτοφώρω τα «παιδάκια» µε τις βόµβες, µε τα Γκλοκ και µε τους γεµιστήρες τι έχουν να πουν; Οτι τα «παιδιά» αποφάσισαν να αιµατοκυλίσουν την Αθήνα µε τους παγιδευµένους φακέλους για να εκδηλώσουν τον νεανικό ενθουσιασµό τους; ΔΙΟΤΙ ΤΕΛΙΚΑ πρέπει να είµαστε απολύτως ειλικρινείς: δεν υπάρχει χειρότερη µέθοδος αντιµετώπισης µιας απειλής από την υποτίµηση και την υποβάθµισή της. Η ελληνική κοινωνία έζησε δεκαετίες µε το άγος της 17 Νοέµβρη και του ΕΛΑ και πιο πρόσφατα του Επαναστατικού Αγώνα όχι µόνο επειδή οι αρχές ασφαλείας αποδεικνύονταν ανίκανες και αναποτελεσµατικές αλλά κι επειδή η κοινωνία επέµενε να µην αντιλαµβάνεται τον κίνδυνο στις πραγµατικές του διαστάσεις. Να επιδεικνύει µια ακατανόητη ανοχή, µια ύποπτη επιείκεια και έναν απαράδεκτο συµψηφισµό.

ΚΙ ΑΥΤΟ δεν είναι τυχαίο, ούτε συµπτωµατικό. Για κάποιους παρανοϊκούς και µάλλον ανεξήγητους λόγους, η κοινωνία µας έχει γενικώς δαιµονοποιήσει το αίτηµα της ασφάλειας. Την ασφάλεια από την τροµοκρατία αλλά και την ασφάλεια από όλους τους κινδύνους και τις απειλές που εγκυµονούν οι σύγχρονες κοινωνίες.

ΕΙΝΑΙ ΕΝΔΕΙΞΗ αντιεξουσιαστικής µαγκιάς; Ιδεολογικής αρλούµπας; Κοινωνικής καθυστέρησης; Αριστερής κουταµάρας; Ας το ψάξουν οι ειδικότεροι εµού… Αλλά κανείς δεν µπορεί να αρνηθεί ότι αυτό το κλίµα υπάρχει και ανθεί. Κι ότι όσο συνεχίσει να κυριαρχεί, όσο συνεχίσει να καλλιεργείται, είµαστε µια κοινωνία που θα βυθίζεται όλο και περισσότερο στον φόβο και την ανασφάλεια. Και την τροµοκρατία.
Πρέπει να είµαστε απολύτως ειλικρινείς: δεν υπάρχει χειρότερη µέθοδος αντιµετώπισης µιας απειλής από την υποτίµηση και την υποβάθµισή της